Πατμιάδα Σχολή: Τρεις αιώνες ζωντανής παρουσίας στην παιδεία, τον πολιτισμό και την Ορθοδοξία – Συνέντευξη του Σχολάρχη Ι. Ζαρκαδούλα

Κύριε Ζαρ­κα­δού­λα να ξε­κι­νή­σου­με τη συ­νέ­ντευ­ξή μας από το πότε ιδρύ­θη­κε η ιστο­ρι­κή Πα­τμιά­δα Σχολή και ποιες ανά­γκες ήρθε να κα­λύ­ψει.

Θα ήθελα, κα­ταρ­χάς, να σας ευ­χα­ρι­στή­σω θερμά για τη φι­λο­ξε­νία και το εν­δια­φέ­ρον σας για την ιστο­ρι­κή Πα­τμιά­δα Σχολή. Εύ­χο­μαι σε εσάς και τους ανα­γνώ­στες σας καλή και ευ­λο­γη­μέ­νη χρο­νιά, με υγεία, ει­ρή­νη και δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα. Η Πα­τμιά­δα Σχολή ιδρύ­θη­κε το 1713 από τον Πά­τμιο ιε­ρο­διά­κο­νο Μα­κά­ριο Κα­λο­γε­ρά, μετά την επι­στρο­φή του από την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη όπου σπού­δα­σε στη Με­γά­λη του Γέ­νους Σχολή. Η Σχολή στε­γά­στη­κε αρ­χι­κά μέσα στο κτι­ρια­κό συ­γκρό­τη­μα του Ιερού Σπη­λαί­ου της Απο­κα­λύ­ψε­ως. Ο Άγιος Μα­κά­ριος, έχο­ντας δια­καή πόθο για παι­δα­γω­γι­κό και πνευ­μα­τι­κό έργο, ίδρυ­σε τη Σχολή για να κα­λύ­ψει την ανά­γκη της επο­χής για ορ­γα­νω­μέ­νη ανώ­τε­ρη παι­δεία και πνευ­μα­τι­κή καλ­λιέρ­γεια, σε μια πε­ρί­ο­δο κατά την οποία η δια­τή­ρη­ση της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας, της ορ­θό­δο­ξης πα­ρά­δο­σης και της πο­λι­τι­σμι­κής ταυ­τό­τη­τας ήταν κρί­σι­μη.

Πόσο κα­θο­ρι­στι­κός υπήρ­ξε ο ρόλος του Μα­κά­ριου Κα­λο­γε­ρά στη δια­μόρ­φω­ση της φυ­σιο­γνω­μί­ας της Σχο­λής, όχι μόνο ως ιδρυ­τή αλλά και ως παι­δα­γω­γού;

Ο Άγιος Μα­κά­ριος δεν επι­θυ­μού­σε απλώς να μορ­φώ­σει τους νέους στα γράμ­μα­τα· ήθελε να τους εμπνεύ­σει να αγα­πή­σουν τον Θεό και να κα­τα­νο­ή­σουν τη βα­θύ­τε­ρη απο­στο­λή του αν­θρώ­που. Για εκεί­νον, η γνώση δεν είχε αξία αν δεν οδη­γού­σε στην τα­πεί­νω­ση και στην αγάπη. Η παι­δα­γω­γι­κή του αντί­λη­ψη, που έδινε έμ­φα­ση στην πνευ­μα­τι­κή συ­γκρό­τη­ση και την ηθική αγωγή των μα­θη­τών, σφρά­γι­σε τη λει­τουρ­γία της Σχο­λής και κα­θό­ρι­σε την πο­ρεία της για αιώ­νες. Έζησε ο ίδιος με απλό­τη­τα και τα­πεί­νω­ση, δί­νο­ντας το πα­ρά­δειγ­μα στους μα­θη­τές του. Η δύ­να­μή του δεν προ­ερ­χό­ταν από αν­θρώ­πι­νη φι­λο­δο­ξία, αλλά από την ακλό­νη­τη πίστη του ότι κάθε μορφή παι­δεί­ας και κάθε αγώ­νας απο­κτούν νόημα μόνον όταν θε­με­λιώ­νο­νται πάνω στην πνευ­μα­τι­κή ζωή. Γι’ αυτό ονο­μά­στη­κε δι­καί­ως «εθνο­δι­δά­σκα­λος», διότι δί­δα­σκε όχι μόνον γράμ­μα­τα, αλλά και ψυχή· όχι μόνο λόγο, αλλά και πνεύ­μα.

