Απορρίφθηκε η αίτηση του Καζίνο Ρόδου για την αναίρεση προστίμων ΦΠΑ σε δωρεάν διαμονές και γεύματα

• Το Β΄ Τμήμα του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού δι­κα­στη­ρί­ου έκρι­νε ότι οι δω­ρε­άν πα­ρο­χές υπη­ρε­σιών σε πε­λά­τες υπό­κει­νται σε ΦΠΑ, είτε με βάση την «κα­νο­νι­κή αξία» είτε με βάση το σύ­νο­λο των εξό­δων που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν

Μία ση­μα­ντι­κή από­φα­ση που αφορά στη φο­ρο­λο­γι­κή με­τα­χεί­ρι­ση δω­ρε­άν πα­ρο­χών σε πε­λά­τες κα­ζί­νο, όπως δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις σε ξε­νο­δο­χείο και γεύ­μα­τα στους χώ­ρους εστί­α­σης, δη­μο­σί­ευ­σε το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας.

Η υπό­θε­ση που απα­σχό­λη­σε το Β΄ Τμήμα σχε­τι­ζό­ταν με την εται­ρεία που δια­χει­ρί­ζε­ται το Κα­ζί­νο Ρόδου, η οποία είχε προ­σφύ­γει κατά πρά­ξε­ων της φο­ρο­λο­γι­κής διοί­κη­σης με τις οποί­ες της επι­βλή­θη­καν πρό­σθε­τες επι­βα­ρύν­σεις ΦΠΑ για τις χρή­σεις 2007-2011.

Το ανώ­τα­το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε τε­λι­κώς την αί­τη­ση αναι­ρέ­σε­ως, επι­κυ­ρώ­νο­ντας τον τρόπο υπο­λο­γι­σμού που είχε υιο­θε­τή­σει η φο­ρο­λο­γι­κή αρχή και το Διοι­κη­τι­κό Εφε­τείο Αθη­νών.

Η υπό­θε­ση και οι αρ­χι­κές δια­πι­στώ­σεις

Η υπό­θε­ση ξε­κί­νη­σε μετά από φο­ρο­λο­γι­κό έλεγ­χο που διε­νήρ­γη­σε το Κέ­ντρο Ελέγ­χου Με­γά­λων Επι­χει­ρή­σε­ων για τις χρή­σεις 2007-2011. Η εται­ρεία, πέραν της βα­σι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας του κα­ζί­νο, πα­ρεί­χε υπη­ρε­σί­ες φι­λο­ξε­νί­ας σε ξε­νο­δο­χείο πο­λυ­τε­λεί­ας, καθώς και εστί­α­σης μέσω εστια­το­ρί­ων και μπαρ εντός των εγκα­τα­στά­σε­ών της.

Ο έλεγ­χος δια­πί­στω­σε ότι εκτός από τις πω­λή­σεις σε πε­λά­τες με αντί­τι­μο, υπήρ­χαν και εκτε­τα­μέ­νες δω­ρε­άν πα­ρο­χές: δια­νυ­κτε­ρεύ­σεις σε δω­μά­τια του ξε­νο­δο­χεί­ου, γεύ­μα­τα και ποτά, τα οποία πα­ρα­χω­ρού­νταν χωρίς χρέ­ω­ση στους πε­λά­τες του κα­ζί­νο, στο πλαί­σιο της εμπο­ρι­κής πο­λι­τι­κής προ­σέλ­κυ­σης. Για τις πα­ρο­χές αυτές εκ­δί­δο­νταν ει­δι­κά στοι­χεία αυ­το­πα­ρά­δο­σης και κα­τα­χω­ρού­νταν σε δια­κρι­τούς λο­γα­ρια­σμούς.

Η φο­ρο­λο­γι­κή αρχή έκρι­νε ότι οι πα­ρο­χές αυτές υπά­γο­νται σε ΦΠΑ, σύμ­φω­να με τον Κώ­δι­κα ΦΠΑ και την Οδη­γία 2006/112/ΕΚ, είτε με βάση την κα­νο­νι­κή αξία της υπη­ρε­σί­ας είτε με βάση το σύ­νο­λο των εξό­δων που ανα­λο­γούν στην εκτέ­λε­σή τους.

Το απο­τέ­λε­σμα ήταν να επι­βλη­θούν σε βάρος της εται­ρεί­ας πρό­σθε­τα ποσά ΦΠΑ για κάθε χρήση, που κυ­μαί­νο­νταν από 189.678 έως 261.009 ευρώ, συ­νο­δευό­με­να από πρό­σθε­τους φό­ρους λόγω ανα­κρί­βειας των δη­λώ­σε­ων.

