Σειρά συνεντεύξεων της δημοσιογραφικής ομάδας του 2ου ΓΕΛ Ρόδου

Με ιδιαί­τε­ρη χαρά η Δη­μο­σιο­γρα­φι­κή Ομάδα του 2ου ΓΕΛ ΡΟΔΟΥ – Κα­ζουλ­λεί­ου εγκαι­νιά­ζει μια σειρά συ­νε­ντεύ­ξε­ων με αν­θρώ­πους που εμπνέ­ουν με τη δια­δρο­μή και το έργο τους. Η πρώτη μας συ­νέ­ντευ­ξη είναι με την Ανα­πλη­ρώ­τρια Διευ­θύ­ντρια Δευ­τε­ρο­βάθ­μιας Εκ­παί­δευ­σης Δω­δε­κα­νή­σου, κυρία Πέ­τρου Αρ­γυ­ρού­λα, την οποία ευ­χα­ρι­στού­με θερμά.

Υπεύ­θυ­νες εκ­παι­δευ­τι­κοί 

Ζάχου Ανα­στα­σία

Κυ­πριώ­τη Βε­ράν­να

Χα­τζη­νι­κό­λα Πα­ρα­σκευή

-Σας ευ­χα­ρι­στού­με που μας δε­χτή­κα­τε σή­με­ρα εδώ. Όταν ξε­κι­νή­σα­τε την κα­ριέ­ρα σας ως εκ­παι­δευ­τι­κός φα­ντα­ζό­σα­σταν ποτέ ότι θα μπο­ρού­σα­τε να εξε­λι­χθεί­τε σε αυτή τη θέση;

-Η αλή­θεια είναι ότι δεν το φα­ντα­ζό­μουν, όχι μόνο όταν ξε­κί­νη­σα ως εκ­παι­δευ­τι­κός ούτε πριν από 10 μήνες. Οπότε δεν το φα­ντα­ζό­μουν. Και απλά επει­δή απά­ντη­σα γρή­γο­ρα…  η χαρά είναι πρω­τί­στως δική μου χαρά, που βρί­σκε­στε εδώ και που με τι­μά­τε με αυτή την επί­σκε­ψή σας.

– Κι εμάς μας τι­μά­ει. Ποια είναι η με­γα­λύ­τε­ρη αντα­μοι­βή σας ως κα­θη­γή­τριας;

-Ως κα­θη­γή­τρια ή ως αυτό που είμαι εδώ τώρα ;

-Ως κα­θη­γή­τρια.

-Ως κα­θη­γή­τρια… το επάγ­γελ­μα του εκ­παι­δευ­τι­κού είναι δύ­σκο­λο, γιατί έχεις στα χέρια σου ζωές, ζωές νέων αν­θρώ­πων. Οπότε η με­γα­λύ­τε­ρη αντα­μοι­βή είναι όταν πραγ­μα­τι­κά μπο­ρείς να βοη­θή­σεις ένα παιδί με το σωστό τρόπο. Αυτή είναι η με­γα­λύ­τε­ρη αντα­μοι­βή.

-Υπάρ­χει κά­ποια στιγ­μή στην κα­ριέ­ρα σας που σας έκανε να αμ­φι­σβη­τή­σε­τε το επάγ­γελ­μα που επι­λέ­ξα­τε;

