Με ιδιαίτερη χαρά η Δημοσιογραφική Ομάδα του 2ου ΓΕΛ ΡΟΔΟΥ – Καζουλλείου εγκαινιάζει μια σειρά συνεντεύξεων με ανθρώπους που εμπνέουν με τη διαδρομή και το έργο τους. Η πρώτη μας συνέντευξη είναι με την Αναπληρώτρια Διευθύντρια Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δωδεκανήσου, κυρία Πέτρου Αργυρούλα, την οποία ευχαριστούμε θερμά.
Υπεύθυνες εκπαιδευτικοί
Ζάχου Αναστασία
Κυπριώτη Βεράννα
Χατζηνικόλα Παρασκευή
-Σας ευχαριστούμε που μας δεχτήκατε σήμερα εδώ. Όταν ξεκινήσατε την καριέρα σας ως εκπαιδευτικός φανταζόσασταν ποτέ ότι θα μπορούσατε να εξελιχθείτε σε αυτή τη θέση;
-Η αλήθεια είναι ότι δεν το φανταζόμουν, όχι μόνο όταν ξεκίνησα ως εκπαιδευτικός ούτε πριν από 10 μήνες. Οπότε δεν το φανταζόμουν. Και απλά επειδή απάντησα γρήγορα… η χαρά είναι πρωτίστως δική μου χαρά, που βρίσκεστε εδώ και που με τιμάτε με αυτή την επίσκεψή σας.
– Κι εμάς μας τιμάει. Ποια είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή σας ως καθηγήτριας;
-Ως καθηγήτρια ή ως αυτό που είμαι εδώ τώρα ;
-Ως καθηγήτρια.
-Ως καθηγήτρια… το επάγγελμα του εκπαιδευτικού είναι δύσκολο, γιατί έχεις στα χέρια σου ζωές, ζωές νέων ανθρώπων. Οπότε η μεγαλύτερη ανταμοιβή είναι όταν πραγματικά μπορείς να βοηθήσεις ένα παιδί με το σωστό τρόπο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή.
-Υπάρχει κάποια στιγμή στην καριέρα σας που σας έκανε να αμφισβητήσετε το επάγγελμα που επιλέξατε;
-Ναι, είναι συνυφασμένη με την ερώτηση που μου έκανε προηγουμένως ο Πλάτωνας. Νομίζω, αν συζητήσετε και με τους καθηγητές σας, η αμφισβήτηση – ξέρετε – δεν έρχεται μέσα από την κούραση, από πράγματα που έχουνε περισσότερο κόπο να τα κάνουμε ή είναι πιο δύσκολα. Η αμφισβήτηση βρίσκεται μέσα από το γεγονός ότι θέλεις να βοηθήσεις παιδιά και τελικά για κάποιους λόγους δεν το καταφέρνεις. Είτε γιατί είναι έτσι η ζωή τους, είτε γιατί υπάρχει γραφειοκρατία, είτε γιατί υπάρχουν διαδικασίες που είναι χρονοβόρες και τελικά δεν μπορείς να δώσεις τη βοήθεια που θα έπρεπε… και αυτό είναι πολύ απογοητευτικό.
-Τι εφόδια τυπικά και ψυχικά χρειάζεται να έχει κανείς για αυτή τη θέση;
-Όλα ανεξάντλητα. Όλα στον υπερθετικό βαθμό. Νομίζω ότι το βασικότερο από όλα είναι να θέλει να το κάνει! όπως και γενικότερα όλα τα πράγματα θα πρέπει να θέλεις να τα κάνεις ,να τα αγαπάς, να θέλεις να φέρεις ένα αποτέλεσμα. Δεν θα μπω στα τετριμμένα … προφανέστατα θέλει οργανωτικότητα, θέλει υπομονή, θέλει επικοινωνία, θέλει συνεργασία. Και πάνω από όλα, νομίζω ότι το βλέπετε αυτό στους περισσότερους καθηγητές σας, είναι το ανθρώπινο δυναμικό. Και εμείς εδώ που βρισκόμαστε – πέρα από τη γραφειοκρατία – με μαθητές σας είπα έχουμε να κάνουμε, με μαθητές, γονείς, συναδέλφους, με ανθρώπινο δυναμικό . Μετά από 30 χρόνια και στο χώρο της εκπαίδευσης έχω καταλήξει στο ότι αν τολμήσεις και κάνεις προσωπικό σου το οποιοδήποτε ζήτημα, μόνο κακό κάνεις τόσο στον εαυτό σου, γιατί φθείρεσαι, όσο και στους υπόλοιπους, γιατί δεν μπορείς να ανταποκριθείς σε αυτό που πρέπει. Το βλέπεις προσωπικά ενώ δεν πρέπει… έχουμε ρόλους. Ο ρόλος μου, λοιπόν, εμένα εδώ δεν είναι να πάρω κάτι προσωπικά ανεξάρτητα αν θίγομαι ή δε θίγομαι, αν με ενοχλεί ή αν δεν με ενοχλεί… Θα πρέπει, βάσει του ρόλου μου, θα πρέπει να τον υπηρετήσω και θα πρέπει να κάνω αυτό που πρέπει να κάνω και όχι αν μου αρέσει ή δεν μου αρέσει, αν ένιωσα ότι με πρόσβαλε κάποιος.
-Ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από τη μέχρι τώρα πορεία σας;
Παρόλο που δεν μετράω πολύ ,νομίζω ότι μετράω μόνο οκτώ μήνες περίπου, νομίζω ότι οι εντυπώσεις μου είναι θετικές. Τα σχολεία της Δωδεκανήσου, – παρά την ιδιαιτερότητα που έχει ο νομός μας λόγω της νησιωτικότητας οπότε δημιουργούνται θέματα στις μεταφορές, στη στελέχωση εκπαιδευτικού προσωπικού, – έχουνε και ανθεκτικότητα και δυναμισμό και δυναμική. Οι περισσότεροι συνάδελφοι για να μην πω το μεγαλύτερο ποσοστό, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, κάνουνε με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό τη δουλειά τους και φιλότιμο, καταθέτουν ψυχή. Για μένα το εκπαιδευτικό σύστημα βασίζεται στη φιλοτιμία του Έλληνα εκπαιδευτικού, μόνο εκεί. Χωρίς αυτήν δεν θα μπορεί να λειτουργήσει. Βλέπουμε να γίνονται πράγματα και δράσεις, όπως για παράδειγμα… δείτε που βρίσκεστε εσείς αυτή τη στιγμή. Τι κάνετε; Εκτός πλαισίου. Πάρα πολλοί συνάδελφοι δίνουν την ψυχή τους και κάνουνε πράγματα πέρα από τα τυπικά και υπάρχουνε δράσεις με παιδιά και εκπαιδευτικούς που μας κάνουν πραγματικά υπερήφανος. Ακόμα και στα πάρα πολύ μικρά νησιά το βλέπουμε αυτό. Προφανώς υπάρχουνε ελλείψεις, δεν είναι όλα ιδανικά. Έχουμε θέματα στις κτηριακές υποδομές ακόμη και σε μεγάλα σχολεία της πόλης, πόσο μάλλον σε ακριτικά νησιά. Και για μας η πρόκληση είναι – το κατάλαβα τώρα που βρίσκομαι εδώ – να είναι η στελέχωση των σχολείων έγκαιρη και πλήρης. Να υπάρχουν εκπαιδευτικοί. Απλά να σου πω ότι εμένα οι προκλήσεις συνήθως δεν με φοβίζουν, δε με τρομάζουν, με κινητοποιούν.
-Ποια είναι τα βασικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα σχολεία στα Δωδεκάνησα;
Νομίζω ότι το μεγαλύτερο μέρος έχει να κάνει με το ότι έρχονται εδώ καθηγητές, εκπαιδευτικοί, οι οποίοι διορίζονται για να πάρουν μόρια και φεύγουνε…πολλοί… Μη κοιτάς το δικό σου το σχολείο που είναι από τα μεγαλύτερα της πόλης και έχει ένα σταθερό προσωπικό δυναμικό. Σε πάρα πολλά νησιά υπάρχει συνεχής και διαρκής αλλαγή των ανθρώπων που πάνε για να διδάξουνε. Πάρα πολλοί συνάδελφοι επίσης, είναι μακριά από τα σπίτια τους και εκμεταλλεύονται την όποια άδεια μπορεί να τους δώσει ο νόμος – και καλά κάνουνε, και εγώ το ίδιο θα έκανα και εσύ… αλλά αυτό δημιουργεί πρόβλημα σε μας, στο να μπορούμε να στελεχώσουμε τα σχολεία όπως πρέπει και όπως αρμόζει.
