: Αφορμή για αυτές τις σκέψεις στάθηκε το τραγικό συμβάν με Έλληνες φιλάθλους, ένα γεγονός που μας υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι στον δρόμο δεν υπάρχουν «μικρά» λάθη.
Υπάρχουν μόνο συνέπειες – συχνά μη αναστρέψιμες.
Ως εκπαιδευτής οδήγησης, αισθάνομαι την ανάγκη να τονίσω κάτι που στην καθημερινότητα συχνά ξεχνάμε: η οδήγηση είναι η πιο επικίνδυνη δραστηριότητα που κάνουμε σχεδόν όλοι μας, κάθε μέρα.
Δεν πρόκειται για υπερβολή, αλλά για μια πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται διαρκώς από τα τροχαία συμβάντα, τις απώλειες ζωών και τις οικογένειες που διαλύονται μέσα σε ένα δευτερόλεπτο απροσεξίας.
Και εδώ είναι απαραίτητο να ξεκαθαρίσουμε κάτι κρίσιμο: τα τροχαία δεν είναι «ατυχήματα». Ο όρος αυτός υπονοεί κάτι τυχαίο, αναπόφευκτο, κάτι που απλώς συνέβη. Στην πραγματικότητα, τα περισσότερα τροχαία είναι συμβάντα.
Έχουν αιτία. Προκύπτουν από συγκεκριμένες επιλογές, παραλείψεις και συμπεριφορές: ταχύτητα, απόσπαση προσοχής, αλκοόλ, κόπωση, παραβίαση κανόνων. Όταν αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός, τότε μόνο μπορούμε να μιλήσουμε σοβαρά για πρόληψη.
Ένα δευτερόλεπτο. Ένα βλέμμα στο κινητό. Μια ταχύτητα λίγο πάνω από το όριο.
Μια λάθος εκτίμηση. Αυτά είναι αρκετά για να αλλάξουν τα πάντα. Στον δρόμο δεν συγχωρούνται τα λάθη, γιατί δεν υπάρχει επιστροφή.
Ο δρόμος δεν κάνει εκπτώσεις ούτε στις προθέσεις ούτε στην εμπειρία μας.
Η οδήγηση δεν είναι απλώς χειρισμός ενός οχήματος.
Είναι πράξη ευθύνης. Είναι συνύπαρξη με δεκάδες άλλους ανθρώπους που κινούνται δίπλα μας: οδηγούς, πεζούς, μοτοσικλετιστές, παιδιά. Κάθε απόφαση πίσω από το τιμόνι αφορά όχι μόνο στη δική μας ζωή, αλλά και στη ζωή των άλλων.
Δυστυχώς, στη χώρα μας έχουμε μάθει να αντιμετωπίζουμε την οδήγηση με μια επικίνδυνη εξοικείωση. «Ξέρω τον δρόμο», «δεν θα συμβεί σε μένα», «λίγο πιο γρήγορα να φτάσω». Αυτές οι φράσεις είναι κοινές, αλλά πίσω τους κρύβεται η βασική αιτία των περισσότερων τροχαίων συμβάντων: η ψευδαίσθηση του ελέγχου.
Ως εκπαιδευτής, βλέπω καθημερινά νέους οδηγούς, αλλά και έμπειρους, να υποτιμούν τη σημασία της προσοχής, της πρόβλεψης και του σεβασμού.
Η σωστή οδήγηση δεν μετριέται με το πόσο γρήγορα φτάνουμε, αλλά με το αν φτάνουμε με ασφάλεια. Δεν είναι ένδειξη ικανότητας η επιθετικότητα, αλλά η ψυχραιμία. Δεν είναι μαγκιά η παραβίαση κανόνων, αλλά ανευθυνότητα.
Το τραγικό αυτό συμβάν δεν πρέπει να ξεχαστεί μέσα στον θόρυβο της επικαιρότητας. Πρέπει να λειτουργήσει ως καμπανάκι για όλους μας.
Να μας θυμίσει ότι κάθε φορά που πιάνουμε το τιμόνι κρατάμε στα χέρια μας μια τεράστια ευθύνη.
Ότι η ζωή δεν χάνεται από «κακή τύχη», αλλά συχνά από ανθρώπινες επιλογές.
Αν έστω και ένας οδηγός διαβάζοντας αυτές τις γραμμές σηκώσει το πόδι από το γκάζι, αφήσει το κινητό στην άκρη ή σκεφτεί λίγο περισσότερο τον διπλανό του, τότε αυτό το μήνυμα θα έχει πετύχει τον σκοπό του.
Ο δρόμος δεν συγχωρεί. Ας τον αντιμετωπίσουμε με τον σεβασμό που αξίζει.