-Ναι, είναι συ­νυ­φα­σμέ­νη με την ερώ­τη­ση που μου έκανε προη­γου­μέ­νως ο Πλά­τω­νας. Νο­μί­ζω, αν συ­ζη­τή­σε­τε και με τους κα­θη­γη­τές σας, η αμ­φι­σβή­τη­ση – ξέ­ρε­τε – δεν έρ­χε­ται μέσα από την κού­ρα­ση, από πράγ­μα­τα που έχου­νε πε­ρισ­σό­τε­ρο κόπο να τα κά­νου­με ή είναι πιο δύ­σκο­λα. Η αμ­φι­σβή­τη­ση βρί­σκε­ται μέσα από το γε­γο­νός ότι θέ­λεις να βοη­θή­σεις παι­διά και τε­λι­κά για κά­ποιους λό­γους δεν το κα­τα­φέρ­νεις. Είτε γιατί είναι έτσι η ζωή τους, είτε γιατί υπάρ­χει γρα­φειο­κρα­τία, είτε γιατί υπάρ­χουν δια­δι­κα­σί­ες που είναι χρο­νο­βό­ρες και τε­λι­κά δεν μπο­ρείς να δώ­σεις τη βο­ή­θεια που θα έπρε­πε… και αυτό είναι πολύ απο­γοη­τευ­τι­κό.

-Τι εφό­δια τυ­πι­κά και ψυ­χι­κά χρειά­ζε­ται να έχει κα­νείς για αυτή τη θέση;

-Όλα ανε­ξά­ντλη­τα. Όλα στον υπερ­θε­τι­κό βαθμό. Νο­μί­ζω ότι το βα­σι­κό­τε­ρο από όλα είναι να θέλει να το κάνει! όπως και γε­νι­κό­τε­ρα όλα τα πράγ­μα­τα θα πρέ­πει να θέ­λεις να τα κά­νεις ,να τα αγα­πάς, να θέ­λεις να φέ­ρεις ένα απο­τέ­λε­σμα. Δεν θα μπω στα τε­τριμ­μέ­να … προ­φα­νέ­στα­τα θέλει ορ­γα­νω­τι­κό­τη­τα, θέλει υπο­μο­νή, θέλει επι­κοι­νω­νία, θέλει συ­νερ­γα­σία. Και πάνω από όλα, νο­μί­ζω ότι το βλέ­πε­τε αυτό στους πε­ρισ­σό­τε­ρους κα­θη­γη­τές σας, είναι το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό. Και εμείς εδώ που βρι­σκό­μα­στε – πέρα από τη γρα­φειο­κρα­τία – με μα­θη­τές σας είπα έχου­με να κά­νου­με, με μα­θη­τές, γο­νείς, συ­να­δέλ­φους, με αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό . Μετά από 30 χρό­νια και στο χώρο της εκ­παί­δευ­σης έχω κα­τα­λή­ξει στο ότι αν τολ­μή­σεις και κά­νεις προ­σω­πι­κό σου το οποιο­δή­πο­τε ζή­τη­μα, μόνο κακό κά­νεις τόσο στον εαυτό σου, γιατί φθεί­ρε­σαι, όσο και στους υπό­λοι­πους, γιατί δεν μπο­ρείς να αντα­πο­κρι­θείς σε αυτό που πρέ­πει. Το βλέ­πεις προ­σω­πι­κά ενώ δεν πρέ­πει… έχου­με ρό­λους. Ο ρόλος μου, λοι­πόν, εμένα εδώ δεν είναι να πάρω κάτι προ­σω­πι­κά ανε­ξάρ­τη­τα αν θί­γο­μαι ή δε θί­γο­μαι, αν με ενο­χλεί ή αν δεν με ενο­χλεί… Θα πρέ­πει, βάσει του ρόλου μου, θα πρέ­πει να τον υπη­ρε­τή­σω και θα πρέ­πει να κάνω αυτό που πρέ­πει να κάνω και όχι αν μου αρέ­σει ή δεν μου αρέ­σει, αν ένιω­σα ότι με πρό­σβα­λε κά­ποιος.

