Δήμος Ρόδου: Επιστροφή στο ΣτΕ για την πρόσβαση βαρέων οχημάτων προς ξενοδοχειακή μονάδα στους Πεύκους

Η υπό­θε­ση της κυ­κλο­φο­ρια­κής ρύθ­μι­σης στον άξονα πρό­σβα­σης προς ξε­νο­δο­χεια­κή μο­νά­δα στους Πεύ­κους Λίν­δου επα­νέρ­χε­ται στην ημε­ρή­σια διά­τα­ξη του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας στις 28 Απρι­λί­ου 2026, αυτή τη φορά σε επί­πε­δο ου­σια­στι­κής κρί­σης. Με δε­δο­μέ­νο ότι η αί­τη­ση ανα­στο­λής δεν ευ­δο­κί­μη­σε, το Δι­κα­στή­ριο κα­λεί­ται πλέον να εξε­τά­σει την αί­τη­ση ακύ­ρω­σης, δη­λα­δή το βα­σι­κό έν­δι­κο βο­ή­θη­μα που στρέ­φε­ται κατά της από­φα­σης του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου για την απα­γό­ρευ­ση διέ­λευ­σης οχη­μά­των άνω των 7,5 τόνων σε ανώ­νυ­μη οδό η οποία οδη­γεί στην πα­ρα­λία “Lee” και στην επί­μα­χη του­ρι­στι­κή εγκα­τά­στα­ση.

Το αντι­κεί­με­νο της δι­κα­στι­κής αντι­πα­ρά­θε­σης αγ­γί­ζει, στην πράξη, τη λεπτή ισορ­ρο­πία με­τα­ξύ των δη­μο­τι­κών αρ­μο­διο­τή­των στη ρύθ­μι­ση της το­πι­κής κυ­κλο­φο­ρί­ας, της λει­τουρ­γί­ας επι­χει­ρή­σε­ων σε ζώνες έντο­νης του­ρι­στι­κής χρή­σης και της τεκ­μη­ρί­ω­σης κιν­δύ­νων που σχε­τί­ζο­νται με την οδική ασφά­λεια.

Η δια­δρο­μή που οδή­γη­σε ξανά στο Ανώ­τα­το Δι­κα­στή­ριο

Η δια­φο­ρά ξε­κί­νη­σε από την από­φα­ση 120/24.4.2025 του Δη­μο­τι­κού Συμ­βου­λί­ου Ρόδου, με την οποία απο­φα­σί­στη­κε η το­πο­θέ­τη­ση ρυθ­μι­στι­κής πι­να­κί­δας τύπου Ρ23 στην εί­σο­δο της οδού πρό­σβα­σης, επι­βάλ­λο­ντας πε­ριο­ρι­σμό διέ­λευ­σης για οχή­μα­τα άνω των 7,5 τόνων. Η από­φα­ση, όπως απο­τυ­πώ­θη­κε στα σχε­τι­κά στοι­χεία, ερεί­δε­ται σε τε­χνι­κή έκ­θε­ση, γνω­μο­δο­τή­σεις και αι­τή­μα­τα επαγ­γελ­μα­τιών οδη­γών του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων, οι οποί­οι φέ­ρο­νται να είχαν ανα­δεί­ξει προ­βλη­μα­τι­σμούς για τη διέ­λευ­ση βα­ρέ­ων οχη­μά­των από στενό οδό­στρω­μα, σε δια­δρο­μή με αυ­ξη­μέ­νη κυ­κλο­φο­ρία κατά τους θε­ρι­νούς μήνες και χωρίς υπο­δο­μές όπως πε­ζο­δρό­μια.

Από την άλλη πλευ­ρά, η εται­ρεία «Μ. Σ. ΠΑΛ­ΛΑΣ Α.Ε.» προ­σέ­φυ­γε κατά της δη­μο­τι­κής από­φα­σης, ζη­τώ­ντας αρ­χι­κά ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης και προ­βάλ­λο­ντας ισχυ­ρι­σμούς για ση­μα­ντι­κή οι­κο­νο­μι­κή ζημία, απώ­λεια συμ­βο­λαί­ων, κίν­δυ­νο απο­λύ­σε­ων και επι­πτώ­σεις στη φήμη της στο εξω­τε­ρι­κό. Στα επι­χει­ρή­μα­τα που κα­τα­τέ­θη­καν, πε­ρι­λαμ­βά­νο­νταν επί­σης ανα­φο­ρές σε πρα­κτι­κές δυ­σκο­λί­ες εξυ­πη­ρέ­τη­σης πε­λα­τών και λει­τουρ­γι­κών ανα­γκών, με την εται­ρεία να πε­ρι­γρά­φει συν­θή­κες πρό­σβα­σης που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της, θα επι­βά­ρυ­ναν επι­σκέ­πτες και προ­σω­πι­κό.