Η πρώτη λει­τουρ­γία της Σχο­λής συν­δέ­ε­ται άμεσα με το Κά­θι­σμα της Ιερής Απο­κά­λυ­ψης. Τι ση­μαί­νει αυτή η σύν­δε­ση για την ταυ­τό­τη­τα της Πα­τμιά­δας μέχρι σή­με­ρα;

Η σύν­δε­ση της πρώ­της λει­τουρ­γί­ας της Πα­τμιά­δας Σχο­λής με το Κά­θι­σμα της Ιερής Απο­κά­λυ­ψης απο­τε­λεί θε­με­λιώ­δες στοι­χείο της ταυ­τό­τη­τάς της. Η Σχολή ονο­μά­στη­κε «ένδον της Απο­κα­λύ­ψε­ως φρο­ντι­στή­ριον». Συ­νε­πώς, γεν­νή­θη­κε μέσα στον ιερό χώρο και το πνευ­μα­τι­κό βίωμα της Πά­τμου, αντλώ­ντας την απο­στο­λή της από τον λόγο της Απο­κά­λυ­ψης και την ορ­θό­δο­ξη πα­ρά­δο­ση. Μέχρι σή­με­ρα, αυτή η σχέση υπεν­θυ­μί­ζει ότι η Πα­τμιά­δα δεν είναι απλώς ένας εκ­παι­δευ­τι­κός θε­σμός, αλλά ένας χώρος όπου η παι­δεία συν­δέ­ε­ται άρ­ρη­κτα με την πίστη, την πνευ­μα­τι­κό­τη­τα και τον πο­λι­τι­σμό, στοι­χεία που εξα­κο­λου­θούν να κα­θο­ρί­ζουν τον χα­ρα­κτή­ρα και τον προ­σα­να­το­λι­σμό της.

Η Πα­τμιά­δα υιο­θέ­τη­σε τα εκ­παι­δευ­τι­κά πρό­τυ­πα της Με­γά­λης του Γέ­νους Σχο­λής. Πώς απο­τυ­πώ­θη­κε αυτό στο επί­πε­δο και στο πε­ριε­χό­με­νο των σπου­δών;

Η υιο­θέ­τη­ση, από τον Άγιο Μα­κά­ριο, των εκ­παι­δευ­τι­κών προ­τύ­πων της Με­γά­λης του Γέ­νους Σχο­λής απο­τυ­πώ­θη­κε στο υψηλό επί­πε­δο και στο πο­λυ­διά­στα­το πε­ριε­χό­με­νο των σπου­δών της Πα­τμιά­δας. Τα μα­θή­μα­τα που δι­δά­σκο­νταν ήταν τόσο η ερ­μη­νεία Ελ­λή­νων κλασ­σι­κών συγ­γρα­φέ­ων, όσο και των Με­γά­λων Πα­τέ­ρων της Εκ­κλη­σί­ας. Όσον αφορά στο δι­δα­κτι­κό της πρό­γραμ­μα, η Σχολή πα­ρεί­χε -κυ­ρί­ως- παι­δεία μέση και ανώ­τε­ρη, εγκύ­κλια και φι­λο­σο­φι­κή. Στο πλαί­σιο της μέσης και ανώ­τε­ρης παι­δεί­ας, και σύμ­φω­να µε στοι­χεία που αντλού­με από τα σω­ζό­με­να “Μαθηµατά­ρια”, οι μα­θη­τές δι­δά­σκο­νταν Φι­λο­λο­γι­κά και Φι­λο­σο­φι­κά Μα­θή­μα­τα, Ρη­το­ρι­κή, Θε­ο­λο­γία, Εκ­κλη­σια­στι­κή Μου­σι­κή, Λα­τι­νι­κά και Φυ­σι­κή. Με αυτόν τον τρόπο, η Πα­τμιά­δα δια­μόρ­φω­νε ολο­κλη­ρω­μέ­νες προ­σω­πι­κό­τη­τες με βαθιά γνώση, κρι­τι­κή σκέψη και πνευ­μα­τι­κή καλ­λιέρ­γεια, εδραιώ­νο­ντας τη φήμη της ως ενός από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα εκ­παι­δευ­τι­κά κέ­ντρα του ελ­λη­νι­σμού. Είναι απα­ραί­τη­το να το­νί­σου­με ότι τα μα­θή­μα­τα στη Σχολή πα­ρέ­χο­νταν δω­ρε­άν σε όλους τους μα­θη­τές.

