• Το Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου έκρινε ότι είχαν ληφθεί τα προβλεπόμενα μέτρα σήμανσης και ασφάλειας και απέδωσε το συμβάν σε αποκλειστική υπαιτιότητα του τραυματισθέντος ενώ απέρριψε και τη στρέψη κατά της ασφαλιστικής λόγω έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης
Ο φάκελος μιας υπόθεσης που ξεκίνησε ως γαμήλια γιορτή και κατέληξε σε σοβαρό τραυματισμό μέσα σε κολυμβητική δεξαμενή, έκλεισε δικαστικά στη Ρόδο με μια απόφαση που φωτίζει με λεπτομέρειες τόσο τις συνθήκες του ατυχήματος όσο και το πώς το δικαστήριο στάθμισε τις ευθύνες.
Η κρίση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου ήταν καθαρή: η κύρια αγωγή απορρίφθηκε στο σύνολό της, ενώ η ασφαλιστική εταιρεία βγήκε εκτός της κύριας δίκης με αιτιολογία που ακουμπά στον κανόνα της προαιρετικής ασφάλισης αστικής ευθύνης.
Το χρονικό μιας νύχτας που άλλαξε τα πάντα
Το περιστατικό τοποθετείται χρονικά στις 25.10.2019, σε ξενοδοχειακή μονάδα στην περιοχή της Ιξιάς στη Ρόδο, όπου είχε προγραμματιστεί γαμήλια δεξίωση σε χώρο με γυάλινο θόλο και κεντρική πισίνα. Στη δεξαμενή, σύμφωνα με τα στοιχεία της δικογραφίας, υπήρχε κυμαινόμενο βάθος από 1 έως 1,70 μέτρα, επιφάνεια περίπου 361 τ.μ. και στο κέντρο στρογγυλή νησίδα επιφάνειας περίπου 63 τ.μ., με πρόσβαση μέσω 2 διαδρόμων γεφυρών.
Η κρίσιμη ώρα ήταν περίπου στις 04.00 π.μ., ξημερώματα Κυριακής 26.10.2019, όταν η εκδήλωση όδευε προς τη λήξη της και στον χώρο παρέμεναν περίπου 30 καλεσμένοι. Τότε, ο τραυματισθείς ανέβηκε στη νησίδα στο κέντρο της πισίνας για να χορέψει, ενώ αμέσως μετά βούτηξε με το κεφάλι στην πισίνα.
Η βουτιά αποδείχθηκε μοιραία, καθώς χτύπησε το κεφάλι του στον πυθμένα και αναδύθηκε επιπλέοντας μπρούμυτα. Οι παρευρισκόμενοι τον απομάκρυναν άμεσα για να μη πνιγεί και κλήθηκε ασθενοφόρο που τον μετέφερε στα επείγοντα του Γενικού Νοσοκομείου Ρόδου.
Η ιατρική διαχείριση και η βαρύτητα του τραυματισμού
Στο νοσοκομείο, ο τραυματισθείς υποβλήθηκε σε διαδοχικές απεικονιστικές εξετάσεις, αξονικές και μαγνητική στην αυχενική μοίρα, καθώς και έλεγχο εγκεφάλου και θωρακικής μοίρας. Την ίδια ημέρα έγινε χειρουργική επέμβαση πρόσθιας σπονδυλοδεσίας από τον 4ο έως τον 7ο σπόνδυλο και ακολούθησε νοσηλεία στη ΜΕΘ. Έλαβε εξιτήριο στις 18.11.2019, με διάγνωση κατάγματος αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης και κατάγματος άλλων καθορισμένων αυχενικών σπονδύλων.
Τι ζητήθηκε με την αγωγή και πώς στήθηκε το οικονομικό σκέλος της διεκδίκησης
Η αγωγή κατατέθηκε τον Αύγουστο του 2024 και στράφηκε κατά της ξενοδοχειακής εταιρείας και κατά ασφαλιστικής εταιρείας που κάλυπτε, κατά τον ισχυρισμό του ενάγοντα, αστική ευθύνη από τη λειτουργία των εγκαταστάσεων.
