Δήμαρχος Νισύρου: Όταν οι καταγγελίες εργαλειοποιούνται και οι μικροί Δήμοι τιμωρούνται

Με αφορ­μή τις δη­λώ­σεις του εκ­προ­σώ­που της Πε­ρι­φέ­ρειας Νο­τί­ου Αι­γαί­ου κ. Κώστα Τα­ρα­σλιά περί «αυ­στη­ρής τή­ρη­σης των νόμων χωρίς πο­λι­τι­κές πα­ρεμ­βά­σεις», ο Δή­μαρ­χος Νι­σύ­ρου κ. Χρι­στο­φής Κο­ρω­ναί­ος επι­ση­μαί­νει τα εξής:

Ο Δήμος Νι­σύ­ρου σέ­βε­ται απο­λύ­τως τον θε­σμι­κό ρόλο των Υπη­ρε­σιών της Πε­ρι­φέ­ρειας και ου­δέ­πο­τε αμ­φι­σβή­τη­σε ότι αυτές οφεί­λουν να λει­τουρ­γούν με βάση το ισχύ­ον νο­μι­κό πλαί­σιο και τις προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σί­ες. Η θε­σμι­κή λει­τουρ­γία όμως δεν μπο­ρεί να εξα­ντλεί­ται σε μια μη­χα­νι­στι­κή κα­τα­γρα­φή πα­ρα­βά­σε­ων, αγνο­ώ­ντας το πλαί­σιο, τις πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες και –κυ­ρί­ως– τα κί­νη­τρα πίσω από κάθε κα­ταγ­γε­λία. Είναι άλλο πράγ­μα ο διοι­κη­τι­κός έλεγ­χος και άλλο η άκρι­τη απο­δο­χή μιας κα­ταγ­γε­λί­ας ως αυ­τα­πό­δει­κτης αλή­θειας, χωρίς να συ­νε­κτι­μά­ται το πλαί­σιο, οι πραγ­μα­τι­κές συν­θή­κες και –κυ­ρί­ως– η προ­σπά­θεια που βρί­σκε­ται σε εξέ­λι­ξη.

Το ζή­τη­μα της μη επι­βο­λής προ­στί­μου στον Δήμο Νι­σύ­ρου για τη δια­χεί­ρι­ση των αστι­κών λυ­μά­των δεν είναι θέμα βα­σι­σμέ­νο σε πο­λι­τι­κά κρι­τή­ρια. Είναι πρω­τί­στως ηθικό, ανα­πτυ­ξια­κό και βαθιά κοι­νω­νι­κό. Είναι ζή­τη­μα ανα­λο­γι­κό­τη­τας και κοι­νω­νι­κής δι­καιο­σύ­νης. Είναι ζή­τη­μα δη­μό­σιας υγεί­ας, πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής ευ­θύ­νης και επι­βί­ω­σης μιας μι­κρής νη­σιω­τι­κής κοι­νω­νί­ας.

Ένας μι­κρός, απο­μα­κρυ­σμέ­νος νη­σιω­τι­κός Δήμος, χωρίς ιστο­ρι­κά επαρ­κείς υπο­δο­μές, δεν μπο­ρεί να αντι­με­τω­πί­ζε­ται με την ίδια λο­γι­κή και τα ίδια μέτρα που εφαρ­μό­ζο­νται σε με­γά­λους και ορ­γα­νω­μέ­νους Δή­μους. Η Νί­συ­ρος επί δε­κα­ε­τί­ες δεν διέ­θε­τε –με ευ­θύ­νη του κε­ντρι­κού κρά­τους– εγκα­τά­στα­ση βιο­λο­γι­κού κα­θα­ρι­σμού. Η ση­με­ρι­νή δη­μο­τι­κή αρχή δεν δη­μιούρ­γη­σε αυτό το πρό­βλη­μα· το κλη­ρο­νό­μη­σε και ερ­γά­ζε­ται συ­στη­μα­τι­κά για την ορι­στι­κή του επί­λυ­ση.