-Ποιες είναι οι εντυ­πώ­σεις σας από τη μέχρι τώρα πο­ρεία σας;

Πα­ρό­λο που δεν με­τράω πολύ ,νο­μί­ζω ότι με­τράω μόνο οκτώ μήνες πε­ρί­που, νο­μί­ζω ότι οι εντυ­πώ­σεις μου είναι θε­τι­κές. Τα σχο­λεία της Δω­δε­κα­νή­σου, – παρά την ιδιαι­τε­ρό­τη­τα που έχει ο νομός μας λόγω της νη­σιω­τι­κό­τη­τας οπότε δη­μιουρ­γού­νται θέ­μα­τα στις με­τα­φο­ρές, στη στε­λέ­χω­ση εκ­παι­δευ­τι­κού προ­σω­πι­κού, – έχου­νε και αν­θε­κτι­κό­τη­τα και δυ­να­μι­σμό και δυ­να­μι­κή. Οι πε­ρισ­σό­τε­ροι συ­νά­δελ­φοι για να μην πω το με­γα­λύ­τε­ρο πο­σο­στό, πλην ελα­χί­στων εξαι­ρέ­σε­ων, κά­νου­νε με πολύ με­γά­λο εν­θου­σια­σμό τη δου­λειά τους και φι­λό­τι­μο, κα­τα­θέ­τουν ψυχή. Για μένα το εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα βα­σί­ζε­ται στη φι­λο­τι­μία του Έλ­λη­να εκ­παι­δευ­τι­κού, μόνο εκεί. Χωρίς αυτήν δεν θα μπο­ρεί να λει­τουρ­γή­σει. Βλέ­που­με να γί­νο­νται πράγ­μα­τα και δρά­σεις, όπως για πα­ρά­δειγ­μα… δείτε που βρί­σκε­στε εσείς αυτή τη στιγ­μή. Τι κά­νε­τε; Εκτός πλαι­σί­ου. Πάρα πολ­λοί συ­νά­δελ­φοι δί­νουν την ψυχή τους και κά­νου­νε πράγ­μα­τα πέρα από τα τυ­πι­κά και υπάρ­χου­νε δρά­σεις με παι­διά και εκ­παι­δευ­τι­κούς που μας κά­νουν πραγ­μα­τι­κά υπε­ρή­φα­νος. Ακόμα και στα πάρα πολύ μικρά νησιά το βλέ­που­με αυτό. Προ­φα­νώς υπάρ­χου­νε ελ­λεί­ψεις, δεν είναι όλα ιδα­νι­κά. Έχου­με θέ­μα­τα στις κτη­ρια­κές υπο­δο­μές ακόμη και σε με­γά­λα σχο­λεία της πόλης, πόσο μάλ­λον σε ακρι­τι­κά νησιά. Και για μας η πρό­κλη­ση είναι – το κα­τά­λα­βα τώρα που βρί­σκο­μαι εδώ – να είναι η στε­λέ­χω­ση των σχο­λεί­ων έγκαι­ρη και πλή­ρης. Να υπάρ­χουν εκ­παι­δευ­τι­κοί. Απλά να σου πω ότι εμένα οι προ­κλή­σεις συ­νή­θως δεν με φο­βί­ζουν, δε με τρο­μά­ζουν, με κι­νη­το­ποιούν.

-Ποια είναι τα βα­σι­κά προ­βλή­μα­τα που αντι­με­τω­πί­ζουν τα σχο­λεία στα Δω­δε­κά­νη­σα;

Νο­μί­ζω ότι το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος έχει να κάνει με το ότι έρ­χο­νται εδώ κα­θη­γη­τές, εκ­παι­δευ­τι­κοί, οι οποί­οι διο­ρί­ζο­νται για να πά­ρουν μόρια και φεύ­γου­νε…πολ­λοί… Μη κοι­τάς το δικό σου το σχο­λείο που είναι από τα με­γα­λύ­τε­ρα της πόλης και έχει ένα στα­θε­ρό προ­σω­πι­κό δυ­να­μι­κό. Σε πάρα πολλά νησιά υπάρ­χει συ­νε­χής και διαρ­κής αλ­λα­γή των αν­θρώ­πων που πάνε για να δι­δά­ξου­νε. Πάρα πολ­λοί συ­νά­δελ­φοι επί­σης, είναι μα­κριά από τα σπί­τια τους και εκ­με­ταλ­λεύ­ο­νται την όποια άδεια μπο­ρεί να τους δώσει ο νόμος – και καλά κά­νου­νε, και εγώ το ίδιο θα έκανα και εσύ… αλλά αυτό δη­μιουρ­γεί πρό­βλη­μα σε μας, στο να μπο­ρού­με να στε­λε­χώ­σου­με τα σχο­λεία όπως πρέ­πει και όπως αρ­μό­ζει.

