• Η εταιρεία καταχράστηκε επί χρόνια ηλεκτρική ενέργεια μέσω παραποιημένης παροχής, ενώ παράλληλα άφηνε ανεξόφλητους λογαριασμούς ρεύματος από δύο διαφορετικά ακίνητα
Μια πολύχρονη υπόθεση αδήλωτης κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας και ρευματοκλοπής έφτασε στο τέλος της στη Ρόδο, με καταδίκη εμπορικής εταιρείας να επισφραγίζει τη δικαστική πορεία μιας υπόθεσης που εκτείνεται σε πάνω από μια δεκαετία.
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου εξέδωσε απόφαση, με την οποία υποχρέωσε την εναγόμενη ανώνυμη εταιρεία να καταβάλει στη Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού το συνολικό ποσό των 90.590,57 ευρώ, καθώς και δικαστικά έξοδα 2.000 ευρώ.
Στο επίκεντρο της υπόθεσης βρίσκεται μια διπλή παράβαση: ανεξόφλητοι λογαριασμοί ηλεκτρικής ενέργειας από δύο ακίνητα και, κυρίως, τελεσίδικα αποδεδειγμένη κλοπή ρεύματος.
Η ιστορία ξεκινά στις 29 Ιανουαρίου 2001, όταν η εταιρεία με έδρα τα Κολύμπια, υπέγραψε Συμβόλαιο Παροχής Ηλεκτρικής Ενέργειας με τη ΔΕΗ για ακίνητο στην περιοχή Αρχαγγέλου Ρόδου.
Η παροχή αυτή, παρείχε εναλλασσόμενο ρεύμα υπό τάση 400 volt, με ισχύ 55 KVA, βάσει επαγγελματικού τιμολογίου Γ22.
Η ΔΕΗ τηρούσε πιστά τις υποχρεώσεις της, εκδίδοντας ανά δίμηνο λεπτομερείς λογαριασμούς με αναλυτική κατανάλωση, τιμή μονάδας, ΦΠΑ, ρυθμιζόμενες χρεώσεις και τόκους υπερημερίας.
Η εναγόμενη, ωστόσο, σταμάτησε να πληρώνει. Και αυτό έγινε χωρίς ποτέ να αμφισβητήσει τους λογαριασμούς, χωρίς να διαμαρτυρηθεί, χωρίς καμία επίσημη ένσταση προς τον πάροχο.
Η δεύτερη παροχή, αφορούσε άλλο ακίνητο της ίδιας εταιρείας, επίσης στην περιοχή Κολυμπίων Ρόδου. Για αυτήν την παροχή είχαν συσσωρευτεί μη εξοφλημένοι λογαριασμοί συνολικού ύψους 51.589,95 ευρώ, ποσό που μεταφέρθηκε αρμοδίως στις 17 Μαΐου 2013 στον κυρίως λογαριασμό της εταιρείας, βάσει του άρθρου 12 του αρχικού Συμβολαίου Παροχής.
Το σκοτεινότερο κεφάλαιο της υπόθεσης αφορά στην κλοπή ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία εντοπίστηκε στη δεύτερη παροχή των Κολυμπίων. Από το σύνολο των 51.589,95 ευρώ που αφορούσαν αυτήν την παροχή, το ποσό των 45.614,94 ευρώ προερχόταν αποκλειστικά από τη διάπραξη του αδικήματος της κλοπής ηλεκτρικής ενέργειας.
Η ρευματοκλοπή δεν ήταν απλώς αστική αξίωση: είχε ήδη διερευνηθεί ποινικά και η τέλεσή της είχε βεβαιωθεί τελεσίδικα με απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Δωδεκανήσου.
Η διαδικασία εντοπισμού ακολούθησε τον τυπικό δρόμο: υπάλληλοι του δικτύου, κατά τους ελέγχους μετρητών που διενεργεί ο Διαχειριστής του Δικτύου, εντόπισαν ανωμαλία στις μετρήσεις κατανάλωσης.