Οι νο­μι­κές δια­τά­ξεις και η ευ­ρω­παϊ­κή διά­στα­ση

Το δι­κα­στή­ριο εξέ­τα­σε διε­ξο­δι­κά τις σχε­τι­κές δια­τά­ξεις τόσο της ευ­ρω­παϊ­κής οδη­γί­ας για τον ΦΠΑ όσο και του ελ­λη­νι­κού Κώ­δι­κα ΦΠΑ. Σύμ­φω­να με την Οδη­γία 2006/112/ΕΚ, οι πα­ρο­χές υπη­ρε­σιών υπό­κει­νται σε ΦΠΑ όταν πραγ­μα­το­ποιού­νται εξ επα­χθούς αι­τί­ας, ενώ σε ορι­σμέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις εξο­μοιώ­νο­νται με φο­ρο­λο­γη­τέ­ες πρά­ξεις και οι δω­ρε­άν πα­ρο­χές, προ­κει­μέ­νου να απο­φεύ­γε­ται στρέ­βλω­ση του αντα­γω­νι­σμού.

Ο Κώ­δι­κας ΦΠΑ πε­ρι­λαμ­βά­νει ανά­λο­γες ρυθ­μί­σεις. Για τις υπη­ρε­σί­ες φι­λο­ξε­νί­ας προ­βλέ­πε­ται ότι ως φο­ρο­λο­γη­τέα αξία λαμ­βά­νε­ται η «κα­νο­νι­κή αξία», δη­λα­δή το ποσό που θα πλή­ρω­νε ένας πε­λά­της υπό συν­θή­κες αγο­ράς. Για τις πα­ρο­χές τρο­φής και ποτών, αντι­θέ­τως, η βάση του φόρου είναι το σύ­νο­λο των εξό­δων που πραγ­μα­τι­κά πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νων των λει­τουρ­γι­κών δα­πα­νών, όπως οι αμοι­βές προ­σω­πι­κού και οι λο­γα­ρια­σμοί κοι­νής ωφέ­λειας.

Τα επι­χει­ρή­μα­τα της εται­ρεί­ας

Η εται­ρεία υπο­στή­ρι­ξε ότι η δω­ρε­άν πα­ρο­χή δια­μο­νών και γευ­μά­των απο­τε­λού­σε ερ­γα­λείο προ­σέλ­κυ­σης παι­κτών και δεν θα έπρε­πε να φο­ρο­λο­γεί­ται με τον ίδιο τρόπο όπως οι αντί­στοι­χες εμπο­ρι­κές συ­ναλ­λα­γές.

Για τις δια­μο­νές, πρό­βα­λε ότι η μέση τιμή των τι­μο­λο­γη­μέ­νων δια­νυ­κτε­ρεύ­σε­ων δεν μπο­ρού­σε να απο­τε­λέ­σει κρι­τή­ριο για τις δω­ρε­άν, αφού εξυ­πη­ρε­τού­σαν δια­φο­ρε­τι­κό σκοπό. Για τα γεύ­μα­τα και τα ποτά, υπο­στή­ρι­ξε ότι δεν θα έπρε­πε να συ­νυ­πο­λο­γι­στούν ανε­λα­στι­κές δα­πά­νες, όπως οι αμοι­βές προ­σω­πι­κού ή το ρεύμα, καθώς αυτά υφί­στα­νται ανε­ξαρ­τή­τως της ύπαρ­ξης πε­λα­τών.

Επι­κα­λέ­στη­κε επί­σης την εγκύ­κλιο ΠΟΛ. 1091/1999, η οποία, κατά την άποψή της, πε­ριό­ρι­ζε την έν­νοια των εξό­δων που πρέ­πει να συ­νυ­πο­λο­γί­ζο­νται.

Η κρίση του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας

Το δι­κα­στή­ριο, ακο­λου­θώ­ντας την ερ­μη­νεία του Δι­κα­στη­ρί­ου της Ευ­ρω­παϊ­κής Ένω­σης, έκρι­νε ότι η βάση υπο­λο­γι­σμού για τις δω­ρε­άν δια­μο­νές είναι πράγ­μα­τι η «κα­νο­νι­κή αξία», όπως προ­κύ­πτει από τη μέση τιμή αγο­ράς, ενώ για τις δω­ρε­άν πα­ρο­χές φα­γη­τών και ποτών η φο­ρο­λο­γη­τέα αξία πε­ρι­λαμ­βά­νει το σύ­νο­λο των εξό­δων που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν για την πα­ρο­χή τους.

Απέρ­ρι­ψε τα επι­χει­ρή­μα­τα της εται­ρεί­ας ότι η πα­ρο­χή υπη­ρε­σιών για σκο­πούς προ­σέλ­κυ­σης πε­λα­τών δια­φο­ρο­ποιεί τη φο­ρο­λο­γι­κή αντι­με­τώ­πι­ση. Επί­σης, έκρι­νε ότι η εγκύ­κλιος που επι­κα­λέ­στη­κε η αναι­ρε­σεί­ου­σα αφο­ρού­σε δια­φο­ρε­τι­κές πε­ρι­πτώ­σεις και δεν μπο­ρού­σε να εφαρ­μο­στεί στην υπό κρίση υπό­θε­ση.

