Το Συμβούλιο της Επικρατείας κλείνει τον φάκελο υπόθεσης Ροδίτισσας από τον Αρχάγγελο για ιατρική αμέλεια και ξεκαθαρίζει πότε διακόπτεται η παραγραφή

 • Η αναι­ρε­τι­κή προ­σφυ­γή απορ­ρί­φθη­κε και η πα­ρα­γρα­φή κρί­θη­κε συ­μπλη­ρω­μέ­νη αφού δεν απο­δεί­χθη­κε εμπρό­θε­σμη επί­δο­ση της αγω­γής στο νο­σο­κο­μείο με επι­μέ­λεια της ενά­γου­σας όπως απαι­τεί το άρθρο 75 του Κώ­δι­κα Διοι­κη­τι­κής Δι­κο­νο­μί­ας

Η από­φα­ση1708/2025 του Α Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας κλεί­νει ορι­στι­κά μια μακρά δι­κα­στι­κή δια­δρο­μή με αφε­τη­ρία τον Αρ­χάγ­γε­λο Ρόδου. Μια ημε­δα­πή από τον Αρ­χάγ­γε­λο προ­σέ­φυ­γε κατά με­γά­λου νο­σο­κο­μεί­ου των Αθη­νών διεκ­δι­κώ­ντας χρη­μα­τι­κή ικα­νο­ποί­η­ση για ηθική βλάβη που κατά τους ισχυ­ρι­σμούς της προ­κλή­θη­κε από πλημ­με­λείς ια­τρι­κές πρά­ξεις σε επέμ­βα­ση κα­ταρ­ρά­κτη στον δεξιό οφθαλ­μό.

Η υπό­θε­ση έφτα­σε στο ανώ­τα­το διοι­κη­τι­κό δι­κα­στή­ριο μετά από απορ­ρι­πτι­κές κρί­σεις σε πρώτο και δεύ­τε­ρο βαθμό και πλέον έλαβε τε­λε­σί­δι­κη μορφή ως προς την πα­ρα­γρα­φή της αξί­ω­σης. Το Δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση αναί­ρε­σης και κα­το­χύ­ρω­σε με σα­φή­νεια ότι για να δια­κο­πεί η πα­ρα­γρα­φή απαι­τεί­ται όχι μόνο η κα­τά­θε­ση της αγω­γής αλλά και η εμπρό­θε­σμη επί­δο­σή της στον ενα­γό­με­νο με μέ­ρι­μνα του ενά­γο­ντος.

Το χρο­νι­κό της υπό­θε­σης με επί­κε­ντρο τον Αρ­χάγ­γε­λο Ρόδου

Η ημε­δα­πή υπο­βλή­θη­κε σε επέμ­βα­ση κα­ταρ­ρά­κτη στις 22 Φε­βρουα­ρί­ου 2008. Ακο­λού­θη­σε αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης με αί­τη­μα ανα­γνώ­ρι­σης υπο­χρέ­ω­σης του νο­σο­κο­μεί­ου να κα­τα­βά­λει 300.000 ευρώ νο­μι­μο­τό­κως από την επί­δο­ση της αγω­γής. Η αγωγή κα­τα­τέ­θη­κε στο διοι­κη­τι­κό πρω­το­δι­κείο και η υπό­θε­ση εξε­τά­στη­κε σε δύο βαθ­μούς με απο­τέ­λε­σμα την απόρ­ρι­ψη λόγω πα­ρα­γρα­φής. Στον αναι­ρε­τι­κό βαθμό η κά­τοι­κος Αρ­χαγ­γέ­λου υπο­στή­ρι­ξε ότι είχε επι­δώ­σει την αγωγή εντός της κρί­σι­μης προ­θε­σμί­ας και ότι το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο όφει­λε να δια­τά­ξει συ­μπλή­ρω­ση απο­δεί­ξε­ων για να εντα­χθεί στον φά­κε­λο η σχε­τι­κή έκ­θε­ση επί­δο­σης.

