Αμετάβλητη η ποινή 32χρονου Αλβανού για γενετήσιες πράξεις με ανήλικη

• Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε τους αυτο­τε­λείς ισχυ­ρι­σμούς περί πραγ­μα­τι­κής και νομικής πλάνης του κατη­γο­ρου­μέ­νου, δια­τη­ρώ­ντας την ποινή των τριών ετών φυλά­κι­σης με ανα­στολή

Η εκδί­καση της υπό­θε­σης ενός 32χρονου υπηκόου Αλβα­νίας ενώπιον του Μικτού Ορκωτού Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου στις 3 Νοεμ­βρίου 2025, ανα­βί­ωσε μία από τις πλέον ευαί­σθη­τες ποι­νι­κές υπο­θέ­σεις των τελευ­ταίων ετών στη Δωδε­κά­νησο.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως για γενε­τή­σιες πράξεις με ανήλικη που είχε συμπλη­ρώ­σει τα δώδεκα αλλά όχι τα δεκα­τέσ­σερα έτη, με τις πράξεις να φέρο­νται ότι τελέ­στη­καν κατ’ εξα­κο­λού­θηση το 2019 στην Κω.

Το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο είχε επι­βά­λει ποινή φυλά­κι­σης τριών ετών, ανα­γνω­ρί­ζο­ντάς του το ελα­φρυ­ντικό της καλής μετέ­πειτα συμπε­ρι­φο­ράς και χορη­γώ­ντας του ανα­στολή εκτέ­λε­σης της ποινής.

Το Εφετείο, μετά από πλήρη αξιο­λό­γηση του φακέλου και των ισχυ­ρι­σμών της υπε­ρά­σπι­σης, επι­βε­βαί­ωσε την πρω­τό­δικη κρίση.

Το ιστο­ρικό της υπό­θε­σης

Η υπόθεση ήρθε στο φως στις 25 Ιουνίου 2019, όταν μία 13χρονη μαθή­τρια προ­σήλθε με τη μητέρα της στο Τμήμα Ασφα­λείας Κω και κατήγ­γειλε ότι ο 32χρονος γεί­το­νάς της είχε συνάψει μαζί της ερωτική σχέση και είχαν έρθει σε σεξουα­λική επαφή δύο φορές κατά το χρονικό διά­στημα Μαΐου – Ιουνίου 2019. Σύμφωνα με τη δικο­γρα­φία, η ανήλικη κατέ­θεσε με σαφή­νεια τα περι­στα­τικά, περι­γρά­φο­ντας τόσο τη φύση της σχέσης όσο και την ψυχική ανα­στά­τωση που υπέστη.

Η καταγ­γε­λία έγινε όταν η ανήλικη φοβή­θηκε ενδε­χό­μενη εγκυ­μο­σύνη, γεγονός που οδήγησε τη μητέρα της να ενη­με­ρώ­σει τις αρχές. Από την προ­α­νά­κριση προ­έ­κυψε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος κατοι­κούσε στο ίδιο κτήριο με την ανήλικη και την οικο­γέ­νειά της και πως οι επαφές μεταξύ τους πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν στο δια­μέ­ρι­σμά του.

Οι ισχυ­ρι­σμοί του κατη­γο­ρου­μέ­νου

Κατά την ακρο­α­μα­τική δια­δι­κα­σία ο 32χρονος αρνή­θηκε την κατη­γο­ρία, υπο­στη­ρί­ζο­ντας ότι η σχέση του με την ανήλικη δεν υπήρξε απο­τέ­λε­σμα εξα­να­γκα­σμού αλλά συναί­νε­σης. Επι­κα­λέ­στηκε ότι προ­ερ­χό­ταν από κοι­νό­τητα Ρομά, όπου σύμφωνα με τα τοπικά ήθη είναι συνη­θι­σμέ­νοι οι γάμοι σε μικρές ηλικίες, και δήλωσε ότι σκόπευε να την παντρευ­τεί.