Έτσι, το ΣτΕ επι­κύ­ρω­σε τον προσ­διο­ρι­σμό των φο­ρο­λο­γη­τέ­ων ποσών που είχε διε­νερ­γή­σει η φο­ρο­λο­γι­κή αρχή, θε­ω­ρώ­ντας ότι συ­νά­δει με τις ευ­ρω­παϊ­κές και εθνι­κές δια­τά­ξεις.

Το ποι­νι­κό σκέ­λος: Οι κα­τη­γο­ρί­ες  για φο­ρο­δια­φυ­γή  και η αθώ­ω­ση

Πριν από την από­φα­ση του ΣτΕ, η υπό­θε­ση είχε λάβει και ποι­νι­κές δια­στά­σεις. Το 2023, δύο εκ­πρό­σω­ποι της εται­ρεί­ας βρέ­θη­καν ενώ­πιον του Τρι­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου κα­τη­γο­ρού­με­νοι για φο­ρο­δια­φυ­γή, με βάση τα ίδια πο­ρί­σμα­τα ελέγ­χου. Οι κα­τη­γο­ρί­ες αφο­ρού­σαν μη από­δο­ση ΦΠΑ άνω των 100.000 ευρώ ανά χρήση και υπο­βο­λή ανα­κρι­βών δη­λώ­σε­ων ει­σο­δή­μα­τος με από­κρυ­ψη ποσών που ξε­περ­νού­σαν τις 150.000 ευρώ ετη­σί­ως.

Σύμ­φω­να με το κα­τη­γο­ρη­τή­ριο, η εται­ρεία κα­τη­γο­ρή­θη­κε ότι κα­τα­χώ­ρι­ζε ει­κο­νι­κές δα­πά­νες και δή­λω­νε ως έξοδα «complimentary» πα­ρο­χές, όπως ναυ­λώ­σεις αε­ρο­σκα­φών για με­τα­φο­ρά πε­λα­τών από το Ισ­ρα­ήλ, κά­λυ­ψη δια­μο­νής και μη κα­τα­βο­λή αντι­τί­μου ει­σό­δου. Οι δα­πά­νες αυτές θε­ω­ρή­θη­καν μη εκ­πι­πτό­με­νες. Παρά ταύτα, το δι­κα­στή­ριο έκρι­νε τους εκ­προ­σώ­πους αθώ­ους λόγω αμ­φι­βο­λιών για τον δόλο τους. Η υπε­ρά­σπι­ση υπο­στή­ρι­ξε ότι τέ­τοιες πρα­κτι­κές ανα­γνω­ρί­ζο­νταν ως νό­μι­μες σε άλλες επι­χει­ρή­σεις κα­ζί­νο και ότι απο­τε­λού­σαν θε­μι­τή εμπο­ρι­κή πο­λι­τι­κή προ­σέλ­κυ­σης πε­λα­τών.

Η υπό­θε­ση ανέ­δει­ξε επί­σης το εύ­θραυ­στο οι­κο­νο­μι­κό πλαί­σιο στο οποίο βρι­σκό­ταν η εται­ρεία, καθώς ήδη από το 2015 τε­λού­σε σε δια­δι­κα­σία εξυ­γί­αν­σης βάσει του άρ­θρου 106Β του Πτω­χευ­τι­κού Κώ­δι­κα.

Το απο­τέ­λε­σμα και η ση­μα­σία της από­φα­σης

Με την από­φα­ση 1412/2025, το Συμ­βού­λιο της Επι­κρα­τεί­ας απέρ­ρι­ψε την αί­τη­ση αναι­ρέ­σε­ως της εται­ρεί­ας και επέ­βα­λε σε βάρος της δι­κα­στι­κή δα­πά­νη 460 ευρώ υπέρ του Δη­μο­σί­ου.

Η από­φα­ση έχει ιδιαί­τε­ρη ση­μα­σία, καθώς θέτει σαφές πλαί­σιο για τον τρόπο με τον οποίο αντι­με­τω­πί­ζο­νται φο­ρο­λο­γι­κά οι δω­ρε­άν πα­ρο­χές υπη­ρε­σιών σε πε­λά­τες επι­χει­ρή­σε­ων ψυ­χα­γω­γί­ας και φι­λο­ξε­νί­ας. Η κρίση αυτή ανα­μέ­νε­ται να επη­ρε­ά­σει όχι μόνο επι­χει­ρή­σεις κα­ζί­νο, αλλά και άλλες του­ρι­στι­κές και ξε­νο­δο­χεια­κές μο­νά­δες που εφαρ­μό­ζουν αντί­στοι­χες πρα­κτι­κές.