Βουτιά στην πισίνα τα ξημερώματα, τραυματισμός και πλήρης απόρριψη της αγωγής για την ευθύνη του ξενοδοχείου

• Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου έκρινε ότι είχαν ληφθεί τα προ­βλε­πό­μενα μέτρα σήμαν­σης και ασφά­λειας και απέδωσε το συμβάν σε απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα του τραυ­μα­τι­σθέ­ντος ενώ απέρ­ριψε και τη στρέψη κατά της ασφα­λι­στι­κής λόγω έλλει­ψης παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης

Ο φάκελος μιας υπό­θε­σης που ξεκί­νησε ως γαμήλια γιορτή και κατέ­ληξε σε σοβαρό τραυ­μα­τι­σμό μέσα σε κολυμ­βη­τική δεξα­μενή, έκλεισε δικα­στικά στη Ρόδο με μια απόφαση που φωτίζει με λεπτο­μέ­ρειες τόσο τις συν­θή­κες του ατυ­χή­μα­τος όσο και το πώς το δικα­στή­ριο στάθ­μισε τις ευθύνες.

Η κρίση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου ήταν καθαρή: η κύρια αγωγή απορ­ρί­φθηκε στο σύνολό της, ενώ η ασφα­λι­στική εται­ρεία βγήκε εκτός της κύριας δίκης με αιτιο­λο­γία που ακουμπά στον κανόνα της προ­αι­ρε­τι­κής ασφά­λι­σης αστικής ευθύνης.

Το χρονικό μιας νύχτας που άλλαξε τα πάντα

Το περι­στα­τικό τοπο­θε­τεί­ται χρονικά στις 25.10.2019, σε ξενο­δο­χειακή μονάδα στην περιοχή της Ιξιάς στη Ρόδο, όπου είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί γαμήλια δεξίωση σε χώρο με γυάλινο θόλο και κεντρική πισίνα. Στη δεξα­μενή, σύμφωνα με τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας, υπήρχε κυμαι­νό­μενο βάθος από 1 έως 1,70 μέτρα, επι­φά­νεια περίπου 361 τ.μ. και στο κέντρο στρογ­γυλή νησίδα επι­φά­νειας περίπου 63 τ.μ., με πρό­σβαση μέσω 2 δια­δρό­μων γεφυρών.

Η κρίσιμη ώρα ήταν περίπου στις 04.00 π.μ., ξημε­ρώ­ματα Κυρια­κής 26.10.2019, όταν η εκδή­λωση όδευε προς τη λήξη της και στον χώρο παρέ­με­ναν περίπου 30 καλε­σμέ­νοι. Τότε, ο τραυ­μα­τι­σθείς ανέβηκε στη νησίδα στο κέντρο της πισίνας για να χορέψει, ενώ αμέσως μετά βούτηξε με το κεφάλι στην πισίνα.

Η βουτιά απο­δεί­χθηκε μοιραία, καθώς χτύπησε το κεφάλι του στον πυθμένα και ανα­δύ­θηκε επι­πλέ­ο­ντας μπρού­μυτα. Οι παρευ­ρι­σκό­με­νοι τον απο­μά­κρυ­ναν άμεσα για να μη πνιγεί και κλήθηκε ασθε­νο­φόρο που τον μετέ­φερε στα επεί­γο­ντα του Γενικού Νοσο­κο­μείου Ρόδου.

Η ιατρική δια­χεί­ριση και η βαρύ­τητα  του τραυ­μα­τι­σμού

Στο νοσο­κο­μείο, ο τραυ­μα­τι­σθείς υπο­βλή­θηκε σε δια­δο­χι­κές απει­κο­νι­στι­κές εξε­τά­σεις, αξο­νι­κές και μαγνη­τική στην αυχε­νική μοίρα, καθώς και έλεγχο εγκε­φά­λου και θωρα­κι­κής μοίρας. Την ίδια ημέρα έγινε χει­ρουρ­γική επέμ­βαση πρό­σθιας σπον­δυ­λο­δε­σίας από τον 4ο έως τον 7ο σπόν­δυλο και ακο­λού­θησε νοση­λεία στη ΜΕΘ. Έλαβε εξι­τή­ριο στις 18.11.2019, με διά­γνωση κατάγ­μα­τος αυχε­νι­κής μοίρας σπον­δυ­λι­κής στήλης και κατάγ­μα­τος άλλων καθο­ρι­σμέ­νων αυχε­νι­κών σπον­δύ­λων.

Τι ζητή­θηκε με την αγωγή και πώς στήθηκε το οικο­νο­μικό σκέλος  της διεκ­δί­κη­σης

Η αγωγή κατα­τέ­θηκε τον Αύγου­στο του 2024 και στρά­φηκε κατά της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας και κατά ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας που κάλυπτε, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του ενά­γο­ντα, αστική ευθύνη από τη λει­τουρ­γία των εγκα­τα­στά­σεων.