Στην έγγραφη δήλωση αυτο­τε­λών ισχυ­ρι­σμών που κατέ­θεσε ενώπιον του δικα­στη­ρίου με τη συνή­γορό του κ. Ματούλα Παπα­βεργή, προ­έ­βαλε δύο βασικές θέσεις: πρώτον, ότι βρι­σκό­ταν σε «πραγ­μα­τική πλάνη» σχετικά με την ηλικία της ανή­λι­κης, καθώς εκείνη του είχε δηλώσει ότι ήταν δεκα­τεσ­σά­ρων ετών και σωμα­τικά φαι­νό­ταν μεγα­λύ­τερη· και δεύ­τε­ρον, ότι βρι­σκό­ταν σε «συγ­γνω­στή νομική πλάνη», καθώς, όπως υπο­στή­ριξε, λόγω της πολι­τι­σμι­κής του ανα­τρο­φής θεω­ρούσε ότι η σχέση ήταν επι­τρε­πτή στο πλαίσιο των εθίμων των Ρομά.

Στο κείμενο των ισχυ­ρι­σμών του ανέφερε ότι πίστευε πως ενερ­γούσε σύμφωνα με τα ήθη της κοι­νό­τη­τάς του, χωρίς πρόθεση παρα­βί­α­σης του νόμου. Επι­κα­λέ­στηκε επίσης το άρθρο 30 του Ποι­νι­κού Κώδικα περί πραγ­μα­τι­κής πλάνης και το άρθρο 31 περί συγ­γνω­στής νομικής πλάνης, ζητώ­ντας την απαλ­λαγή του λόγω έλλει­ψης δόλου.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο, εξε­τά­ζο­ντας τα απο­δει­κτικά στοι­χεία και τους ισχυ­ρι­σμούς, έκρινε ότι η υπε­ρα­σπι­στική γραμμή δεν μπο­ρούσε να θεμε­λιώ­σει λόγο απαλ­λα­γής. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος γνώριζε ή όφειλε να γνω­ρί­ζει την ηλικία της ανή­λι­κης, απορ­ρί­πτο­ντας τον ισχυ­ρι­σμό περί πραγ­μα­τι­κής πλάνης, ενώ απέρ­ριψε και τον ισχυ­ρι­σμό περί συγ­γνω­στής νομικής πλάνης, σημειώ­νο­ντας πως η ελλη­νική έννομη τάξη δεν ανα­γνω­ρί­ζει ως δικαιο­λο­γη­τικό λόγο παρα­βί­α­σης του ποι­νι­κού νόμου τα τοπικά ήθη οποιασ­δή­ποτε κοι­νό­τη­τας.

Κοι­νω­νι­κές προ­ε­κτά­σεις και προ­βλη­μα­τι­σμοί

Η υπόθεση αυτή επα­νέ­φερε στη δημόσια συζή­τηση τον τρόπο με τον οποίο το ποινικό δίκαιο συναντά κοι­νω­νι­κές και πολι­τι­σμι­κές ιδιαι­τε­ρό­τη­τες. Στο επί­κε­ντρο βρέθηκε η αντι­πα­ρά­θεση ανάμεσα στην αρχή της προ­στα­σίας των ανη­λί­κων και στην επί­κληση πολι­τι­σμι­κών συνη­θειών που, αν και απο­τε­λούν μέρος κοι­νω­νι­κών δομών, δεν μπορούν να σταθούν υπεράνω του νόμου.

Το Εφετείο, επι­βε­βαιώ­νο­ντας την πρω­τό­δικη κρίση, κατέ­στησε σαφές ότι η έννοια της συναί­νε­σης δεν μπορεί να ανα­γνω­ρι­στεί σε πρόσωπα κάτω των δεκα­τεσ­σά­ρων ετών και ότι κάθε πράξη αυτού του είδους παρα­μέ­νει αξιό­ποινη, ανε­ξαρ­τή­τως κοι­νω­νι­κού ή πολι­τι­σμι­κού πλαι­σίου.