Το Εφετείο απέρριψε έφεση για ιδιοκτησία στη Χάλκη

Με την υπ’ αριθμ. 209/2025 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου έκλεισε ορι­στικά πολυ­ε­τής διαφορά για την κυριό­τητα δύο ακι­νή­των στη θέση «Άγιος Ιωάννης» του Εμπο­ρειού Χάλκης. Το Δικα­στή­ριο απέρ­ριψε την έφεση του εκκα­λού­ντος, κρί­νο­ντας ότι τα επίδικα ακίνητα ανήκουν απο­κλει­στικά στην ενά­γουσα.

Την εφε­σί­βλητη εκπρο­σώ­πησε η δικη­γό­ρος κ. Μαρίνα Κρανίτη και ο εκκαλών εκπρο­σω­πή­θηκε στο ακρο­α­τή­ριο από την κ. Ανα­στα­σία Αλεξάνδρου-Κάντιτο.

Η εφε­σί­βλητη είχε ασκήσει αρχικά αγωγή το 2022 ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, ζητώ­ντας να ανα­γνω­ρι­στεί ότι είναι απο­κλει­στική κυρία, νομέας και κάτοχος δύο οικο­πέ­δων με οικίες, τα οποία απέ­κτησε μέσω συμ­βο­λαίων αγοράς και δωρεάς εν ζωή. Επι­κα­λέ­στηκε, παράλ­ληλα, χρη­σι­κτη­σία μέσω νοµής των δικαιο­πα­ρό­χων της από το 1932.

Η πρω­τό­δικη απόφαση έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή και ανα­γνώ­ρισε την κυριό­τητα της ενά­γου­σας. Ο ενα­γό­με­νος, αμφι­σβη­τώ­ντας την απόφαση, άσκησε έφεση επι­κα­λού­με­νος ότι τα ακίνητα περι­λαμ­βά­νο­νταν στην κλη­ρο­νο­μιαία περιου­σία των γονέων τους, την οποία απο­δέ­χθηκε νόμιμα το 2015. Υπο­στή­ριξε ότι ο πατέρας του είχε κατα­λά­βει το ακίνητο από το 1945 και το νέμετο μέχρι τον θάνατό του.

Το Εφετείο απέρ­ριψε την έφεση, κρί­νο­ντας ότι δεν προ­έ­κυψε πράξη νομής από τον φερό­μενο κλη­ρο­νο­μού­μενο που να δηλώνει διάνοια κυρίου, ούτε τεκ­μη­ριώ­θηκε συνεχής και αδια­τά­ρα­κτη χρήση από αυτόν ή τον εκκα­λού­ντα.

Αντι­θέ­τως, η απόφαση βασί­στηκε σε πολυετή χρήση και εκμε­τάλ­λευση των ακι­νή­των από τους δικαιο­πα­ρό­χους της εφε­σί­βλη­της, όπως απο­δεί­χθηκε από συμ­βό­λαια, προι­κο­σύμ­φωνα, ένορκες βεβαιώ­σεις, συμ­φω­νη­τικά μίσθω­σης, καθα­ρι­σμούς, μισθώ­ματα και σειρά τεκ­μη­ρίων που δήλωναν ενιαία και συνεχή κατοχή με πρόθεση κυριό­τη­τας.

Ιδιαί­τερη σημασία δόθηκε στο γεγονός ότι η εφε­σί­βλητη και οι προ­κά­το­χοί της παρα­χώ­ρη­σαν το ένα από τα δύο κτί­σματα σε στρα­τιω­τική υπη­ρε­σία (294 ΤΕΧ) και ιδιώτες, ενώ δια­πι­στώ­θηκε πως οι υπό­λοι­ποι συγ­γε­νείς ουδέ­ποτε άσκησαν πράξεις νομής ούτε έκαναν αποδοχή κλη­ρο­νο­μίας για τα επίδικα.

Το Εφετείο έκρινε ότι η ενά­γουσα απέ­κτησε την πλήρη κυριό­τητα των ακι­νή­των με παρά­γωγο τρόπο και ότι οι ισχυ­ρι­σμοί του εκκα­λού­ντος δεν θεμε­λιώ­νο­νταν επαρκώς.