Με βάση το δικό­γραφο, ζητή­θη­καν μεγάλης κλί­μα­κας ποσά: 300.000 ευρώ ως χρη­μα­τική ικα­νο­ποί­ηση λόγω ηθικής βλάβης, 400.000 ευρώ λόγω της επί­δρα­σης της ανα­πη­ρίας που υπο­στη­ρί­χθηκε ότι επήλθε, καθώς και επι­μέ­ρους απο­ζη­μιώ­σεις για νοσήλια 305.800,50 ευρώ, για εξο­πλι­σμό 7.980 ευρώ, για πλα­σμα­τική δαπάνη απο­κλει­στι­κής νοσο­κό­μας και οικια­κής βοηθού 73.800 ευρώ και για μέλ­λουσα ζημία 192.000 ελβε­τικά φράγκα υπο­λο­γι­σμένα σε ευρώ με βάση ισο­τι­μία.

Το απο­δει­κτικό υλικό που βάρυνε την κρίση

Το δικα­στή­ριο περι­γρά­φει ότι αξιο­λό­γησε ένορκες βεβαιώ­σεις μαρ­τύ­ρων και από τις 2 πλευρές, φωτο­γρα­φίες που προ­σκο­μί­στη­καν και δεν αμφι­σβη­τή­θη­καν ως προς τη γνη­σιό­τητα, καθώς και τεχνική έκθεση πραγ­μα­το­γνω­μό­νων.

Παράλ­ληλα, γίνεται αναφορά σε τεχνική περι­γραφή πισινών του ξενο­δο­χείου από το 2009 που χρη­σι­μο­ποι­ή­θηκε για τα τεχνικά χαρα­κτη­ρι­στικά της δεξα­με­νής και της νησίδας. Το βάρος δεν έπεσε μόνο στο τι συνέβη, αλλά και στο τι μέτρα υπήρχαν, πού βρί­σκο­νταν, αν ήταν ορατά και αν ήταν επαρκή για να απο­τρέ­ψουν ένα τέτοιο ρίσκο.

Η εικόνα της πισίνας, η σήμανση και οι κανόνες χρήσης

Κεντρι­κός άξονας της από­φα­σης ήταν η αξιο­λό­γηση των μέτρων ασφά­λειας. Το δικα­στή­ριο δέχθηκε ότι υπήρχαν επι­δα­πέ­διες σημάν­σεις στην εξω­τε­ρική περί­με­τρο της πισίνας αλλά και γύρω από τη νησίδα, με πλη­ρο­φο­ρίες για το βάθος ανά περιοχή, καθώς και ενη­με­ρω­τι­κές πινα­κί­δες σε εμφανή σημεία με κανόνες ασφα­λείας και οδηγίες ορθής χρήσης. Μεταξύ των οδηγιών που κατα­γρά­φε­ται ότι υπήρχαν, περι­λαμ­βά­νο­νται η απα­γό­ρευση κατά­δυ­σης, το ωράριο λει­τουρ­γίας, η απα­γό­ρευση χρήσης μετά από κατα­νά­λωση αλκοόλ και πολ­λα­πλές ενδεί­ξεις που απα­γό­ρευαν τη βουτιά.

Ιδιαί­τερο βάρος δόθηκε και στον φωτισμό. Κατα­γρά­φε­ται ότι, ακόμη και νυχτε­ρι­νές ώρες, ο φωτι­σμός εντός του θόλου και εντός της πισίνας με υπο­βρύ­χια χωνευτά φωτι­στικά ήταν επαρκής, ενώ το δικα­στή­ριο συνέ­δεσε την επάρ­κεια φωτι­σμού και με το γεγονός ότι οι κινή­σεις πριν από τη βουτιά περι­γρά­φη­καν με ακρί­βεια από περισ­σό­τε­ρους μάρ­τυ­ρες, άρα το οπτικό πεδίο δεν ήταν σκο­τεινό ή ασαφές.

Το κρίσιμο σημείο για την παρου­σία επόπτη και το ωράριο λει­τουρ­γίας

Ένα από τα σημεία αντι­πα­ρά­θε­σης ήταν αν έπρεπε να υπάρχει επόπτης ή προ­σω­πικό ασφα­λείας στην πισίνα την ώρα της δεξί­ω­σης. Το δικα­στή­ριο προ­σέγ­γισε το θέμα με βάση το πλαίσιο λει­τουρ­γίας των κολυμ­βη­τι­κών δεξα­με­νών και έκρινε ότι η υπο­χρέ­ωση παρου­σίας εκπαι­δευ­μέ­νου προ­σω­πι­κού αφορά τις ώρες λει­τουρ­γίας της πισίνας, ενώ στην υπόθεση η δεξίωση είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί για ώρα που η πισίνα δεν λει­τουρ­γούσε ως χώρος κολύμ­βη­σης. Στο σκε­πτικό, η απουσία επόπτη δεν αντι­με­τω­πί­στηκε ως παρά­λειψη που από μόνη της θεμε­λιώ­νει ευθύνη, υπό τις συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες και ώρα του συμ­βά­ντος.