Με βάση το δικόγραφο, ζητήθηκαν μεγάλης κλίμακας ποσά: 300.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, 400.000 ευρώ λόγω της επίδρασης της αναπηρίας που υποστηρίχθηκε ότι επήλθε, καθώς και επιμέρους αποζημιώσεις για νοσήλια 305.800,50 ευρώ, για εξοπλισμό 7.980 ευρώ, για πλασματική δαπάνη αποκλειστικής νοσοκόμας και οικιακής βοηθού 73.800 ευρώ και για μέλλουσα ζημία 192.000 ελβετικά φράγκα υπολογισμένα σε ευρώ με βάση ισοτιμία.
Το αποδεικτικό υλικό που βάρυνε την κρίση
Το δικαστήριο περιγράφει ότι αξιολόγησε ένορκες βεβαιώσεις μαρτύρων και από τις 2 πλευρές, φωτογραφίες που προσκομίστηκαν και δεν αμφισβητήθηκαν ως προς τη γνησιότητα, καθώς και τεχνική έκθεση πραγματογνωμόνων.
Παράλληλα, γίνεται αναφορά σε τεχνική περιγραφή πισινών του ξενοδοχείου από το 2009 που χρησιμοποιήθηκε για τα τεχνικά χαρακτηριστικά της δεξαμενής και της νησίδας. Το βάρος δεν έπεσε μόνο στο τι συνέβη, αλλά και στο τι μέτρα υπήρχαν, πού βρίσκονταν, αν ήταν ορατά και αν ήταν επαρκή για να αποτρέψουν ένα τέτοιο ρίσκο.
Η εικόνα της πισίνας, η σήμανση και οι κανόνες χρήσης
Κεντρικός άξονας της απόφασης ήταν η αξιολόγηση των μέτρων ασφάλειας. Το δικαστήριο δέχθηκε ότι υπήρχαν επιδαπέδιες σημάνσεις στην εξωτερική περίμετρο της πισίνας αλλά και γύρω από τη νησίδα, με πληροφορίες για το βάθος ανά περιοχή, καθώς και ενημερωτικές πινακίδες σε εμφανή σημεία με κανόνες ασφαλείας και οδηγίες ορθής χρήσης. Μεταξύ των οδηγιών που καταγράφεται ότι υπήρχαν, περιλαμβάνονται η απαγόρευση κατάδυσης, το ωράριο λειτουργίας, η απαγόρευση χρήσης μετά από κατανάλωση αλκοόλ και πολλαπλές ενδείξεις που απαγόρευαν τη βουτιά.
Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε και στον φωτισμό. Καταγράφεται ότι, ακόμη και νυχτερινές ώρες, ο φωτισμός εντός του θόλου και εντός της πισίνας με υποβρύχια χωνευτά φωτιστικά ήταν επαρκής, ενώ το δικαστήριο συνέδεσε την επάρκεια φωτισμού και με το γεγονός ότι οι κινήσεις πριν από τη βουτιά περιγράφηκαν με ακρίβεια από περισσότερους μάρτυρες, άρα το οπτικό πεδίο δεν ήταν σκοτεινό ή ασαφές.
Το κρίσιμο σημείο για την παρουσία επόπτη και το ωράριο λειτουργίας
Ένα από τα σημεία αντιπαράθεσης ήταν αν έπρεπε να υπάρχει επόπτης ή προσωπικό ασφαλείας στην πισίνα την ώρα της δεξίωσης. Το δικαστήριο προσέγγισε το θέμα με βάση το πλαίσιο λειτουργίας των κολυμβητικών δεξαμενών και έκρινε ότι η υποχρέωση παρουσίας εκπαιδευμένου προσωπικού αφορά τις ώρες λειτουργίας της πισίνας, ενώ στην υπόθεση η δεξίωση είχε προγραμματιστεί για ώρα που η πισίνα δεν λειτουργούσε ως χώρος κολύμβησης. Στο σκεπτικό, η απουσία επόπτη δεν αντιμετωπίστηκε ως παράλειψη που από μόνη της θεμελιώνει ευθύνη, υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες και ώρα του συμβάντος.