-Ποια δεξιότητα πρέπει να καλλιεργεί το σχολείο;
Λοιπόν, θα σου πω τι δεν πρέπει να καλλιεργεί , έτσι θα ξεκινήσω και θα καταλήξουμε σε αυτό που θα πρέπει να καλλιεργεί. Πολλά πράγματα δεν πρέπει να καλλιεργεί ,αλλά αν με ρωτήσεις να το πω με μία λέξη, νομίζω ότι δεν πρέπει να καλλιεργεί την παθητικοποίηση. Δεν πρέπει να το κάνει αυτό, με τίποτα. Άρα, να το πάρω στον αντίποδα, νομίζω ότι ένα σχολείο θα πρέπει να καλλιεργεί πρωτίστως την κριτική σκέψη. Πολλά πράγματα πρέπει να καλλιεργεί: συνεργασία, ενσυναίσθηση, δημιουργικότητα. Αλλά πάνω από όλα ο σκοπός θα πρέπει να είναι ενεργοί και ευαισθητοποιημένοι πολίτες. Και θεωρώ ότι όταν ένα παιδί έχει κριτική σκέψη δηλαδή μπορεί να αναλύει και να αξιολογεί τις πληροφορίες που λαμβάνει, νομίζω ότι ναι τότε θα έχουμε περισσότερες πιθανότητες να καλλιεργήσει κι όλες τις υπόλοιπες δεξιότητες αλλά και να γίνει αυτό που θέλουμε, ένας ενεργός και ευαισθητοποιημένος πολίτης .
-Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στην καθημερινότητα των εφήβων, των μαθητών γενικότερα στο σχολείο τι θα ήτανε;
Πέρα από την πλάκα και το χιούμορ θα μπορούσα να σας πω, έχει ακουστεί άλλωστε κι αυτό… να χτυπάει το κουδούνι μετά τις 9:00. Να μην κουβαλάμε τσάντες που είναι και βαριές, να έχουμε ψηφιακά βιβλία. Νομίζω ότι το ζείτε καλύτερα από μένα και αν σας ρωτούσε κάποιος τι θα αλλάζετε, γιατί θα μπορούσα να την αντιστρέψω την ερώτηση, νομίζω ότι δεν θα θέλατε να είχατε τόση πίεση στην καθημερινότητά σας. Να είχατε μεγαλύτερες ισορροπίες, να είχατε χρόνο για να μπορέσετε να βρείτε τα ενδιαφέροντά σας, να τα καλλιεργήσετε, να είστε πιο δημιουργικοί. Αυτό θα άλλαζα άμα θα μπορούσα αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουνε μαγικά ραβδιά και όσο στο σχολείο ο στόχος είναι η επιτυχία στις εξετάσεις και η εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση δύσκολο να γίνουν… εσάς τι θα θέλατε να αλλάξει στην καθημερινότητα σας ;
-Νομίζω και εγώ την πίεση θα έλεγα. Γιατί νιώθω πίεση και από τους γονείς μου για να περάσω κάπου και από το φροντιστήριο.
-Την πίεση , τα ωράρια.
– Μέσα έπεσα. Τέλεια. Μετά τις 9, θα το εισηγηθούμε!
-Τα βιβλία, το πώς είναι δομημένα.
-Τα βιβλία ή τον τρόπο διδασκαλίας;
– Και τα δύο
-Ξέρεις πάλι είναι συνυφασμένα με τον τρόπο με τον οποίον γίνεται η εισαγωγή στις εξετάσεις. Γιατί πρέπει να βγει η ύλη, πρέπει να καλυφθούν αυτά, πρέπει, πρέπει…κυνηγάμε πίσω από αυτό.
– Συμφωνώ με τα υπόλοιπα παιδιά. Θα ήθελα να προσθέσω την προθυμία, να υπήρχε περισσότερη, περισσότερες μέρες του χρόνου. το να μην είμαστε τόσο απογοητευμένοι που πηγαίνουμε σχολείο.