Σε ποιον βαθμό η Πα­τμιά­δα λει­τούρ­γη­σε ως πνευ­μα­τι­κός πυ­ρή­νας για τον ευ­ρύ­τε­ρο ελ­λη­νι­κό κόσμο εκεί­νων των αιώ­νων;

Η Πα­τμιά­δα Σχολή υπήρ­ξε όχι απλώς μια εκ­παι­δευ­τι­κή δομή, αλλά ένα φω­τει­νό κέ­ντρο πνευ­μα­τι­κής και εθνι­κής αφύ­πνι­σης, ένα πνευ­μα­τι­κό φυ­τώ­ριο που έμελ­λε να απο­τε­λέ­σει φάρο ελ­λη­νι­κής παι­δεί­ας και ορ­θό­δο­ξης πί­στης. Προ­σέλ­κυ­σε μα­θη­τές και λό­γιους από διά­φο­ρες πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας, της Μι­κράς Ασίας και του εξω­τε­ρι­κού, συμ­βάλ­λο­ντας κα­θο­ρι­στι­κά στη διά­δο­ση της παι­δεί­ας, της ελ­λη­νι­κής γλώσ­σας και της ορ­θό­δο­ξης θε­ο­λο­γι­κής σκέ­ψης. Μέσα από τη δι­δα­σκα­λία και τη δράση των απο­φοί­των της, οι ιδέες και οι αξίες που καλ­λιερ­γού­νταν στην Πα­τμιά­δα δια­χέ­ο­νταν σε ευρύ γε­ω­γρα­φι­κό και πνευ­μα­τι­κό πεδίο, ενι­σχύ­ο­ντας τη συ­νο­χή και τη συ­νέ­χεια του ελ­λη­νι­σμού σε μια ιδιαι­τέ­ρως κρί­σι­μη ιστο­ρι­κή πε­ρί­ο­δο.

Μετά το 1947 και τη δη­μιουρ­γία της Νέας Πα­τμιά­δας, ποια ήταν η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση στη με­τά­βα­ση στη σύγ­χρο­νη εποχή;

Μετά το 1947 και την επα­να­σύ­στα­ση της Πα­τμιά­δας, η με­γα­λύ­τε­ρη πρό­κλη­ση ήταν η προ­σαρ­μο­γή της ιστο­ρι­κής πα­ρά­δο­σης της Σχο­λής στις απαι­τή­σεις της σύγ­χρο­νης εκ­παί­δευ­σης. Χρεια­ζό­ταν να δια­τη­ρη­θούν οι πνευ­μα­τι­κές και παι­δα­γω­γι­κές αξίες που κα­θιέ­ρω­σαν την Πα­τμιά­δα ως κο­ρυ­φαίο εκ­παι­δευ­τι­κό κέ­ντρο, ενώ πα­ράλ­λη­λα να εν­σω­μα­τω­θούν σύγ­χρο­νες μέ­θο­δοι δι­δα­σκα­λί­ας και νέα γνω­στι­κά αντι­κεί­με­να. Απο­φα­σι­στι­κό βήμα σε αυτή τη με­τά­βα­ση απο­τέ­λε­σε η κα­τα­σκευή του νέου κτη­ρί­ου, όπου το σχο­λείο στε­γά­ζε­ται μέχρι σή­με­ρα, γε­γο­νός ιδιαι­τέ­ρως κα­θο­ρι­στι­κό, καθώς συ­νέ­βη πα­ράλ­λη­λα με την εν­σω­μά­τω­ση των Δω­δε­κα­νή­σων στον εθνι­κό κορμό, ενι­σχύ­ο­ντας τον ρόλο της Πα­τμιά­δας ως θε­σμού πνευ­μα­τι­κής και εθνι­κής συ­νέ­χειας.

