Διπλό όχι του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Δωδεκανήσου στις αιτήσεις αναστολής για την καταδίκη ομαδικού βιασμού Νορβηγής

• Απορ­ρί­φθη­καν και τα 2 αι­τή­μα­τα των κα­τα­δι­κα­σθέ­ντων για πά­γω­μα της εκτέ­λε­σης της ποι­νής, ενώ η υπε­ρά­σπι­ση συ­νε­χί­ζει την αναί­ρε­ση

Η υπό­θε­ση που επί χρό­νια απα­σχό­λη­σε τη Ρόδο και ευ­ρύ­τε­ρα την κοινή γνώμη στα Δω­δε­κά­νη­σα μπήκε σε ακόμη ένα κρί­σι­μο ση­μείο, αυτή τη φορά με σαφή δι­κα­στι­κή κα­τά­λη­ξη. Το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου απέρ­ρι­ψε χθες και τις δύο αι­τή­σεις ανα­στο­λής εκτέ­λε­σης της ποι­νής που είχαν κα­τα­θέ­σει οι δύο κα­τα­δι­κα­σθέ­ντες, οι οποί­οι έχουν ήδη κρι­θεί ένο­χοι σε δεύ­τε­ρο βαθμό για ομα­δι­κό βια­σμό Νορ­βη­γής του­ρί­στριας στη Ρόδο. Το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι, παρά την εκ­κρε­μό­τη­τα της αναί­ρε­σης στον Άρειο Πάγο, δεν συ­ντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για να δια­κο­πεί η εκτέ­λε­ση της ποι­νής μέχρι την κρίση του ανώ­τα­του δι­κα­στη­ρί­ου.

Η από­φα­ση έρ­χε­ται σε μια χρο­νι­κή συ­γκυ­ρία όπου η υπε­ρά­σπι­ση έχει ήδη επι­λέ­ξει να με­τα­φέ­ρει τη σύ­γκρου­ση στο ανώ­τα­το επί­πε­δο, προ­βάλ­λο­ντας ισχυ­ρι­σμούς περί από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας και υπέρ­βα­σης εξου­σί­ας. Στο επί­κε­ντρο της στρα­τη­γι­κής αυτής βρί­σκο­νται οι δι­κη­γό­ροι κ.κ. Στέ­λιος Αλε­ξαν­δρής και Αχιλ­λέ­ας Δα­σκα­λά­κης, οι οποί­οι, σύμ­φω­να με το πλαί­σιο των ισχυ­ρι­σμών που έχουν τεθεί, επι­χει­ρούν να χτί­σουν ένα δι­κο­νο­μι­κό και ου­σια­στι­κό αφή­γη­μα που να στη­ρί­ζει την αναί­ρε­ση και να αμ­φι­σβη­τεί κρί­σι­μες πλευ­ρές της δευ­τε­ρο­βάθ­μιας κα­τα­δι­κα­στι­κής από­φα­σης.

Η απόρ­ρι­ψη και των 2 αι­τή­σε­ων και το άμεσο απο­τέ­λε­σμα στην εκτέ­λε­ση της ποι­νής

Με την απορ­ρι­πτι­κή κρίση του Μι­κτού Ορ­κω­τού Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου, το βα­σι­κό ζη­τού­με­νο των 2 αι­τού­ντων, δη­λα­δή η προ­σω­ρι­νή ανα­στο­λή εκτέ­λε­σης της ποι­νής τους, δεν έγινε δεκτό. Στην πράξη, αυτό ση­μαί­νει ότι η ποινή κά­θειρ­ξης που έχει επι­βλη­θεί σε δεύ­τε­ρο βαθμό, 6 έτη για τον κα­θέ­να, εξα­κο­λου­θεί να εκτε­λεί­ται, χωρίς το εν­διά­με­σο «πά­γω­μα» που θα μπο­ρού­σε να προ­κύ­ψει αν το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι υπάρ­χουν επαρ­κείς εγ­γυ­ή­σεις και ει­δι­κοί λόγοι για ανα­στο­λή μέχρι την εκ­δί­κα­ση της αναί­ρε­σης.