Η αναντιστοιχία μεταξύ της πραγματικής κατανάλωσης και της καταγεγραμμένης στον μετρητή οδήγησε στη διαπίστωση ότι η εναγόμενη αφαιρούσε ηλεκτρική ενέργεια χωρίς αυτή να καταγράφεται κανονικά.
Η κλοπή γινόταν κατά τρόπο που παρακάμπτει τη μέτρηση, αποστερώντας τον πάροχο από την καταγραφή και τιμολόγηση της πραγματικής κατανάλωσης. Η ποινική δικαιοσύνη κατέληξε σε καταδίκη και το δεδικασμένο που απέρρεε από την ποινική απόφαση δέσμευσε πλήρως το αστικό δικαστήριο, το οποίο απέρριψε κατηγορηματικά τις αντιρρήσεις των μαρτύρων της εναγόμενης ως νομικά αδύναμες.
Η ΔΕΗ ΑΕ δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο απλώς ως πάροχος. Εμφανίστηκε ως διαχειρίστρια απαιτήσεων για λογαριασμό της εδρεύουσας στο Δουβλίνο αλλοδαπής εταιρείας ειδικού σκοπού περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία PPC ZEUS DESIGNATED ACTIVITY COMPANY, στην οποία είχε μεταβιβαστεί η επίδικη απαίτηση δυνάμει της από 14 Ιουνίου 2021 Σύμβασης Εκχώρησης Αρχικών Απαιτήσεων.
Πριν φτάσει η υπόθεση στο δικαστήριο, η ΔΕΗ είχε αποστείλει επιστολή όχλησης το 2019, ενημερώνοντας την εναγόμενη για το ύψος της οφειλής. Το 2021 ακολούθησε εξώδικη όχληση με προθεσμία 15 ημερών προς εξόφληση. Καμία από τις δύο δεν έφερε αποτέλεσμα. Η αγωγή κατατέθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 2024.
Η ΔΕΗ ΑΕ εκπροσωπήθηκε από την κ. Αικατερίνη Κυπριώτη. Την εναγόμενη εταιρεία εκπροσώπησε ο κ. Εμμανουήλ Ζέζιος.
Η εναγόμενη επιχείρησε να ανατρέψει την αξίωση με δύο κύρια επιχειρήματα. Το πρώτο αφορούσε στην ενεργητική νομιμοποίηση της ΔΕΗ, υποστηρίζοντας ότι μετά την απόσχιση του κλάδου διανομής και τη δημιουργία της ΔΕΔΔΗΕ ΑΕ, μόνο η τελευταία νομιμοποιείται να διεκδικήσει τα ποσά από ρευματοκλοπή. Το δεύτερο επιχείρημα ήταν παραγραφή των αξιώσεων. Το δικαστήριο απέρριψε και τα δύο.
Η εναγόμενη διατύπωσε αναλυτικά χρονοδιάγραμμα παραγραφής, επιχειρώντας να αποδείξει ότι οι αξιώσεις για τα έτη 2011 έως 2017 είχαν ήδη παραγραφεί. Η ένσταση απορρίφθηκε ως απαράδεκτη λόγω αοριστίας.
Η συνολική οφειλή της εναγόμενης στις 27 Ιανουαρίου 2017 ανερχόταν σε 90.590,57 ευρώ, ποσό που προκύπτει από το αρχικό σύνολο των 93.397,86 ευρώ, μετά την αφαίρεση χρεώσεων υπέρ τρίτων ύψους 2.807,29 ευρώ, εκ των οποίων 2.529,78 ευρώ υπέρ Δήμου Ρόδου και 277,51 ευρώ υπέρ ΕΡΤ. Από το συνολικό ποσό, τα 77.233,90 ευρώ αντιστοιχούν σε κεφάλαιο και τα υπόλοιπα 13.356,67 ευρώ σε δεδουλευμένους τόκους. Το δικαστήριο επιδίκασε το σύνολο του κεφαλαίου με νόμιμο τόκο από την επομένη της επίδοσης της αγωγής, απέρριψε δε το αίτημα της ενάγουσας για κήρυξη της απόφασης ως προσωρινά εκτελεστής, λόγω μη απόδειξης εξαιρετικών λόγων.