Πώς ισορ­ρο­πεί σή­με­ρα η Σχολή ανά­με­σα στην εκ­κλη­σια­στι­κή της ταυ­τό­τη­τα και τις απαι­τή­σεις της σύγ­χρο­νης εκ­παί­δευ­σης;

Δια­νύ­ο­ντας τον τέ­ταρ­το αιώνα της λει­τουρ­γί­ας της, η Πα­τμιά­δα Σχολή δια­τη­ρεί την εκ­κλη­σια­στι­κή της ταυ­τό­τη­τα, ενώ ταυ­τό­χρο­να εν­σω­μα­τώ­νει τις απαι­τή­σεις της σύγ­χρο­νης εκ­παί­δευ­σης μέσα από μια ολο­κλη­ρω­μέ­νη και σύγ­χρο­νη προ­σέγ­γι­ση. Δια­τη­ρεί ζω­ντα­νές τις πνευ­μα­τι­κές και θε­ο­λο­γι­κές πα­ρα­δό­σεις της, προ­σφέ­ρο­ντας πα­ράλ­λη­λα ένα δη­μο­κρα­τι­κό και συ­μπε­ρι­λη­πτι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό πρό­γραμ­μα, προ­σαρ­μο­σμέ­νο στις ανά­γκες της ση­με­ρι­νής επο­χής. Το γε­γο­νός ότι στη Σχολή φοι­τούν και μα­θή­τριες κα­τα­δει­κνύ­ει την ισχυ­ρή δέ­σμευ­ση της Σχο­λής στην ισό­τη­τα και τη συμ­με­το­χι­κό­τη­τα, ενώ οι μα­θη­τές και οι μα­θή­τριες απο­κτούν πνευ­μα­τι­κή καλ­λιέρ­γεια, γνώση και κρι­τι­κή σκέψη, χωρίς να χά­νουν την ιστο­ρι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή της ταυ­τό­τη­τα.

Ποια είναι η θέση της Πα­τμιά­δας Σχο­λής στο ση­με­ρι­νό ελ­λη­νι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα;

Η Πα­τμιά­δα Σχολή κα­τέ­χει σή­με­ρα μια ξε­χω­ρι­στή θέση στο ελ­λη­νι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό σύ­στη­μα. Είναι το αρ­χαιό­τε­ρο σε λει­τουρ­γία και ιστο­ρι­κό­τε­ρο σχο­λείο της χώρας, προ­σφέ­ρο­ντας εκ­παί­δευ­ση υψη­λού επι­πέ­δου που συν­δυά­ζει τις βα­σι­κές ακα­δη­μαϊ­κές γνώ­σεις με την πνευ­μα­τι­κή και ηθική καλ­λιέρ­γεια των μα­θη­τών. Πα­ράλ­λη­λα, λει­τουρ­γεί ως το μο­να­δι­κό πρό­τυ­πο σχο­λείο για όλο το Νότιο Αι­γαίο, ανα­δει­κνύ­ο­ντας τη σύν­δε­ση της πα­ρά­δο­σης με τη σύγ­χρο­νη παι­δεία και δια­τη­ρώ­ντας τη φήμη της ως ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα εκ­παι­δευ­τι­κά κέ­ντρα με συ­νε­χή προ­σφο­ρά στην ελ­λη­νι­κή κοι­νω­νία και στην ορ­θο­δο­ξία.