-Ποια δε­ξιό­τη­τα πρέ­πει να καλ­λιερ­γεί το σχο­λείο;

Λοι­πόν, θα σου πω τι δεν πρέ­πει να καλ­λιερ­γεί , έτσι θα ξε­κι­νή­σω και θα κα­τα­λή­ξου­με σε αυτό που θα πρέ­πει να καλ­λιερ­γεί. Πολλά πράγ­μα­τα δεν πρέ­πει να καλ­λιερ­γεί ,αλλά αν με ρω­τή­σεις να το πω με μία λέξη, νο­μί­ζω ότι δεν πρέ­πει να καλ­λιερ­γεί την πα­θη­τι­κο­ποί­η­ση. Δεν πρέ­πει να το κάνει αυτό, με τί­πο­τα. Άρα, να το πάρω στον αντί­πο­δα, νο­μί­ζω ότι ένα σχο­λείο θα πρέ­πει να καλ­λιερ­γεί πρω­τί­στως την κρι­τι­κή σκέψη. Πολλά πράγ­μα­τα πρέ­πει να καλ­λιερ­γεί: συ­νερ­γα­σία, εν­συ­ναί­σθη­ση, δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα. Αλλά πάνω από όλα ο σκο­πός θα πρέ­πει να είναι ενερ­γοί και ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι πο­λί­τες. Και θεωρώ ότι όταν ένα παιδί έχει κρι­τι­κή σκέψη δη­λα­δή μπο­ρεί να ανα­λύ­ει και να αξιο­λο­γεί τις πλη­ρο­φο­ρί­ες που λαμ­βά­νει, νο­μί­ζω ότι ναι τότε θα έχου­με πε­ρισ­σό­τε­ρες πι­θα­νό­τη­τες να καλ­λιερ­γή­σει κι όλες τις υπό­λοι­πες δε­ξιό­τη­τες αλλά και να γίνει αυτό που θέ­λου­με, ένας ενερ­γός και ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νος πο­λί­της .

-Αν μπο­ρού­σα­τε να αλ­λά­ξε­τε κάτι στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των εφή­βων, των μα­θη­τών γε­νι­κό­τε­ρα στο σχο­λείο τι θα ήτανε;

Πέρα από την πλάκα και το χιού­μορ θα μπο­ρού­σα να σας πω, έχει ακου­στεί άλ­λω­στε κι αυτό… να χτυ­πά­ει το κου­δού­νι μετά τις 9:00. Να μην κου­βα­λά­με τσά­ντες που είναι και βα­ριές, να έχου­με ψη­φια­κά βι­βλία. Νο­μί­ζω ότι το ζείτε κα­λύ­τε­ρα από μένα και αν σας ρω­τού­σε κά­ποιος τι θα αλ­λά­ζε­τε, γιατί θα μπο­ρού­σα να την αντι­στρέ­ψω την ερώ­τη­ση, νο­μί­ζω ότι δεν θα θέ­λα­τε να εί­χα­τε τόση πίεση στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά σας. Να εί­χα­τε με­γα­λύ­τε­ρες ισορ­ρο­πί­ες, να εί­χα­τε χρόνο για να μπο­ρέ­σε­τε να βρεί­τε τα εν­δια­φέ­ρο­ντά σας, να τα καλ­λιερ­γή­σε­τε, να είστε πιο δη­μιουρ­γι­κοί. Αυτό θα άλ­λα­ζα άμα θα μπο­ρού­σα αλλά δυ­στυ­χώς δεν υπάρ­χου­νε μα­γι­κά ρα­βδιά και όσο στο σχο­λείο ο στό­χος είναι η επι­τυ­χία στις εξε­τά­σεις και η ει­σα­γω­γή στην τρι­το­βάθ­μια εκ­παί­δευ­ση δύ­σκο­λο να γί­νουν… εσάς τι θα θέ­λα­τε να αλ­λά­ξει στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα σας ;