Η απόρ­ρι­ψη έχει και μια δεύ­τε­ρη ανά­γνω­ση. Σε υπο­θέ­σεις υψη­λής κοι­νω­νι­κής φόρ­τι­σης, η ανα­στο­λή δεν λει­τουρ­γεί μόνο ως τε­χνι­κό δι­κο­νο­μι­κό ερ­γα­λείο, αλλά και ως δεί­κτης της στάθ­μι­σης που κάνει το δι­κα­στή­ριο ανά­με­σα σε αντι­κρουό­με­νες πα­ρα­μέ­τρους, όπως είναι ο κίν­δυ­νος φυγής, η πι­θα­νό­τη­τα τέ­λε­σης νέων αδι­κη­μά­των, η προ­σω­πι­κή και κοι­νω­νι­κή κα­τά­στα­ση του κα­τα­δι­κα­σθέ­ντος, αλλά και το βάρος της κα­τα­δι­κα­στι­κής κρί­σης για ένα αδί­κη­μα ιδιαί­τε­ρης απα­ξί­ας. Η απορ­ρι­πτι­κή κα­τά­λη­ξη δεί­χνει ότι το δι­κα­στή­ριο δεν πεί­στη­κε πως η εκτέ­λε­ση της ποι­νής πρέ­πει να δια­κο­πεί, ακόμη και προ­σω­ρι­νά.

Τα επι­χει­ρή­μα­τα που  είχαν τεθεί και το πλαί­σιο των πε­ριο­ρι­στι­κών όρων

Στα δι­κό­γρα­φα των αι­τή­σε­ων ανα­στο­λής είχε προ­βλη­θεί ότι οι 2 κα­τα­δι­κα­σθέ­ντες δια­θέ­τουν μό­νι­μη κα­τοι­κία και στα­θε­ρή ερ­γα­σια­κή βάση, ότι δεν είναι υπό­τρο­ποι και ότι, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς τους, δεν υπάρ­χει κίν­δυ­νος τέ­λε­σης νέων αδι­κη­μά­των. Στο ίδιο πλαί­σιο είχε τεθεί και η δυ­να­τό­τη­τα επι­βο­λής πε­ριο­ρι­στι­κών όρων, όπως εγ­γυο­δο­σία, απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα, υπο­χρε­ω­τι­κή εμ­φά­νι­ση σε αστυ­νο­μι­κή αρχή ή ακόμη και κατ’ οίκον πε­ριο­ρι­σμός με ηλε­κτρο­νι­κή επι­τή­ρη­ση, με δα­πά­νες που υπο­στή­ρι­ζαν ότι θα ανα­λάμ­βα­ναν οι ίδιοι.

Ωστό­σο, η απορ­ρι­πτι­κή κρίση δεί­χνει ότι, είτε τα στοι­χεία που τέ­θη­καν δεν κρί­θη­καν επαρ­κή, είτε η συ­νο­λι­κή στάθ­μι­ση δεν οδή­γη­σε στη λύση της ανα­στο­λής. Η από­φα­ση αυτή, σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, με­τα­φέ­ρει το βάρος της εξέ­λι­ξης πλέον κα­θα­ρά στον Άρειο Πάγο, όπου η αναί­ρε­ση θα κρι­θεί με εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κά κρι­τή­ρια, εστιά­ζο­ντας όχι στην ουσία της υπό­θε­σης, αλλά σε ζη­τή­μα­τα νό­μι­μης δια­δι­κα­σί­ας και ορθής εφαρ­μο­γής του δι­καί­ου.

Το χρο­νι­κό της υπό­θε­σης και η ετυ­μη­γο­ρία σε 1ο και 2ο βαθμό

Σύμ­φω­να με το δι­κο­νο­μι­κό ιστο­ρι­κό που συ­νο­δεύ­ει την υπό­θε­ση, το πρω­το­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο είχε κη­ρύ­ξει ενό­χους τους 2 ημε­δα­πούς, ανα­γνω­ρί­ζο­ντας ελα­φρυ­ντι­κό πρό­τε­ρου σύν­νο­μου βίου και επι­βάλ­λο­ντας ποι­νές κά­θειρ­ξης 7 ετών, με ανα­σταλ­τι­κό απο­τέ­λε­σμα στην έφεση. Σε δεύ­τε­ρο βαθμό, το Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου έκρι­νε εκ νέου ενό­χους τους 2 ημε­δα­πούς και επέ­βα­λε ποινή κά­θειρ­ξης 6 ετών στον κα­θέ­να.