Τι ση­μαί­νει πα­ρα­γρα­φή σε αγω­γές κατά νο­μι­κών προ­σώ­πων δη­μο­σί­ου δι­καί­ου

Η βάση της από­φα­σης βρί­σκε­ται στο ν.δ. 496 του 1974 περί λο­γι­στι­κού των νο­μι­κών προ­σώ­πων δη­μο­σί­ου δι­καί­ου και στα άρθρα 105 και 106 του Ει­σα­γω­γι­κού Νόμου του Αστι­κού Κώ­δι­κα. Για αξιώ­σεις απο­ζη­μί­ω­σης κατά νο­μι­κών προ­σώ­πων δη­μο­σί­ου δι­καί­ου ισχύ­ει πε­ντα­ε­τής πα­ρα­γρα­φή που ξε­κι­νά στο τέλος του οι­κο­νο­μι­κού έτους κατά το οποίο γεν­νή­θη­κε και κα­τέ­στη δι­κα­στι­κώς επι­διώ­ξι­μη η αξί­ω­ση. Αυτό ση­μαί­νει ότι για ζη­μιο­γό­νο γε­γο­νός που έλαβε χώρα το 2008 η πα­ρα­γρα­φή εκ­κι­νεί την 31 Δε­κεμ­βρί­ου 2008 και συ­μπλη­ρώ­νε­ται την 31 Δε­κεμ­βρί­ου 2013 εφό­σον δεν έχει δια­κο­πεί.

Γιατί δεν έγι­ναν δεκτά τα νέα απο­δει­κτι­κά μέσα στην έφεση

Στον δεύ­τε­ρο βαθμό επι­κα­λέ­στη­κε ότι η επί­δο­ση είχε λάβει χώρα και προ­σκό­μι­σε για πρώτη φορά την έκ­θε­ση επί­δο­σης. Το διοι­κη­τι­κό εφε­τείο δεν την έλαβε υπόψη κρί­νο­ντας ότι το έγ­γρα­φο δεν ήταν οψι­γε­νές και ότι δεν αι­τιο­λο­γή­θη­κε επαρ­κώς γιατί δεν είχε προ­σκο­μι­στεί εγκαί­ρως πριν από την πρώτη συ­ζή­τη­ση. Νέα απο­δει­κτι­κά μέσα μπο­ρούν να γί­νουν δεκτά κατ έφεση μόνο εφό­σον είναι οψι­γε­νή ή εφό­σον δι­καιο­λο­γεί­ται ει­δι­κά η μη προ­σα­γω­γή τους πρω­το­δί­κως. Καμία από τις δύο προ­ϋ­πο­θέ­σεις δεν πλη­ρώ­θη­κε. Το εφε­τείο επι­σή­μα­νε επί­σης ότι το πρω­το­δι­κείο δεν είχε υπο­χρέ­ω­ση να εκ­δώ­σει προ­δι­κα­στι­κή από­φα­ση για να ανα­ζη­τή­σει αυ­τε­παγ­γέλ­τως έγ­γρα­φο που δεν υπήρ­χε στον φά­κε­λο ούτε είχε προ­βλη­θεί ει­δι­κό αί­τη­μα με πλήρη τεκ­μη­ρί­ω­ση.

Η κρίση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας και η προ­στα­σία της ασφά­λειας δι­καί­ου

Το ανώ­τα­το δι­κα­στή­ριο επι­βε­βαί­ω­σε ότι η πα­ρα­γρα­φή απο­τε­λεί ζή­τη­μα που τα δι­κα­στή­ρια οφεί­λουν να εξε­τά­ζουν αυ­τε­παγ­γέλ­τως και ότι η δια­κο­πή της επέρ­χε­ται μόνο με επί­δο­ση που απο­δει­κνύ­ε­ται με νό­μι­μο τρόπο.

Η αναι­ρε­τι­κή αι­τί­α­ση ότι το δι­κα­στή­ριο όφει­λε να δια­τά­ξει συ­μπλη­ρω­μα­τι­κή από­δει­ξη απορ­ρί­φθη­κε. Κρί­θη­κε ότι το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δι­κα­στή­ριο δια­μόρ­φω­σε πλήρη δι­κα­νι­κή πε­ποί­θη­ση από το υλικό του φα­κέ­λου και από τα πα­ρα­δε­κτώς προ­σκο­μι­σθέ­ντα απο­δει­κτι­κά μέσα.

Η επί­κλη­ση της αρχής της ανα­λο­γι­κό­τη­τας και της απο­τε­λε­σμα­τι­κής δι­κα­στι­κής προ­στα­σί­ας δεν ανέ­τρε­ψε τον σαφή κα­νό­να της επί­δο­σης.