-Νο­μί­ζω και εγώ την πίεση θα έλεγα. Γιατί νιώθω πίεση και από τους γο­νείς μου για να πε­ρά­σω κάπου και από το φρο­ντι­στή­ριο.

-Την πίεση , τα ωρά­ρια.

– Μέσα έπεσα. Τέ­λεια. Μετά τις 9, θα το ει­ση­γη­θού­με!

-Τα βι­βλία, το πώς είναι δο­μη­μέ­να.

-Τα βι­βλία ή τον τρόπο δι­δα­σκα­λί­ας;

– Και τα δύο

-Ξέ­ρεις πάλι είναι συ­νυ­φα­σμέ­να με τον τρόπο με τον οποί­ον γί­νε­ται η ει­σα­γω­γή στις εξε­τά­σεις. Γιατί πρέ­πει να βγει η ύλη, πρέ­πει να κα­λυ­φθούν αυτά, πρέ­πει, πρέ­πει…κυ­νη­γά­με πίσω από αυτό.

– Συμ­φω­νώ με τα υπό­λοι­πα παι­διά. Θα ήθελα να προ­σθέ­σω την προ­θυ­μία, να υπήρ­χε πε­ρισ­σό­τε­ρη, πε­ρισ­σό­τε­ρες μέρες του χρό­νου. το να μην εί­μα­στε τόσο απο­γοη­τευ­μέ­νοι που πη­γαί­νου­με σχο­λείο.

-Τι θα σε έκανε να μην είσαι απο­γοη­τευ­μέ­νη;

Με­ρι­κές φορές είναι ο τρό­πος πα­ρά­δο­σης μα­θή­μα­τος από συ­γκε­κρι­μέ­νους κα­θη­γη­τές. Ύστε­ρα τα σχο­λι­κά βι­βλία, λίγο οι υπο­δο­μές. Εμείς στο σχο­λείο δεν έχου­με ένα γυ­μνα­στή­ριο, έχου­με απλά μπα­σκέ­τα και τον εξω­τε­ρι­κό χώρο κι όταν οι και­ρι­κές συν­θή­κες δεν το επι­τρέ­πουν, χά­νου­με μά­θη­μα ή δεν είναι τόσο εύ­κο­λη η πρό­σβα­ση.

Αυτό είναι κάτι πολύ συ­γκε­κρι­μέ­νο και αφορά το συ­γκε­κρι­μέ­νο σχο­λείο. Εάν μι­λή­σου­με για όλους τους μα­θη­τές φα­ντά­ζο­μαι ότι το θέμα είναι στον τρόπο δι­δα­σκα­λί­ας, στα βι­βλία που όλα είναι συ­νυ­φα­σμέ­να με την ει­σα­γω­γή στα πα­νε­πι­στή­μια.

-Κλεί­νο­ντας με αφορ­μή την ημέρα κατά της σχο­λι­κής βίας και του εκ­φο­βι­σμού στις 6 Μαρ­τί­ου θε­ω­ρεί­τε ότι έχουν αυ­ξη­θεί τα κρού­σμα­τα σχο­λι­κής βίας στα Δω­δε­κά­νη­σα;

