Σωματείο Ξενοδοχοϋπαλλήλων: Η Τοπική Σύμβαση Πέθανε. Να Ζήσει το 0,5%!

Από το Σω­μα­τείο Ξε­νο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων ανα­κοι­νώ­θη­καν τα ακό­λου­θα:  Σε μια κη­δεία που πα­ρου­σιά­στη­κε ως “δια­πραγ­μά­τευ­ση”, ανα­κοι­νώ­θη­κε από ερ­γο­δο­τι­κής πλευ­ράς η εξω­πραγ­μα­τι­κή πρό­τα­ση αύ­ξη­σης 0,5% για έναν χρόνο.

Όχι, δεν πρό­κει­ται για εκ­παι­δευ­τι­κή πρό­βλη­μα μα­θη­μα­τι­κών σε δη­μο­τι­κό σχο­λείο. Μι­λά­με για την το­πι­κή σύμ­βα­ση στον του­ρι­στι­κό κλάδο της Ρόδου, εν έτη 2025.

Ανα­κοι­νώ­νε­ται λοι­πόν  το απο­τέ­λε­σμα των μα­ρα­θώ­νιων δια­πραγ­μα­τεύ­σε­ων:

Αύ­ξη­ση 0,5% για έναν ολό­κλη­ρο χρόνο!

Ναι, καλά δια­βά­σα­τε. Μηδέν κόμμα πέντε. Ή αλ­λιώς:

– Ένα χι­λιό­γραμ­μο αέρα κο­πα­νι­στού.

– Ένα κα­λα­μά­κι απ’ το σου­βλά­κι.

– Ένα κου­μπί χωρίς που­κά­μι­σο.

Η “προ­σφο­ρά” πα­ρου­σιά­στη­κε με τόσο εν­θου­σια­σμό, που για μια στιγ­μή νο­μί­σα­με ότι θα μας μοι­ρά­σουν και κου­πό­νια για ηλιό­σπο­ρους.

Αντ’ αυτού, μας έδω­σαν μια κο­ροϊ­δία με γαρ­νι­τού­ρα “υπευ­θυ­νό­τη­τας”.

Αυτό δεν είναι δια­πραγ­μά­τευ­ση, είναι μνη­μό­συ­νο.

Μνη­μό­συ­νο της σύμ­βα­σης που έθα­ψαν με τα ίδια τους τα χέρια.

Ανα­ρω­τιό­μα­στε ποιος θα πλη­ρώ­σει το στάρι τώρα.

Ίσως να το χρε­ώ­σουν σε μας κι αυτό.

Και ενώ η Ρόδος γε­μί­ζει του­ρί­στες, αδειά­ζει από ερ­γα­ζο­μέ­νους.

Οι συν­θή­κες ερ­γα­σί­ας θυ­μί­ζουν reality επι­βί­ω­σης χωρίς βρα­βεία.

Οι μι­σθοί είναι ανέκ­δο­τα που δε γε­λά­ει κα­νείς πια.

Η ερ­γο­δο­σία, εγκλω­βι­σμέ­νη στην τσέπη της, νο­μί­ζει πως το αν­θρώ­πι­νο δυ­να­μι­κό είναι QR code, σαν αυτό της ψη­φια­κής κάρ­τας που κά­ποιοι το κτυ­πούν κατά το δο­κούν και σί­γου­ρα δεν είναι οι ερ­γα­ζό­με­νοι.

Αρ­κε­τά όμως προς το παρόν με τα γυ­πα­ε­το­που­λα της ενω­σης,θα επα­νέλ­θου­με στο άμεσο μέλ­λον ,ας προ­ε­τοι­μά­σουν τα μπα­κα­λο­τε­φτε­ρα τους και τα 0,5%  για τον ΟΜΕΔ.

Ας ΔΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΣΗ­ΜΑ­ΝΤΙ­ΚΟ ΣΤΟΙ­ΧΕΙΟ ΠΟΥ ΕΜΑΣ ΠΡΟ­ΣΩ­ΠΙ­ΚΑ ΛΕΕΙ ΠΟΛΛΑ…

Κά­πο­τε, οι το­πι­κοί φο­ρείς έτρε­χαν πρώ­τοι στις κά­με­ρες και στα μι­κρό­φω­να, έτοι­μοι να υπε­ρα­σπι­στούν τον “ιερό αγώνα του ερ­γα­ζό­με­νου” – σή­με­ρα, δεν βρί­σκεις ούτε… απά­ντη­ση στο messenger. Τότε μι­λού­σαν με πάθος, τώρα κά­νουν δια­λο­γι­σμό σιω­πής. Τε­λι­κά, ήταν η αγω­νία τους για τους ερ­γα­ζό­με­νους ή απλώς έπαι­ζε πιο πολύ φώτο και χει­ρα­ψία; Γιατί τώρα που η σύμ­βα­ση έσπα­σε και οι δια­πραγ­μα­τεύ­σεις πα­γώ­νουν, δεν ακού­με ούτε κιχ; Μάλ­λον η αγω­νία για τον ερ­γα­ζό­με­νο πάει δια­κο­πές μόλις πέσει η κά­με­ρα.

Ακού­στε το καλά: δεν θα πε­θά­νου­με με το 0,5% στο στόμα.

Μπή­κα­με σε πό­λε­μο. Εσείς τον ξε­κι­νή­σα­τε.

Εμείς θα επι­βιώ­σου­με. Με κό­στος, με μάχη, με σύ­γκρου­ση.

Γιατί έχου­με κάτι που εσείς χά­σα­τε προ πολ­λού: ψυχή.