Πώς είναι να διοι­κεί κα­νείς σή­με­ρα μια Σχολή με ιστο­ρία τριών αιώ­νων;

Η διεύ­θυν­ση της Πα­τμιά­δας Σχο­λής είναι ταυ­τό­χρο­να με­γά­λη τιμή και υψηλή ευ­θύ­νη. Κάθε ημέρα υπεν­θυ­μί­ζει τη ση­μα­σία της ιστο­ρι­κής κλη­ρο­νο­μιάς τρια­κο­σί­ων και πλέον ετών, τις αξίες και το πνεύ­μα που δια­μόρ­φω­σαν τη Σχολή και τους μα­θη­τές της. Πα­ράλ­λη­λα, απαι­τεί συ­νε­χή προ­σαρ­μο­γή στις ανά­γκες της σύγ­χρο­νης εκ­παί­δευ­σης, με σε­βα­σμό στη δη­μο­κρα­τία, την αλ­λη­λεγ­γύη και την απο­δο­χή της δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τας. Είναι μια εμπει­ρία γε­μά­τη υπευ­θυ­νό­τη­τα, αλλά και ικα­νο­ποί­η­ση, καθώς κάθε από­φα­ση, κάθε δράση, στο­χεύ­ει στο να δια­τη­ρη­θεί η Πα­τμιά­δα ζω­ντα­νή και επί­και­ρη, ως ση­μείο ανα­φο­ράς για την παι­δεία, τον πο­λι­τι­σμό και την κοι­νω­νία, όχι μόνο της Πά­τμου αλλά ολό­κλη­ρου του ελ­λη­νι­σμού.

Μα­θη­τές από την Πάτμο, την Ελ­λά­δα και το εξω­τε­ρι­κό φοι­τούν σή­με­ρα στην Πα­τμιά­δα. Τι ανα­ζη­τούν και τι θε­ω­ρεί­τε ότι τε­λι­κά κερ­δί­ζουν;

Οι μα­θη­τές που φοι­τούν σή­με­ρα στην Πα­τμιά­δα, είτε από την Πάτμο, την υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα ή το εξω­τε­ρι­κό, ανα­ζη­τούν κυ­ρί­ως ποιο­τι­κή παι­δεία, πνευ­μα­τι­κή καλ­λιέρ­γεια και μια βα­θύ­τε­ρη σύν­δε­ση με την ελ­λη­νι­κή πα­ρά­δο­ση. Επι­θυ­μούν να απο­κτή­σουν γνώ­σεις υψη­λού επι­πέ­δου, αλλά και αξίες που θα τους συ­νο­δεύ­ουν σε όλη τους τη ζωή. Τε­λι­κά, αυτό που κερ­δί­ζουν είναι κάτι πε­ρισ­σό­τε­ρο από τη μόρ­φω­ση: απο­κτούν κρι­τι­κή σκέψη, ηθική συ­νεί­δη­ση, αί­σθη­μα υπευ­θυ­νό­τη­τας και σε­βα­σμού, ενώ ταυ­τό­χρο­να βιώ­νουν μια εμπει­ρία κοι­νό­τη­τας και συ­νερ­γα­σί­ας σε ένα σχο­λείο που συν­δυά­ζει την ιστο­ρι­κή του πα­ρά­δο­ση με τη σύγ­χρο­νη εποχή. Με άλλα λόγια, φεύ­γουν όχι μόνο πιο κα­ταρ­τι­σμέ­νοι γνω­στι­κά, αλλά και πιο ολο­κλη­ρω­μέ­νοι άν­θρω­ποι.