Ναι έχουν αυ­ξη­θεί δυ­στυ­χώς. Τα Δω­δε­κά­νη­σα δεν είναι εξαί­ρε­ση, είναι ο κα­νό­νας. Έχουν αυ­ξη­θεί σε όλη την Ελ­λά­δα. Γί­νο­νται συ­νέ­χεια ενη­με­ρώ­σεις, ημε­ρί­δες για την αντι­με­τώ­πι­ση της σχο­λι­κής βίας και του εκ­φο­βι­σμού και σε μας για να φτά­σου­νε και σε σας, στα σχο­λεία. Η εξή­γη­ση είναι πο­λυ­διά­στα­τη. Πρώτα πρώτα τα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης – και τα ζείτε και εσείς – νο­μί­ζω ότι κα­θι­στούν πολύ ευ­κο­λό­τε­ρο τον μα­θη­τι­κό εκ­φο­βι­σμό, πολ­λές φορές ανώ­νυ­μα και μπο­ρεί και να συ­νε­χί­ζε­ται και εκτός σχο­λεί­ου και σε πολύ με­γά­λη ομάδα παι­διών. Ένα δεύ­τε­ρο είναι ότι υπάρ­χου­νε πολλά οι­κο­γε­νεια­κά και κοι­νω­νι­κά προ­βλή­μα­τα που πιέ­ζουν όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρους μα­θη­τές. Στο οι­κο­γε­νεια­κό τους πε­ρι­βάλ­λον, στο πε­ρι­βάλ­λον γε­νι­κό­τε­ρα και εκτός σχο­λεί­ου. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι με­τα­φέ­ρουν την πίεση αυτή και μέσα στο σχο­λείο. Θα ήθελα όμως να προ­σθέ­σω και κάτι που είναι ίσως πιο εν­θαρ­ρυ­ντι­κό με την έν­νοια ότι νο­μί­ζω ότι όλοι μας εί­μα­στε πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι τον τε­λευ­ταίο καιρό για την σχο­λι­κή βία, και καλά κά­νου­με, με απο­τέ­λε­σμα να μπο­ρού­με να ανα­γνω­ρί­σου­με πολύ πιο εύ­κο­λα κά­ποια πε­ρι­στα­τι­κά και να τα κα­τα­γρά­ψου­με. Θέλω να πω δη­λα­δή ότι ίσως πα­λιό­τε­ρα κά­ποια πε­ρι­στα­τι­κά να περ­νού­σαν κάτω από το ρα­ντάρ, όποτε να μην κα­τα­γρά­φο­νταν, με απο­τέ­λε­σμα ο αριθ­μός να ήτανε μι­κρό­τε­ρος. Είναι δε­δο­μέ­νο ότι οι πε­ρισ­σό­τε­ροι από εμάς εί­μα­στε πολύ ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι, και έτσι πρέ­πει να εί­μα­στε, οπότε νο­μί­ζω ότι αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε γρη­γο­ρό­τε­ρα και πιο εύ­κο­λα κά­ποια πε­ρι­στα­τι­κά τα οποία και κα­τα­γρά­φο­νται. Αυτό το πράγ­μα που το­νί­ζουν – και έτσι θα ήθελα να κλεί­σω την ερώ­τη­ση που μου έκα­νες – σε όλες τις ημε­ρί­δες είναι ότι το βα­σι­κό­τε­ρο από όλα είναι η πρό­λη­ψη .Δεν θέ­λου­με να κυ­νη­γά­με, να τρέ­χου­με να λύ­σου­με κάτι. Θέ­λου­με να μην εμ­φα­νι­στεί. Θέ­λου­με να το προ­λά­βου­με. Για αυτό και η πα­ρα­μι­κρή έν­δει­ξη τόσο από μα­θη­τές ή από κα­θη­γη­τές νο­μί­ζω ότι θα πρέ­πει να ανα­φέ­ρε­ται μήπως και μπο­ρέ­σου­με και σώ­σου­με και δεν εμ­φα­νι­στού­νε κά­ποια φαι­νό­με­να.

– Σας ευ­χα­ρι­στού­με για τον χρόνο που μας δια­θέ­σα­τε.

– Εγώ ευ­χα­ρι­στώ πάρα πολύ.