Η επι­βο­λή προ­στί­μου σε έναν Δήμο που έχει ήδη δρο­μο­λο­γή­σει και υλο­ποιεί τη λύση του προ­βλή­μα­τος δεν υπη­ρε­τεί την πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή προ­στα­σία. Αντι­θέ­τως, αφαι­ρεί πο­λύ­τι­μους οι­κο­νο­μι­κούς πό­ρους από έναν μικρό Δήμο και δυ­σχε­ραί­νει ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρο την προ­σπά­θειά του να ολο­κλη­ρώ­σει τις ανα­γκαί­ες υπο­δο­μές. Δεν απο­τε­λεί μέτρο πρό­λη­ψης ούτε κί­νη­τρο συμ­μόρ­φω­σης· απο­τε­λεί ποινή σε έναν Δήμο που προ­σπα­θεί. Ει­δι­κά σε θέ­μα­τα που αφο­ρούν στο πε­ρι­βάλ­λον, και ιδιαί­τε­ρα τώρα που η Νί­συ­ρος έχει εντα­χθεί στα πα­γκό­σμια γε­ω­πάρ­κα της UNESCO.

Ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­κό είναι και το γε­γο­νός ότι η όλη δια­δι­κα­σία εκ­κι­νεί­ται από κα­ταγ­γε­λία πο­λί­τη σε μια πε­ρί­ο­δο κατά την οποία ο Δήμος δίνει κα­θη­με­ρι­νά μάχη για να δια­χει­ρι­στεί ένα τε­ρά­στιο πρό­βλη­μα, ιδίως τους θε­ρι­νούς μήνες όπου ο πλη­θυ­σμός του νη­σιού πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται.

Η Υπη­ρε­σία της Πε­ρι­φέ­ρειας ασφα­λώς έχει υπο­χρέ­ω­ση να ελέγ­χει κάθε κα­ταγ­γε­λία. Έχει όμως εξί­σου υπο­χρέ­ω­ση να εξε­τά­ζει σε βάθος τα πραγ­μα­τι­κά δε­δο­μέ­να και να αξιο­λο­γεί αν ο Δήμος επι­δει­κνύ­ει αδρά­νεια ή αν βρί­σκε­ται σε πο­ρεία επί­λυ­σης του προ­βλή­μα­τος. Να εξε­τά­σει τι εναλ­λα­κτι­κές επι­λο­γές έχει για την δια­χεί­ρι­ση των λυ­μά­των εκτός από την συλ­λο­γή τους σε δε­ξα­με­νή και τη με­τα­φο­ρά τους με βυ­τιο­φό­ρα σε απο­μα­κρυ­σμέ­νη πε­ριο­χή της Νι­σύ­ρου, όπου απορ­ρί­πτο­νται σε με­γά­λους λάκ­κους στο έδα­φος.

Δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρεί­ται θε­μι­τό ένας δη­μό­της να στρέ­φε­ται κατά του Δη­μάρ­χου και της Δη­μο­τι­κής Αρχής επει­δή επι­χει­ρούν να δια­χει­ρι­στούν ένα υπαρ­κτό και οξύ πρό­βλη­μα δη­μό­σιας υγεί­ας και μό­λυν­σης του φυ­σι­κού πε­ρι­βάλ­λο­ντος. Όταν μά­λι­στα η κα­ταγ­γε­λία γί­νε­ται σε μια τόσο κρί­σι­μη φάση, δη­μιουρ­γού­νται εύ­λο­γα ερω­τή­μα­τα για τα κί­νη­τρα πίσω από αυτήν.

Σε αυτό το πλαί­σιο, προ­κα­λεί εύ­λο­γη αγα­νά­κτη­ση το γε­γο­νός ότι μια κα­ταγ­γε­λία πο­λί­τη ενερ­γο­ποιεί δια­δι­κα­σί­ες επι­βο­λής προ­στί­μου, χωρίς ποτέ να εξε­τα­στεί σο­βα­ρά ποιος κα­ταγ­γέλ­λει, γιατί κα­ταγ­γέλ­λει και σε ποια χρο­νι­κή στιγ­μή.

Διότι άλλο πράγ­μα η κα­λό­πι­στη κα­ταγ­γε­λία για την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος και άλλο η ερ­γα­λειο­ποί­η­ση των κα­ταγ­γε­λιών ως μέσο προ­σω­πι­κής και πο­λι­τι­κής στο­χο­ποί­η­σης.