Τι ρόλο παί­ζει το οι­κο­τρο­φείο στη συ­νο­λι­κή λει­τουρ­γία της Σχο­λής και ποιες είναι οι βα­σι­κές δυ­σκο­λί­ες στη δια­τή­ρη­σή του;

Το οι­κο­τρο­φείο απο­τε­λεί ανα­πό­σπα­στο κομ­μά­τι της συ­νο­λι­κής λει­τουρ­γί­ας της Πα­τμιά­δας Σχο­λής. Επι­τρέ­πει σε άρ­ρε­νες μα­θη­τές από την Πάτμο, την υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα και το εξω­τε­ρι­κό να φοι­τούν στη Σχολή, δη­μιουρ­γώ­ντας ένα πε­ρι­βάλ­λον πνευ­μα­τι­κής και κοι­νω­νι­κής ανά­πτυ­ξης. Εκεί οι μα­θη­τές ζουν, συ­νερ­γά­ζο­νται και μα­θαί­νουν να σέ­βο­νται τους άλ­λους, ενώ καλ­λιερ­γούν δε­ξιό­τη­τες ζωής που συ­μπλη­ρώ­νουν τη σχο­λι­κή τους εκ­παί­δευ­ση. Τα οι­κο­τρο­φεία είναι δομές που λει­τουρ­γούν σε όλα τα εκ­κλη­σια­στι­κά σχο­λεία και βρί­σκο­νται υπό την ευ­θύ­νη της οι­κεί­ας Μη­τρό­πο­λης. Στην πε­ρί­πτω­ση της Πα­τμιά­δας, την ευ­θύ­νη έχει η Πα­τριαρ­χι­κή Εξαρ­χία Πά­τμου, με την οποία υπάρ­χει αρ­μο­νι­κή συ­νερ­γα­σία, και η οποία φρο­ντί­ζει να κα­λύ­πτει όλα τις λει­τουρ­γι­κές δα­πά­νες, εξα­σφα­λί­ζο­ντας την ομαλή λει­τουρ­γία του. Το οι­κο­τρο­φείο πα­ρα­μέ­νει κρί­σι­μο για τη συ­νο­χή, την ποιό­τη­τα και την ιστο­ρι­κή συ­νέ­χεια της Σχο­λής.

Από την Πα­τμιά­δα πέ­ρα­σαν προ­σω­πι­κό­τη­τες που ση­μά­δε­ψαν την πνευ­μα­τι­κή και εκ­κλη­σια­στι­κή ιστο­ρία του τόπου. Πόσο ση­μα­ντι­κή είναι αυτή η κλη­ρο­νο­μιά για τη Σχολή σή­με­ρα;

Η πλού­σια κλη­ρο­νο­μιά προ­σω­πι­κο­τή­των που πέ­ρα­σαν από την Πα­τμιά­δα απο­τε­λεί έναν από τους ση­μα­ντι­κό­τε­ρους θη­σαυ­ρούς της. Στη Σχολή δί­δα­ξαν ή φοί­τη­σαν πέντε εκ των Αγίων της Εκ­κλη­σί­ας μας. Το μα­θη­το­λό­γιο της Σχο­λής κο­σμούν πολ­λοί με­τέ­πει­τα Πα­τριάρ­χες, αρ­χιε­ρείς, ήρωες, εθνο­μάρ­τυ­ρες, δι­δά­σκα­λοι και λό­γιοι – προ­σω­πι­κό­τη­τες που συ­νέ­βα­λαν στη δια­τή­ρη­ση της Ορ­θο­δο­ξί­ας και της εθνι­κής συ­νεί­δη­σης.  Οι μα­θη­τές και οι δι­δά­σκο­ντες που ση­μά­δε­ψαν την πνευ­μα­τι­κή και εκ­κλη­σια­στι­κή ιστο­ρία του τόπου δεί­χνουν το ύψος των απαι­τή­σε­ων και των αξιών που η Πα­τμιά­δα καλ­λιερ­γού­σε από αιώ­νες.  Σή­με­ρα, αυτή η κλη­ρο­νο­μιά λει­τουρ­γεί ως οδη­γός και έμπνευ­ση για τη Σχολή: υπεν­θυ­μί­ζει τη ση­μα­σία της υψη­λής μόρ­φω­σης, της πνευ­μα­τι­κής συ­γκρό­τη­σης και της κοι­νω­νι­κής προ­σφο­ράς, ενώ ταυ­τό­χρο­να κα­θο­δη­γεί τους μα­θη­τές να ανα­πτύ­ξουν δε­ξιό­τη­τες, ήθος και κρι­τι­κή σκέψη που τους επι­τρέ­πουν να γί­νουν ενερ­γοί και υπεύ­θυ­νοι πο­λί­τες, συ­νε­χί­ζο­ντας την πα­ρά­δο­ση και το πνευ­μα­τι­κό έργο της Πα­τμιά­δας.