Παράλ­ληλα, κρίθηκε ως ανα­πό­δει­κτος ο ισχυ­ρι­σμός ότι υπήρχε συμ­φω­νία να χρη­σι­μο­ποι­η­θεί η πισίνα από τους καλε­σμέ­νους στο πλαίσιο της δεξί­ω­σης. Το δικα­στή­ριο σημειώ­νει ότι τέτοια συμ­φω­νία δεν προ­έ­κυψε από το ιδιω­τικό συμ­φω­νη­τικό της εκδή­λω­σης και ότι, κατά την κοινή πείρα, σε γαμή­λιες δεξιώ­σεις η πισίνα έχει κυρίως αισθη­τικό ρόλο και όχι ρόλο κολύμ­βη­σης, κάτι που ενι­σχύ­θηκε και από το στοι­χείο ότι οι καλε­σμέ­νοι δεν έφεραν εξο­πλι­σμό χρήσης πισίνας.

Η δικα­στική κρίση για την ευθύνη  του ξενο­δο­χείου

Το ουσια­στικό συμπέ­ρα­σμα του δικα­στη­ρίου ήταν ότι η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία είχε λάβει τα απαι­τού­μενα μέτρα επι­μέ­λειας και ότι δεν θεμε­λιώ­θηκε αδι­κο­πρα­κτική ευθύνη της για το συμβάν. Το ατύχημα απο­δό­θηκε σε απο­κλει­στική υπαι­τιό­τητα του ενά­γο­ντα, με τη λογική ότι ένας μέσος συνετός άνθρω­πος όφειλε να επι­δεί­ξει αυξη­μένη προσοχή πριν από βουτιά με το κεφάλι σε πισίνα με τέτοια χαρα­κτη­ρι­στικά βάθους και με εμφα­νείς προει­δο­ποι­ή­σεις. Έτσι, αφού δεν κρίθηκε ότι υπάρχει υπαι­τιό­τητα της επι­χεί­ρη­σης, το δικα­στή­ριο δεν προ­χώ­ρησε σε επι­δί­καση κανενός από τα αιτού­μενα κον­δύ­λια.

Σε επίπεδο δικο­νο­μι­κού απο­τε­λέ­σμα­τος, η κύρια αγωγή απορ­ρί­φθηκε και τα δικα­στικά έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν, με αιτιο­λο­γία ότι η ερμη­νεία των κανόνων δικαίου που εφαρ­μό­στη­καν ήταν ιδιαί­τερα δυσχε­ρής.

Η ασφα­λι­στική εκτός κύριας αγωγής και  τι σημαί­νει η παθη­τική νομι­μο­ποί­ηση

Η απόφαση ξεχω­ρί­ζει και για τον τρόπο που αντι­με­τώ­πισε τη στρέψη κατά της ασφα­λι­στι­κής. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ως προς την ασφα­λι­στική εται­ρεία υπήρχε έλλειψη παθη­τι­κής νομι­μο­ποί­η­σης, διότι επρό­κειτο για προ­αι­ρε­τική ασφά­λιση αστικής ευθύνης ξενο­δο­χείου και ο ζημιω­θείς τρίτος δεν έχει ευθεία αξίωση έναντι του ασφα­λι­στή, αλλά μόνο κατά του λήπτη της ασφά­λι­σης. Με απλά λόγια, ο τρίτος δεν μπορεί να στραφεί απευ­θείας κατά της ασφα­λι­στι­κής στο πλαίσιο αυτού του τύπου συμ­βο­λαίου, ακόμη και αν το ξενο­δο­χείο ήταν ασφα­λι­σμένο για τέτοιους κιν­δύ­νους.

Από την άλλη πλευρά, στη δικο­γρα­φία υπήρχε και η κίνηση της ίδιας της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας να ανα­κοι­νώ­σει τη δίκη και να προ­σε­πι­κα­λέ­σει την ασφα­λι­στική ως δικο­νο­μική εγγυ­ή­τρια, με παράλ­ληλη παρε­μπί­πτουσα αγωγή για να καλυ­φθεί ενδε­χό­μενη κατα­δίκη. Όμως, μετά την απόρ­ριψη της κύριας αγωγής, το δικα­στή­ριο δεν εξέτασε την προ­σε­πί­κληση ως άνευ αντι­κει­μέ­νου και απέρ­ριψε την παρε­μπί­πτουσα αγωγή λόγω έλλει­ψης εννόμου συμ­φέ­ρο­ντος, ενώ και εκεί τα έξοδα συμ­ψη­φί­στη­καν.

Στην δίκη οι δικη­γό­ροι κ.κ. Ευθύ­μιος Δημη­τριά­δης και Φωτεινή Κεφα­λί­δου εκπρο­σώ­πη­σαν την ενα­γό­μενη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία, ο κ. Δημή­τριος Απο­στο­λάς εκπρο­σώ­πησε τον ενά­γο­ντα, ο κ. Δημή­τριος Βου­τσι­νάς εκπρο­σώ­πησε την ενα­γό­μενη ασφα­λι­στική εται­ρεία.