Γιώργος Χατζημάρκος: Ο αγώνας για τη Δημοκρατία δεν είναι παρελθόν – Είναι παρόν και μέλλον – Στη δεξίωση στο Προεδρικό Μέγαρο ο Περιφερειάρχης Νοτίου Αιγαίου

Στο Προ­ε­δρι­κό Μέ­γα­ρο ήταν χθες ο Πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Νο­τί­ου Αι­γαί­ου και πρό­ε­δρος της ΕΝΠΕ με την σύ­ζυ­γο του κ Ανα­σα­σία Ιω­αν­νί­δη κα­λε­σμέ­νοι του προ­έ­δρου της Δη­μο­κρα­τί­ας κ. Κων­στα­ντί­νου Τα­σού­λα για την δε­ξί­ω­ση που έγινε για την Απο­κα­τά­στα­ση της Δη­μο­κρα­τί­ας στην Ελ­λά­δα.

Σε ανάρ­τη­ση του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δι­κτύ­ω­σης ο κ. Χα­τζη­μάρ­κος ανα­φέ­ρε­ται στη Δη­μο­κρα­τία  το­νί­ζο­ντας πως ο αγώ­νας για την κα­τά­κτη­ση και την υπε­ρά­σπι­ση της  δεν είναι πα­ρελ­θόν αλλά παρόν και μέλ­λον.

Η ανάρ­τη­ση του είναι η ακό­λου­θη:

«Η Δη­μο­κρα­τία μας – όπως κάθε Δη­μο­κρα­τία – έχει εχθρούς. Και αυτοί παίρ­νουν δια­φο­ρε­τι­κές μορ­φές: είναι ο αυ­ταρ­χι­σμός, η φί­μω­ση της δια­φο­ρε­τι­κής άπο­ψης, η πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση και το ψέμα. Στη ση­με­ρι­νή εποχή, του δια­δι­κτύ­ου και της τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης, η Δη­μο­κρα­τία γί­νε­ται ακόμη πιο ευά­λω­τη, όταν η πο­λι­τι­κή με­τα­τρέ­πε­ται σε υπό­θε­ση εντυ­πώ­σε­ων, όταν η ουσία επι­σκιά­ζε­ται από το θέαμα, όταν ο λαϊ­κι­σμός υπο­σκά­πτει την κρι­τι­κή και τη συλ­λο­γι­κή σκέψη.

Ο αγώ­νας για τη Δη­μο­κρα­τία δεν είναι πα­ρελ­θόν. Είναι παρόν και μέλ­λον», τό­νι­σε

Στο Προ­ε­δρι­κό Μέ­γα­ρο, χθές, γιορ­τά­στη­κε η απο­κα­τά­στα­ση της Δη­μο­κρα­τί­ας στην πα­τρί­δα μας. Της Δη­μο­κρα­τί­ας, που μας χρειά­ζε­ται κάθε μέρα.

Μισός αιώ­νας δη­μο­κρα­τι­κής πο­ρεί­ας μάς έχει δι­δά­ξει πως η Δη­μο­κρα­τία δεν είναι απλώς ένα πο­λί­τευ­μα – είναι τρό­πος ζωής, είναι ευ­θύ­νη, είναι αγώ­νας.

Στα χρό­νια που πέ­ρα­σαν, η Ελ­λά­δα βρέ­θη­κε αντι­μέ­τω­πη με κρί­σεις, δι­λήμ­μα­τα, δύ­σκο­λες δια­δρο­μές. Μα κάθε φορά, ση­κω­νό­ταν, χάρη στο φι­λό­τι­μο, την ερ­γα­τι­κό­τη­τα, την αντο­χή και την επι­μο­νή των αν­θρώ­πων της. Χάρη σε όσους πί­στε­ψαν ότι μόνο με σχέ­διο, ενό­τη­τα και εμπι­στο­σύ­νη στους θε­σμούς μπο­ρού­με να προ­χω­ρή­σου­με μπρο­στά.

Η Δη­μο­κρα­τία μας – όπως κάθε Δη­μο­κρα­τία – έχει εχθρούς. Και αυτοί παίρ­νουν δια­φο­ρε­τι­κές μορ­φές: είναι ο αυ­ταρ­χι­σμός, η φί­μω­ση της δια­φο­ρε­τι­κής άπο­ψης, η πα­ρα­πλη­ρο­φό­ρη­ση και το ψέμα. Στη ση­με­ρι­νή εποχή, του δια­δι­κτύ­ου και της τε­χνη­τής νοη­μο­σύ­νης, η Δη­μο­κρα­τία γί­νε­ται ακόμη πιο ευά­λω­τη, όταν η πο­λι­τι­κή με­τα­τρέ­πε­ται σε υπό­θε­ση εντυ­πώ­σε­ων, όταν η ουσία επι­σκιά­ζε­ται από το θέαμα, όταν ο λαϊ­κι­σμός υπο­σκά­πτει την κρι­τι­κή και τη συλ­λο­γι­κή σκέψη.

Ο αγώ­νας για τη Δη­μο­κρα­τία δεν είναι πα­ρελ­θόν. Είναι παρόν και μέλ­λον. Δεν κερ­δή­θη­κε μία φορά για πάντα. Μας χρειά­ζε­ται όλους, κάθε μέρα. Να υψώ­νου­με ανά­στη­μα σε κάθε ψέμα, κάθε στρέ­βλω­ση, κάθε απει­λή στους θε­σμούς. Με τόλμη. Με κρίση. Με αλή­θεια.

Το οφεί­λου­με στο πο­λί­τευ­μα που προ­σφέ­ρει ελευ­θε­ρία, λο­γο­δο­σία, συμ­με­το­χή και που πα­ρα­μέ­νει το πιο αν­θρώ­πι­νο και απο­τε­λε­σμα­τι­κό σύ­στη­μα δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Κοι­τά­ζου­με μπρο­στά. Θέ­λου­με μια Ελ­λά­δα δί­καιη, με θε­σμούς που λει­τουρ­γούν και εμπνέ­ουν εμπι­στο­σύ­νη, με πο­λί­τες ενερ­γούς και ενη­με­ρω­μέ­νους. Με κοι­νω­νι­κή συ­νο­χή, οι­κο­νο­μι­κή πρό­ο­δο και βαθιά πίστη στη δύ­να­μη της Δη­μο­κρα­τί­ας. Μια Ελ­λά­δα που ανή­κει στον κόσμο του φωτός, της αξιο­πρέ­πειας και της αλή­θειας.

Αυτό είναι το χρέος μας απέ­να­ντι στην Ιστο­ρία. Στις θυ­σί­ες του χθες. Και απέ­να­ντι στο αύριο, στις γε­νιές που έρ­χο­νται.

Κα­λη­μέ­ρα.