Παράλληλα, κρίθηκε ως αναπόδεικτος ο ισχυρισμός ότι υπήρχε συμφωνία να χρησιμοποιηθεί η πισίνα από τους καλεσμένους στο πλαίσιο της δεξίωσης. Το δικαστήριο σημειώνει ότι τέτοια συμφωνία δεν προέκυψε από το ιδιωτικό συμφωνητικό της εκδήλωσης και ότι, κατά την κοινή πείρα, σε γαμήλιες δεξιώσεις η πισίνα έχει κυρίως αισθητικό ρόλο και όχι ρόλο κολύμβησης, κάτι που ενισχύθηκε και από το στοιχείο ότι οι καλεσμένοι δεν έφεραν εξοπλισμό χρήσης πισίνας.
Η δικαστική κρίση για την ευθύνη του ξενοδοχείου
Το ουσιαστικό συμπέρασμα του δικαστηρίου ήταν ότι η ξενοδοχειακή εταιρεία είχε λάβει τα απαιτούμενα μέτρα επιμέλειας και ότι δεν θεμελιώθηκε αδικοπρακτική ευθύνη της για το συμβάν. Το ατύχημα αποδόθηκε σε αποκλειστική υπαιτιότητα του ενάγοντα, με τη λογική ότι ένας μέσος συνετός άνθρωπος όφειλε να επιδείξει αυξημένη προσοχή πριν από βουτιά με το κεφάλι σε πισίνα με τέτοια χαρακτηριστικά βάθους και με εμφανείς προειδοποιήσεις. Έτσι, αφού δεν κρίθηκε ότι υπάρχει υπαιτιότητα της επιχείρησης, το δικαστήριο δεν προχώρησε σε επιδίκαση κανενός από τα αιτούμενα κονδύλια.
Σε επίπεδο δικονομικού αποτελέσματος, η κύρια αγωγή απορρίφθηκε και τα δικαστικά έξοδα συμψηφίστηκαν, με αιτιολογία ότι η ερμηνεία των κανόνων δικαίου που εφαρμόστηκαν ήταν ιδιαίτερα δυσχερής.
Η ασφαλιστική εκτός κύριας αγωγής και τι σημαίνει η παθητική νομιμοποίηση
Η απόφαση ξεχωρίζει και για τον τρόπο που αντιμετώπισε τη στρέψη κατά της ασφαλιστικής. Το δικαστήριο έκρινε ότι ως προς την ασφαλιστική εταιρεία υπήρχε έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης, διότι επρόκειτο για προαιρετική ασφάλιση αστικής ευθύνης ξενοδοχείου και ο ζημιωθείς τρίτος δεν έχει ευθεία αξίωση έναντι του ασφαλιστή, αλλά μόνο κατά του λήπτη της ασφάλισης. Με απλά λόγια, ο τρίτος δεν μπορεί να στραφεί απευθείας κατά της ασφαλιστικής στο πλαίσιο αυτού του τύπου συμβολαίου, ακόμη και αν το ξενοδοχείο ήταν ασφαλισμένο για τέτοιους κινδύνους.
Από την άλλη πλευρά, στη δικογραφία υπήρχε και η κίνηση της ίδιας της ξενοδοχειακής εταιρείας να ανακοινώσει τη δίκη και να προσεπικαλέσει την ασφαλιστική ως δικονομική εγγυήτρια, με παράλληλη παρεμπίπτουσα αγωγή για να καλυφθεί ενδεχόμενη καταδίκη. Όμως, μετά την απόρριψη της κύριας αγωγής, το δικαστήριο δεν εξέτασε την προσεπίκληση ως άνευ αντικειμένου και απέρριψε την παρεμπίπτουσα αγωγή λόγω έλλειψης εννόμου συμφέροντος, ενώ και εκεί τα έξοδα συμψηφίστηκαν.
Στην δίκη οι δικηγόροι κ.κ. Ευθύμιος Δημητριάδης και Φωτεινή Κεφαλίδου εκπροσώπησαν την εναγόμενη ξενοδοχειακή εταιρεία, ο κ. Δημήτριος Αποστολάς εκπροσώπησε τον ενάγοντα, ο κ. Δημήτριος Βουτσινάς εκπροσώπησε την εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία.