Ακόμη πιο ανη­συ­χη­τι­κό είναι ότι οι Υπη­ρε­σί­ες της Πε­ρι­φέ­ρειας ου­δέ­πο­τε εξέ­τα­σαν αν η κα­ταγ­γε­λία υπο­κρύ­πτει προ­σω­πι­κά ή πο­λι­τι­κά κί­νη­τρα, αν απο­τε­λεί μέρος μιας ευ­ρύ­τε­ρης προ­σπά­θειας απα­ξί­ω­σης της δη­μο­τι­κής αρχής και αν εξυ­πη­ρε­τεί σκο­πι­μό­τη­τες που καμία σχέση δεν έχουν με την προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος.

Η απο­δο­χή τέ­τοιων κα­ταγ­γε­λιών χωρίς ου­σια­στι­κή αξιο­λό­γη­ση δη­μιουρ­γεί ένα επι­κίν­δυ­νο προη­γού­με­νο: δίνει τη δυ­να­τό­τη­τα σε οποιον­δή­πο­τε, για λό­γους προ­σω­πι­κής εμπά­θειας, να ενερ­γο­ποιεί τι­μω­ρη­τι­κούς μη­χα­νι­σμούς εις βάρος ενός Δήμου.

Η ου­σια­στι­κή πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κή πο­λι­τι­κή δεν εξα­ντλεί­ται στην επι­βο­λή κυ­ρώ­σε­ων. Ασκεί­ται με στή­ρι­ξη, τε­χνι­κή βο­ή­θεια, χρη­μα­το­δό­τη­ση και θε­σμι­κή κα­τα­νό­η­ση των ιδιαι­τε­ρο­τή­των κάθε τόπου. Αυτή είναι η σύγ­χρο­νη, ευ­ρω­παϊ­κή προ­σέγ­γι­ση για τις μι­κρές νη­σιω­τι­κές κοι­νω­νί­ες.

Σε αυτό το πλαί­σιο, η ανα­φο­ρά στη δε­κα­ε­τία του ’80 ως «φαύλη Ελ­λά­δα» δεν είναι του πα­ρό­ντος. Το ζη­τού­με­νο σή­με­ρα δεν είναι να ανα­ζη­τού­με ιστο­ρι­κούς δια­χω­ρι­σμούς, αλλά να οι­κο­δο­μού­με ένα κρά­τος που δεν τι­μω­ρεί την αδυ­να­μία, αλλά στη­ρί­ζει την προ­σπά­θεια, που δεν με­τα­τρέ­πει τη δη­μό­σια διοί­κη­ση σε μη­χα­νι­σμό τι­μω­ρί­ας των αδύ­να­μων.

Ο Δήμος Νι­σύ­ρου δεν ζητά ασυ­λία. Ζητά δί­καιη με­τα­χεί­ρι­ση, διεκ­δι­κεί το αυ­το­νό­η­το: σε­βα­σμό, στή­ρι­ξη και ρε­α­λι­σμό.

Ζητά να αξιο­λο­γη­θεί η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα ενός μι­κρού νη­σιού, οι αντι­κει­με­νι­κοί πε­ριο­ρι­σμοί του και –κυ­ρί­ως– η έμπρα­κτη προ­σπά­θεια που κα­τα­βάλ­λε­ται για τη μό­νι­μη λύση του προ­βλή­μα­τος.

Η προ­στα­σία του πε­ρι­βάλ­λο­ντος είναι κοι­νός στό­χος όλων μας. Επι­τυγ­χά­νε­ται, όμως, με συ­νερ­γα­σία και ενί­σχυ­ση των το­πι­κών κοι­νω­νιών, όχι με μέτρα που τις απο­δυ­να­μώ­νουν.

Ο Δήμος Νι­σύ­ρου θα συ­νε­χί­σει να ερ­γά­ζε­ται με ευ­θύ­νη, δια­φά­νεια και επι­μο­νή για ένα νησί βιώ­σι­μο, αν­θρώ­πι­νο και πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κά προ­στα­τευ­μέ­νο.

Χρι­στο­φής Κο­ρω­ναί­ος

Δή­μαρ­χος Νι­σύ­ρου