Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου έκρινε ότι δεν συντρέχει επείγουσα περίπτωση σε υπόθεση δικηγόρου για ανάρτηση στο Facebook

Η δημόσια διάδοση αιχ­μη­ρών ισχυ­ρι­σμών μέσω κοι­νω­νι­κών δικτύων έχει μετα­τρέ­ψει τις τοπικές αντι­πα­ρα­θέ­σεις σε υπο­θέ­σεις με πραγ­μα­τι­κές συνέ­πειες για την επαγ­γελ­μα­τική και κοι­νω­νική εικόνα των εμπλε­κο­μέ­νων. Η δικα­στική αντι­με­τώ­πιση τέτοιων περι­πτώ­σεων, όταν ζητεί­ται προ­σω­ρινή προ­στα­σία μέσω ασφα­λι­στι­κών μέτρων, δεν εξα­ντλεί­ται στην περι­γραφή μιας προ­σβο­λής, αλλά περνά υπο­χρε­ω­τικά από τη βασική προ­ϋ­πό­θεση της δια­δι­κα­σίας, δηλαδή το αν υπάρχει επεί­γουσα περί­πτωση ή επι­κεί­με­νος κίν­δυ­νος που να επι­βάλ­λει άμεση παρέμ­βαση.

Σε αυτό το πλαίσιο εντάσ­σε­ται η απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, η οποία εκδό­θηκε στη δια­δι­κα­σία ασφα­λι­στι­κών μέτρων και αφο­ρούσε αίτηση δικη­γό­ρου, ο οποίος υπο­στή­ριξε ότι προ­σβλή­θηκε η προ­σω­πι­κό­τητά του από ανάρ­τηση στο Facebook.

Ο αιτών, επι­κα­λέ­στηκε ότι στις 03 Δεκεμ­βρίου 2024 ο καθ’ ου, προέβη σε προ­σβλη­τική ανάρ­τηση σε μέσο κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης, η οποία κατά τον ισχυ­ρι­σμό του δεν είχε απο­συρ­θεί. Με βάση αυτό, ζήτησε προ­σω­ρινή ρύθμιση κατά­στα­σης ώστε να υπο­χρε­ω­θεί ο καθ’ ου να παρα­λεί­πει κάθε πράξη προ­σβο­λής της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του και να άρει την συγκε­κρι­μένη προ­σβολή, με αίτημα να τεθεί και απειλή χρη­μα­τι­κής ποινής 100.000 ευρώ και προ­σω­πι­κής κρά­τη­σης 1 έτους για κάθε παρά­βαση, καθώς και να κατα­δι­κα­στεί ο καθ’ ου στα δικα­στικά έξοδα.

Κατά την πιθα­νο­λό­γηση, συνε­κτι­μή­θη­καν κατα­θέ­σεις και έγγραφα, μεταξύ των οποίων υλικό με φωτο­γρα­φίες, η γνη­σιό­τητα των οποίων δεν αμφι­σβη­τή­θηκε. Ο αιτών είχε δια­τε­λέ­σει επί σειρά ετών δικη­γό­ρος Δήμου με πάγια αντι­μι­σθία. Ο καθ’ ου, κατά τα ανα­φε­ρό­μενα, είχε για χρόνια ρόλο δια­χει­ρι­στή σε δια­δι­κτυακή ομάδα στο Facebook με χιλιά­δες μέλη, την οποία παρα­κο­λου­θού­σαν χρήστες για ενη­μέ­ρωση σχετικά με ζητή­ματα δημό­σιου βίου του νησιού.

Το Δικα­στή­ριο κατέ­γραψε ότι στις αρχές Δεκεμ­βρίου 2024 ο καθ’ ου προέβη σε εκτενή ανάρ­τηση με ανα­φο­ρές στον αιτού­ντα. Στο κείμενο της από­φα­σης παρα­τί­θε­ται από­σπα­σμα, όπου περι­λαμ­βά­νο­νται ισχυ­ρι­σμοί και εκφρά­σεις που ο αιτών χαρα­κτή­ρισε δυσφη­μι­στι­κές και προ­σβλη­τι­κές ως προς την προ­σω­πι­κό­τητά του.

Ωστόσο, στο σκε­πτικό σημειώ­νε­ται ότι τα δυσφη­μι­στικά σχόλια πιθα­νο­λο­γή­θηκε πως είχαν δια­γρα­φεί από την ιστο­σε­λίδα. Επι­πλέον, κατα­γρά­φε­ται ότι ο καθ’ ου είχε απο­χω­ρή­σει από τη δια­χεί­ριση της συγκε­κρι­μέ­νης ομάδας από τον Αύγου­στο του 2025 και δεν ήταν πλέον υπεύ­θυ­νος για το περιε­χό­μενό της.

Η απόφαση εστίασε στον πυρήνα των ασφα­λι­στι­κών μέτρων. Το Δικα­στή­ριο συνε­κτί­μησε ότι ο αιτών δεν επι­κα­λέ­στηκε οποια­δή­ποτε άλλη προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τάς του από τον καθ’ ου μετά την ανάρ­τηση του Δεκεμ­βρίου 2024, παρά το γεγονός ότι είχε ήδη παρέλ­θει διά­στημα άνω των 15 μηνών.

Ιδιαί­τερη σημασία δόθηκε και στο ότι στις 26 Μαρτίου 2025 είχε εκδοθεί προ­σω­ρινή διαταγή, η οποία υπο­χρέ­ωνε τον καθ’ ου να απέχει από οποια­δή­ποτε προ­σβολή της προ­σω­πι­κό­τη­τας του αιτού­ντος. Στο σκε­πτικό ανα­φέ­ρε­ται ότι ο αιτών δεν επι­κα­λέ­στηκε παρα­βί­αση αυτής της προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής στο χρονικό διά­στημα που μεσο­λά­βησε.

Με βάση τα παρα­πάνω, το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν υφί­στα­ται επεί­γουσα περί­πτωση για να ρυθ­μι­στούν οι σχέσεις των δια­δί­κων, ούτε πιθα­νο­λο­γεί­ται κίν­δυ­νος επα­νά­λη­ψης προ­σβο­λών στο μέλλον. Στο ίδιο πλαίσιο συνε­κτι­μή­θηκε ο στιγ­μιαίος και μη εξα­κο­λου­θη­τι­κός χαρα­κτή­ρας της προ­σβο­λής όπως απο­τι­μή­θηκε από το Δικα­στή­ριο.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε για τον καθού η δικη­γό­ρος κ Ευαγ­γε­λία Ταμπάκη.