Ποιες είναι οι με­γα­λύ­τε­ρες προ­κλή­σεις που αντι­με­τω­πί­ζει σή­με­ρα ένα ιστο­ρι­κό εκ­παι­δευ­τι­κό ίδρυ­μα όπως η Πα­τμιά­δα;

Η Πα­τμιά­δα αντι­με­τω­πί­ζει σή­με­ρα προ­κλή­σεις που συν­δέ­ο­νται τόσο με τη δια­τή­ρη­ση της ιστο­ρι­κής της κλη­ρο­νο­μιάς όσο και με την προ­σαρ­μο­γή στις ανα­δυό­με­νες εκ­παι­δευ­τι­κές απαι­τή­σεις. Πα­ράλ­λη­λα, λει­τουρ­γώ­ντας ως πρό­τυ­πο εκ­κλη­σια­στι­κό σχο­λείο, έχει στόχο να εν­σω­μα­τώ­νει τις πιο σύγ­χρο­νες παι­δα­γω­γι­κές με­θό­δους, να προ­ά­γει τη δη­μο­κρα­τία και τη συ­μπε­ρί­λη­ψη και να προ­ε­τοι­μά­ζει τους μα­θη­τές για τις ανά­γκες της επο­χής μας. Απαι­τεί­ται συ­νε­χής προ­σπά­θεια για να συν­δυα­στεί η πα­ρά­δο­ση με και­νο­τό­μες με­θό­δους δι­δα­σκα­λί­ας, να δια­τη­ρη­θεί η υψηλή ποιό­τη­τα των σπου­δών και να πα­ρα­μεί­νει η Σχολή πνευ­μα­τι­κό και πο­λι­τι­σμι­κό ση­μείο ανα­φο­ράς, χωρίς να χάνει την ιστο­ρι­κή της ταυ­τό­τη­τα και τις αξίες που την κα­θιέ­ρω­σαν εδώ και αιώ­νες.

Ποιο είναι το όραμά σας για την Πα­τμιά­δα τα επό­με­να χρό­νια;

Το όραμά μου για την Πα­τμιά­δα συν­δέ­ε­ται άμεσα με την πε­ποί­θη­σή μου ότι η παι­δεία δεν είναι απλώς επαγ­γελ­μα­τι­κό ερ­γα­λείο αλλά κυ­ρί­ως πνευ­μα­τι­κό όχημα. Πρό­θε­σή μου είναι τα επό­με­να χρό­νια να συ­νε­χί­σει η Σχολή να ζει και να ανα­πνέ­ει μέσα από τους μα­θη­τές της, να πα­ρα­μέ­νει φάρος γνώ­σης, πνευ­μα­τι­κής καλ­λιέρ­γειας και αξιών. Να εμπνέ­ει κάθε νέο και νέα που περ­νά­ει τις πόρ­τες της να αγα­πή­σει τη γνώση, να σέ­βε­ται τη δια­φο­ρε­τι­κό­τη­τα και να πο­ρεύ­ε­ται με ήθος και υπευ­θυ­νό­τη­τα. Να δια­τη­ρή­σει η Πα­τμιά­δα την ιστο­ρι­κή της κλη­ρο­νο­μιά, αλλά ταυ­τό­χρο­να να είναι ένα ζω­ντα­νό, σύγ­χρο­νο σχο­λείο, που προ­ε­τοι­μά­ζει τις νέες γε­νιές να αντα­πο­κρι­θούν στις προ­κλή­σεις του ση­με­ρι­νού κό­σμου, με σε­βα­σμό στις ορ­θό­δο­ξες πα­ρα­δό­σεις και τις αξίες που την κα­θιέ­ρω­σαν εδώ και τρεις και πλέον αιώ­νες.