Πα­ράλ­λη­λα, στο χρο­νι­κό της υπό­θε­σης κα­τα­γρά­φη­κε και προ­σω­ρι­νή δι­κα­στι­κή πα­ρέμ­βα­ση σε επί­πε­δο άμε­σης προ­στα­σί­ας, μέσω προ­σω­ρι­νής δια­τα­γής που φέρει την υπο­γρα­φή της Προ­έ­δρου του Δ’ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, κ. Σπυ­ρι­δού­λας Χρυ­σι­κο­πού­λου, με την οποία είχε δια­τα­χθεί να μην προ­βεί ο Δήμος σε υλι­κές ενέρ­γειες εκτέ­λε­σης της από­φα­σης μέχρι να κρι­θεί το αί­τη­μα ανα­στο­λής από το αρ­μό­διο όρ­γα­νο. Η προ­σω­ρι­νή αυτή πα­ρέμ­βα­ση εντάσ­σε­ται στη συ­νή­θη δι­κο­νο­μι­κή πρα­κτι­κή, όπου πριν από την κρίση επί της ανα­στο­λής μπο­ρεί να λη­φθεί προ­σω­ρι­νό μέτρο για να απο­τρα­πεί μη ανα­στρέ­ψι­μη κα­τά­στα­ση.

Η συ­νέ­χεια δό­θη­κε με την από­φα­ση 112/2025 του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας, Δ’ Τμήμα, Επι­τρο­πή Ανα­στο­λών, η οποία απέρ­ρι­ψε την προ­σφυ­γή της εται­ρεί­ας ως προς την ανα­στο­λή της δη­μο­τι­κής από­φα­σης. Το σκε­πτι­κό που απο­τυ­πώ­θη­κε κι­νή­θη­κε σε τρεις βα­σι­κούς άξο­νες, όπως πα­ρου­σιά­στη­καν στα στοι­χεία της υπό­θε­σης.

Πρώ­τον, ως προς τη ζημία, κρί­θη­κε ότι δεν στοι­χειο­θε­τεί­ται ανε­πα­νόρ­θω­τη βλάβη με την έν­νοια που απαι­τεί­ται για να χο­ρη­γη­θεί ανα­στο­λή. Στο πλαί­σιο αυτό επι­ση­μάν­θη­κε ότι υπήρ­χε ήδη άδεια ει­σό­δου και εξό­δου για οχή­μα­τα έως 7,5 τόνων, η οποία δεν κα­ταρ­γεί­ται από τη δη­μο­τι­κή ρύθ­μι­ση. Οι πρό­σθε­τοι ισχυ­ρι­σμοί περί οι­κο­νο­μι­κού κλο­νι­σμού και απώ­λειας πε­λα­τών δεν θε­ω­ρή­θη­καν επαρ­κώς τεκ­μη­ριω­μέ­νοι με βάση τα προ­σκο­μι­σθέ­ντα στοι­χεία, όπως τι­μο­λό­για, πί­να­κες πλη­ρό­τη­τας και επι­στο­λές συ­νερ­γα­τών.

Δεύ­τε­ρον, το Δι­κα­στή­ριο έδωσε ιδιαί­τε­ρο βάρος στην πα­ρά­με­τρο της δη­μό­σιας ασφά­λειας. Σύμ­φω­να με την τεκ­μη­ρί­ω­ση που επι­κα­λέ­στη­κε η δη­μο­τι­κή πλευ­ρά, η στε­νό­τη­τα του οδο­στρώ­μα­τος, η απου­σία πε­ζο­δρο­μί­ων και η αυ­ξη­μέ­νη επο­χι­κή κί­νη­ση στην πε­ριο­χή, σε συν­δυα­σμό με την πα­ρου­σία του­ρι­στι­κών κα­τα­στη­μά­των και δια­μο­νών κατά μήκος της δια­δρο­μής, συ­γκρο­τούν λό­γους που κα­θι­στούν ανα­γκαία τη ρύθ­μι­ση της κυ­κλο­φο­ρί­ας για την απο­τρο­πή κιν­δύ­νων.