Από εκεί­νο το ση­μείο, η υπό­θε­ση πέ­ρα­σε στη φάση της αναί­ρε­σης. Οι 2 κα­τα­δι­κα­σθέ­ντες άσκη­σαν αι­τή­σεις αναί­ρε­σης, οι οποί­ες, σύμ­φω­να με όσα έχουν τεθεί, εκ­κρε­μούν ενώ­πιον του Αρεί­ου Πάγου. Πα­ράλ­λη­λα κα­τα­τέ­θη­καν οι αι­τή­σεις ανα­στο­λής, οι οποί­ες πλέον απορ­ρί­φθη­καν, κλεί­νο­ντας το εν­δε­χό­με­νο μιας προ­σω­ρι­νής δια­κο­πής της εκτέ­λε­σης της ποι­νής μέχρι να απο­φαν­θεί το ανώ­τα­το δι­κα­στή­ριο.

Η κα­ταγ­γε­λία για τα γε­γο­νό­τα στη Ρόδο και οι κρί­σι­μες ανα­φο­ρές  της δι­κο­γρα­φί­ας

Σύμ­φω­να με την κα­ταγ­γε­λία, οι 2 ημε­δα­ποί φέ­ρο­νται να βί­α­σαν από κοι­νού και δια­δο­χι­κά τη Νορ­βη­γή του­ρί­στρια σε κα­τοι­κία στη Ρόδο την 30ή Ιου­λί­ου 2017, με ανα­φο­ρές σε ιδιαί­τε­ρη βία. Η γυ­ναί­κα, μη­τέ­ρα ανή­λι­κου παι­διού, κα­τέ­θε­σε στο δι­κα­στή­ριο ότι είχε έρθει για δια­κο­πές στο νησί με φίλες της και ότι πριν από το συμ­βάν είχε έρθει σε επαφή με ακόμη 2 άτομα με τη συ­ναί­νε­σή της, χωρίς προ­φυ­λά­ξεις, στοι­χείο που πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται στο αφη­γη­μα­τι­κό πλαί­σιο της δι­κο­γρα­φί­ας.

Στην πε­ρι­γρα­φή της, η φε­ρό­με­νη ως πα­θού­σα υπο­στη­ρί­ζει ότι χτυ­πή­θη­κε, δέ­χθη­κε εξευ­τε­λι­στι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά και εξα­να­γκά­στη­κε σε κολ­πι­κές, στο­μα­τι­κές και πρω­κτι­κές συ­νου­σί­ες, επα­νει­λημ­μέ­να, σε κα­τοι­κία στις πα­ρυ­φές της πόλης της Ρόδου, όπου, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, οδη­γή­θη­κε αφού γνώ­ρι­σε τον έναν από τους 2 ως μέλος μπά­ντας σε νυ­χτε­ρι­νό κέ­ντρο. Κατά την ίδια εκ­δο­χή, η ταυ­το­ποί­η­ση ακο­λού­θη­σε δια­δρο­μή που ξε­κί­νη­σε από φω­το­γρα­φί­ες σε σε­λί­δα νυ­χτε­ρι­νού κέ­ντρου στο Facebook και οδή­γη­σε τις νορ­βη­γι­κές αρχές στην ταυ­τό­τη­τα των 2 κα­ταγ­γελ­λό­με­νων.

Στο ίδιο χρο­νι­κό, κα­τα­γρά­φε­ται ότι στις 4 Αυ­γού­στου 2017 η γυ­ναί­κα πα­ρου­σιά­στη­κε στις αστυ­νο­μι­κές αρχές του Όσλο συ­νο­δευό­με­νη από τη δι­κη­γό­ρο της και έδωσε κα­τά­θε­ση με ήχο και ει­κό­να, ενώ στη συ­νέ­χεια υπέ­βα­λε μή­νυ­ση. Πε­ρι­γρά­φε­ται επί­σης η έξο­δος σε γνω­στό κέ­ντρο στη Ρόδο, η προ­σέγ­γι­ση από ερ­γα­ζό­με­νο, η απο­χώ­ρη­ση τα ξη­με­ρώ­μα­τα με αυ­το­κί­νη­το, η με­τα­φο­ρά σε κα­τοι­κία άγνω­στης το­πο­θε­σί­ας και η επι­στρο­φή της στο νυ­χτε­ρι­νό κέ­ντρο μετά το πε­ρι­στα­τι­κό, πριν με­τα­βεί σε τα­χυ­φα­γείο και κα­τό­πιν στο ξε­νο­δο­χείο της. Η ίδια έχει ανα­φέ­ρει ότι όταν επι­χεί­ρη­σε να απευ­θυν­θεί σε αστυ­νο­μι­κό τμήμα στη Ρόδο, δεν έτυχε της αντι­με­τώ­πι­σης που θε­ω­ρού­σε δέ­ου­σα.

