• Η αγωγή κρίθηκε ουσία αβάσιμη και η ενάγουσα καταδικάστηκε σε δικαστικά έξοδα 1.400,00 ευρώ
Με απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου απορρίφθηκε ως ουσία αβάσιμη αγωγή ανώνυμης εταιρείας του ξενοδοχειακού κλάδου κατά 2 πρώην εργαζομένων της, οι οποίες είχαν απασχοληθεί στην υποδοχή, με την ενάγουσα να καταδικάζεται στα δικαστικά έξοδα των εναγομένων ύψους 1.400 ευρώ.
Η ενάγουσα συνέδεσε τους ισχυρισμούς της με τρία βασικά πεδία, την απόδοση του φόρου διαμονής, την καταγγελία για διαρροή προσωπικών στοιχείων πελατών και την επίκληση οικονομικής ζημίας, την οποία συσχέτισε με τη διακοπή συνεργασίας από τουριστικό πρακτορείο.
Το δικαστήριο, όπως προκύπτει από το σκεπτικό, στάθμισε το αποδεικτικό υλικό και κατέληξε ότι οι κρίσιμοι ισχυρισμοί δεν αποδείχθηκαν με τρόπο που να θεμελιώνει ευθύνη των εναγομένων.
Οι ισχυρισμοί για φόρο διαμονής και το κρίσιμο ζήτημα της απόδειξης
Στην αγωγή αποδόθηκε στις εναγόμενες πλημμελής εκτέλεση καθηκόντων και έγινε επίκληση ότι τον Σεπτέμβριο 2019 δεν αποδόθηκε ο φόρος διαμονής που είχε επιβληθεί στους πελάτες, με αποτέλεσμα, κατά τον ισχυρισμό της ενάγουσας, να υποχρεωθεί να τον καταβάλει από ίδια κεφάλαια και να υποστεί ζημία που στην αγωγή αναφέρεται ως 7.731,00 ευρώ.
Στο σκεπτικό, ωστόσο, καταγράφεται ότι ο φόρος διαμονής για ξενοδοχειακά καταλύματα 4 αστέρων ήταν 3,00 ευρώ ημερησίως και ότι, κατά την εκτίμηση του δικαστηρίου, το συνολικό ποσό για τον Σεπτέμβριο 2019 ανήλθε σε 7.713,00 ευρώ. Παράλληλα σημειώνεται ότι ο ισχυρισμός της ενάγουσας, ότι οι εναγόμενες παρέλειψαν να της αποδώσουν το ποσό αυτό, δεν κρίθηκε πειστικός.
Από την πλευρά τους, οι εναγόμενες προέβαλαν ότι στην επιχείρηση υπήρχε σύστημα μηχανογράφησης, μέσω του οποίου ο φόρος διαμονής υπολογιζόταν αυτόματα ανάλογα με τις ημέρες διαμονής και η είσπραξη καταχωριζόταν στο σύστημα είτε μέσω κάρτας είτε με μετρητά.
Η καταγγελία για διαρροή προσωπικών στοιχείων και η επίκληση ζημίας 60.000 ευρώ
Δεύτερος πυλώνας της αγωγής ήταν η καταγγελία ότι οι εναγόμενες διέρρευσαν με πρόθεση προσωπικά στοιχεία πελατών, εκτυπώνοντάς τα στην πίσω όψη ενημερωτικών φυλλαδίων του ξενοδοχείου. Η ενάγουσα υποστήριξε ότι εξαιτίας αυτής της συμπεριφοράς τουριστικό πρακτορείο, μέσω του οποίου είχαν γίνει κρατήσεις, διέκοψε οριστικά τη συνεργασία, με αποτέλεσμα να προκληθεί ζημία 60.000 ευρώ.
Στο τελικό αποτέλεσμα της κρίσης, το δικαστήριο δεν υιοθέτησε ως αποδεδειγμένη την αλυσίδα ισχυρισμών που θα συνέδεε με επάρκεια τα καταγγελλόμενα περιστατικά με συγκεκριμένη και αποδεικτέα ζημία, όπως αυτή προβλήθηκε. Αυτό, όπως αποτυπώνεται στο διατακτικό, οδήγησε στην απόρριψη της αγωγής ως ουσία αβάσιμη.
Παρασκήνιο και χρονική αφετηρία της σύγκρουσης
Το υπόβαθρο της αντιδικίας συνδέεται με εργασιακή εξέλιξη το 2019. Η ενάγουσα υποστήριξε ότι λόγω της φερόμενης πλημμελούς εκτέλεσης των καθηκόντων τους κατήγγειλε τις συμβάσεις εργασίας των εναγομένων στις 08.10.2019, επικαλούμενη σπουδαίο λόγο.
Η αναφορά αυτή αποτυπώνει το σημείο στο οποίο, σύμφωνα με την αγωγή, η εργασιακή σχέση μετατράπηκε σε δικαστική αντιπαράθεση, με επίδικο πλέον όχι μόνο το εργασιακό πλαίσιο, αλλά και αξιώσεις αποζημίωσης που θεμελιώθηκαν σε καταγγελλόμενες πράξεις και παραλείψεις.
Την ενάγουσα εκπροσώπησε ο δικηγόρος κ. Αθανάσιος Στέφανος Δουρουκλάκης και τις εναγόμενες η δικηγόρος κ. Μαρία Καραολάνη.