-Τι θα σε έκανε να μην είσαι απογοητευμένη;
Μερικές φορές είναι ο τρόπος παράδοσης μαθήματος από συγκεκριμένους καθηγητές. Ύστερα τα σχολικά βιβλία, λίγο οι υποδομές. Εμείς στο σχολείο δεν έχουμε ένα γυμναστήριο, έχουμε απλά μπασκέτα και τον εξωτερικό χώρο κι όταν οι καιρικές συνθήκες δεν το επιτρέπουν, χάνουμε μάθημα ή δεν είναι τόσο εύκολη η πρόσβαση.
Αυτό είναι κάτι πολύ συγκεκριμένο και αφορά το συγκεκριμένο σχολείο. Εάν μιλήσουμε για όλους τους μαθητές φαντάζομαι ότι το θέμα είναι στον τρόπο διδασκαλίας, στα βιβλία που όλα είναι συνυφασμένα με την εισαγωγή στα πανεπιστήμια.
-Κλείνοντας με αφορμή την ημέρα κατά της σχολικής βίας και του εκφοβισμού στις 6 Μαρτίου θεωρείτε ότι έχουν αυξηθεί τα κρούσματα σχολικής βίας στα Δωδεκάνησα;
Ναι έχουν αυξηθεί δυστυχώς. Τα Δωδεκάνησα δεν είναι εξαίρεση, είναι ο κανόνας. Έχουν αυξηθεί σε όλη την Ελλάδα. Γίνονται συνέχεια ενημερώσεις, ημερίδες για την αντιμετώπιση της σχολικής βίας και του εκφοβισμού και σε μας για να φτάσουνε και σε σας, στα σχολεία. Η εξήγηση είναι πολυδιάστατη. Πρώτα πρώτα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης – και τα ζείτε και εσείς – νομίζω ότι καθιστούν πολύ ευκολότερο τον μαθητικό εκφοβισμό, πολλές φορές ανώνυμα και μπορεί και να συνεχίζεται και εκτός σχολείου και σε πολύ μεγάλη ομάδα παιδιών. Ένα δεύτερο είναι ότι υπάρχουνε πολλά οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα που πιέζουν όλο και περισσότερους μαθητές. Στο οικογενειακό τους περιβάλλον, στο περιβάλλον γενικότερα και εκτός σχολείου. Το αποτέλεσμα είναι ότι μεταφέρουν την πίεση αυτή και μέσα στο σχολείο. Θα ήθελα όμως να προσθέσω και κάτι που είναι ίσως πιο ενθαρρυντικό με την έννοια ότι νομίζω ότι όλοι μας είμαστε πολύ περισσότερο ευαισθητοποιημένοι τον τελευταίο καιρό για την σχολική βία, και καλά κάνουμε, με αποτέλεσμα να μπορούμε να αναγνωρίσουμε πολύ πιο εύκολα κάποια περιστατικά και να τα καταγράψουμε. Θέλω να πω δηλαδή ότι ίσως παλιότερα κάποια περιστατικά να περνούσαν κάτω από το ραντάρ, όποτε να μην καταγράφονταν, με αποτέλεσμα ο αριθμός να ήτανε μικρότερος. Είναι δεδομένο ότι οι περισσότεροι από εμάς είμαστε πολύ ευαισθητοποιημένοι, και έτσι πρέπει να είμαστε, οπότε νομίζω ότι αντιλαμβανόμαστε γρηγορότερα και πιο εύκολα κάποια περιστατικά τα οποία και καταγράφονται. Αυτό το πράγμα που τονίζουν – και έτσι θα ήθελα να κλείσω την ερώτηση που μου έκανες – σε όλες τις ημερίδες είναι ότι το βασικότερο από όλα είναι η πρόληψη .Δεν θέλουμε να κυνηγάμε, να τρέχουμε να λύσουμε κάτι. Θέλουμε να μην εμφανιστεί. Θέλουμε να το προλάβουμε. Για αυτό και η παραμικρή ένδειξη τόσο από μαθητές ή από καθηγητές νομίζω ότι θα πρέπει να αναφέρεται μήπως και μπορέσουμε και σώσουμε και δεν εμφανιστούνε κάποια φαινόμενα.
– Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο που μας διαθέσατε.
– Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ.