Η στρα­τη­γι­κή της αναί­ρε­σης και τα επι­χει­ρή­μα­τα περί ακυ­ρό­τη­τας και υπέρ­βα­σης εξου­σί­ας

Στο πεδίο της αναί­ρε­σης, η υπε­ρά­σπι­ση, εμ­φα­νί­ζε­ται να στη­ρί­ζει την προ­σφυ­γή της σε 2 βα­σι­κούς άξο­νες. Ο πρώ­τος αφορά στην επί­κλη­ση από­λυ­της ακυ­ρό­τη­τας με ανα­φο­ρά στην αξιο­ποί­η­ση ξε­νό­γλωσ­σων εγ­γρά­φων χωρίς επί­ση­μη με­τά­φρα­ση. Ο δεύ­τε­ρος αφορά στην επί­κλη­ση υπέρ­βα­σης εξου­σί­ας, με τη μορφή αρ­νη­τι­κής υπέρ­βα­σης, λόγω μη ανα­γνώ­ρι­σης ελα­φρυ­ντι­κού που, σύμ­φω­να με τους ισχυ­ρι­σμούς της υπε­ρά­σπι­σης, είχε τεθεί νό­μι­μα και τεκ­μη­ριω­μέ­να, χωρίς να υπάρ­ξει η απαι­τού­με­νη δι­κα­στι­κή κρίση.

Στον τρόπο που πα­ρου­σιά­ζε­ται η επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία, κρί­σι­μα έγ­γρα­φα από νορ­βη­γι­κές αρχές, όπως κα­ταγ­γε­λία και ια­τρι­κό υλικό, φέ­ρο­νται να ανα­γνώ­στη­καν και να αξιο­ποι­ή­θη­καν χωρίς να πλη­ρού­νται οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις επί­ση­μης με­τά­φρα­σης. Γί­νε­ται επί­σης λόγος για υλικό που, κατά τους ισχυ­ρι­σμούς, ήταν πε­ρι­λη­πτι­κό και όχι πλή­ρες.

Πα­ράλ­λη­λα, υπο­στη­ρί­ζε­ται ότι είχε ζη­τη­θεί είτε να μη γίνει ανά­γνω­ση είτε να δοθεί χρό­νος για επί­ση­μη με­τά­φρα­ση και για προ­σκό­μι­ση πρω­τό­τυ­που φω­το­γρα­φι­κού υλι­κού.

Το δεύ­τε­ρο σκέ­λος, αυτό της υπέρ­βα­σης εξου­σί­ας, συν­δέ­ε­ται με τη με­τα­γε­νέ­στε­ρη συ­μπε­ρι­φο­ρά και τη μη εμπλο­κή με τις αρχές για με­γά­λο χρο­νι­κό διά­στη­μα μετά το συμ­βάν, καθώς και με την τή­ρη­ση πε­ριο­ρι­στι­κών όρων, επι­χει­ρή­μα­τα που χρη­σι­μο­ποιού­νται για να στη­ρι­χθεί η θέση ότι θα έπρε­πε να αξιο­λο­γη­θεί δια­φο­ρε­τι­κά το ζή­τη­μα ελα­φρυ­ντι­κών. Στον Άρειο Πάγο, τέ­τοιοι ισχυ­ρι­σμοί απο­κτούν ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα μόνο στο μέτρο που με­τα­φρά­ζο­νται σε συ­γκε­κρι­μέ­νες πλημ­μέ­λειες της δια­δι­κα­σί­ας ή σε νο­μι­κά σφάλ­μα­τα και όχι σε επα­νε­κτί­μη­ση των πραγ­μα­τι­κών πε­ρι­στα­τι­κών.