Τρί­τον, ως προς την πρό­σβα­ση, επι­ση­μάν­θη­κε ότι η ρύθ­μι­ση δεν απο­κλεί­ει πλή­ρως τη δυ­να­τό­τη­τα προ­σέγ­γι­σης της μο­νά­δας, καθώς το όριο των 7,5 τόνων αφή­νει πε­ρι­θώ­ριο λει­τουρ­γί­ας με μι­κρό­τε­ρα οχή­μα­τα, χωρίς να προ­κύ­πτει ότι η επι­χεί­ρη­ση κα­θί­στα­ται μη προ­σβά­σι­μη.

Το πεδίο της αντι­πα­ρά­θε­σης για την αρ­μο­διό­τη­τα και τη δια­δι­κα­σία της ρύθ­μι­σης

Στο υπό­βα­θρο της υπό­θε­σης βρί­σκε­ται και το ζή­τη­μα του κα­νο­νι­στι­κού χα­ρα­κτή­ρα της κυ­κλο­φο­ρια­κής ρύθ­μι­σης και των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων που απαι­τού­νται για τη νό­μι­μη επι­βο­λή της. Από τα στοι­χεία προ­κύ­πτει ότι το ΣτΕ υπεν­θύ­μι­σε πως οι κυ­κλο­φο­ρια­κές ρυθ­μί­σεις αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως κα­νο­νι­στι­κές πρά­ξεις, οι οποί­ες κατά κα­νό­να δεν ανα­στέλ­λο­νται, εκτός αν απο­δει­χθεί άμεση και μη ανα­στρέ­ψι­μη ζημία.

Πα­ράλ­λη­λα, ανα­δεί­χθη­κε η διά­στα­ση που αφορά στο θε­σμι­κό πλαί­σιο για τη σή­μαν­ση και την ανά­γκη τε­χνι­κής με­λέ­της, καθώς και ο ρόλος ελέγ­χου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης όταν πρό­κει­ται για χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νο δη­μο­τι­κό δί­κτυο. Στην προ­κει­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση, όπως ανα­φέ­ρε­ται, τέ­θη­κε ζή­τη­μα ότι πρό­κει­ται για οδό μη χα­ρα­κτη­ρι­σμέ­νη, με απο­τέ­λε­σμα η Διοί­κη­ση να δη­λώ­σει αναρ­μό­δια, γε­γο­νός που αξιο­ποιεί­ται από την πλευ­ρά της εται­ρεί­ας ως κε­ντρι­κό ση­μείο αμ­φι­σβή­τη­σης της δια­δι­κα­σί­ας και της αρ­μο­διό­τη­τας του Δήμου να επι­βά­λει τον συ­γκε­κρι­μέ­νο πε­ριο­ρι­σμό.

Από την πλευ­ρά των επαγ­γελ­μα­τιών οδη­γών του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων, στο δη­μό­σιο πεδίο έχει κα­τα­γρα­φεί ότι το σω­μα­τείο οδη­γών του­ρι­στι­κών λε­ω­φο­ρεί­ων Ρόδου «Ο Κο­λοσ­σός» είχε ζη­τή­σει την πα­ρέμ­βα­ση, προ­βάλ­λο­ντας προ­βλη­μα­τι­σμούς για τις συν­θή­κες διέ­λευ­σης. Η ανα­φο­ρά αυτή συν­δέ­ε­ται άμεσα με τον πυ­ρή­να της δια­μά­χης, καθώς το ζή­τη­μα δεν αφορά μόνο στο αν ένα λε­ω­φο­ρείο μπο­ρεί να πε­ρά­σει, αλλά και στο αν η διέ­λευ­ση βα­ρέ­ων οχη­μά­των σε στενό δρόμο εν μέσω αυ­ξη­μέ­νης κί­νη­σης δη­μιουρ­γεί κιν­δύ­νους που πρέ­πει να προ­λη­φθούν με ρυθ­μι­στι­κά μέτρα.