Το Μονομελές Πρωτοδικείο Ρόδου απέρριψε αίτηση πτώχευσης επαγγελματία με οφειλές άνω των 270.000 ευρώ

Με την υπ’ αριθμ. Ε53/2025 από­φα­ση, το Μο­νο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, δι­κά­ζο­ντας υπό τη δια­δι­κα­σία της εκού­σιας δι­καιο­δο­σί­ας (άρθρα 173 επ. του Ν. 4738/2020), απέρ­ρι­ψε αί­τη­ση πτώ­χευ­σης φυ­σι­κού προ­σώ­που επαγ­γελ­μα­τία, με συ­νο­λι­κές λη­ξι­πρό­θε­σμες οφει­λές άνω των 270.000 ευρώ, λόγω ανε­πάρ­κειας πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων για την κά­λυ­ψη των εξό­δων της δια­δι­κα­σί­ας.

Η υπό­θε­ση πα­ρου­σιά­ζει ιδιαί­τε­ρο εν­δια­φέ­ρον, καθώς ενερ­γο­ποιεί το πλαί­σιο του άρ­θρου 178 Ν. 4738/2020, που επι­τρέ­πει, αντί της πτώ­χευ­σης, την κα­τα­χώ­ρη­ση στο Ηλε­κτρο­νι­κό Μη­τρώο Φε­ρεγ­γυό­τη­τας (Η.Μ.Φ.) – πράξη που, αν και δεν ισο­δυ­να­μεί με πτώ­χευ­ση, οδη­γεί σε απαλ­λα­γή από τα χρέη, μετά την πά­ρο­δο 36 μηνών.

Ο αιτών, πρώην επι­χει­ρη­μα­τί­ας που δια­τη­ρού­σε κα­φε­τέ­ρια στην Ια­λυ­σό Ρόδου από το 2015, υπέ­βα­λε ηλε­κτρο­νι­κά την αί­τη­σή του για κή­ρυ­ξη πτώ­χευ­σης στις 7 Οκτω­βρί­ου 2024, μέσω του Η.Μ.Φ., συ­νο­δευό­με­νη από όλα τα προ­βλε­πό­με­να δι­καιο­λο­γη­τι­κά, όπως προ­βλέ­πει το άρθρο 174 του Ν. 4738/2020.

Η επι­χεί­ρη­ση διέ­κο­ψε τη λει­τουρ­γία της την 29η.2.2024, και ο αιτών βρέ­θη­κε άνερ­γος, χωρίς άλλα ει­σο­δή­μα­τα, με μο­να­δι­κή κι­νη­τή πε­ριου­σία δύο αυ­το­κί­νη­τα μι­κρής αξίας.

Οι συ­νο­λι­κές οφει­λές του, σύμ­φω­να με τα έγ­γρα­φα της υπό­θε­σης, ανέρ­χο­νται σε:

• 177.374,58 ευρώ προς ασφα­λι­στι­κά τα­μεία (ΙΚΑ, ΟΑΕΕ, ΕΦΚΑ),

• 86.517,19 ευρώ προς τη ΔΟΥ,

• 8.380,92 ευρώ προς τον Δήμο Ρόδου και

• αρ­κε­τές οφει­λές σε ιδιώ­τες – προ­μη­θευ­τές.

Η από­φα­ση στη­ρί­χθη­κε στη ρητή απαί­τη­ση του Ν. 4738/2020 για πι­θα­νο­λό­γη­ση της επάρ­κειας της πε­ριου­σί­ας του αι­τού­ντος για να κα­λυ­φθούν τα έξοδα της πτω­χευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας (άρθρα 173 και 178). Από τα στοι­χεία που προ­σκο­μί­στη­καν απο­δεί­χθη­κε:

• Έλ­λει­ψη ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας.

• Κι­νη­τή πε­ριου­σία χα­μη­λής αντι­κει­με­νι­κής αξίας (συ­νο­λι­κά 2.200 ευρώ).

• Αδυ­να­μία ρευ­στο­ποί­η­σης πε­ριου­σια­κών στοι­χεί­ων σε χρόνο κα­τάλ­λη­λο για κά­λυ­ψη των δια­δι­κα­στι­κών εξό­δων.

• Μη επάρ­κεια ει­σο­δη­μά­των.

Το Δι­κα­στή­ριο δια­πί­στω­σε ότι δεν συ­ντρέ­χουν οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις για πλήρη πτώ­χευ­ση, καθώς δεν υφί­στα­ται ούτε στοι­χειώ­δης ρευ­στο­ποι­ή­σι­μη πε­ριου­σία, ούτε ελ­πί­δα κά­λυ­ψης των εξό­δων (π.χ. για αμοι­βή συν­δί­κου).

Ο αιτών εκ­προ­σω­πή­θη­κε στη δια­δι­κα­σία από τον δι­κη­γό­ρο κ. Ανα­στά­σιο Μπα­κα­λού­μα.

Αξιο­ση­μεί­ω­το είναι ότι καμία πα­ρέμ­βα­ση δεν ασκή­θη­κε από πι­στω­τές εντός των 30 ημε­ρών από τη δη­μο­σί­ευ­ση της αί­τη­σης, γε­γο­νός που επέ­τρε­ψε την πρό­ο­δο της δια­δι­κα­σί­ας σύμ­φω­να με τη δια­δι­κα­σία “πτώ­χευ­σης μι­κρού αντι­κει­μέ­νου”.

Το Δι­κα­στή­ριο απορ­ρί­πτει την αί­τη­ση κή­ρυ­ξης πτώ­χευ­σης και δια­τάσ­σει:

• Την κα­τα­χώ­ρη­ση του αι­τού­ντος στο Η.Μ.Φ., σύμ­φω­να με το άρθρο 178 Ν. 4738/2020.

• Ορί­ζει ως ημε­ρο­μη­νία παύ­σης πλη­ρω­μών την 1η.6.2023, εντός του επι­τρε­πτού χρο­νι­κού ορίου των δύο ετών.

• Δια­τάσ­σει την επι­στρο­φή του πα­ρα­βό­λου 250 ευρώ στον αι­τού­ντα.

Η απόρ­ρι­ψη της αί­τη­σης δεν οδη­γεί σε απώ­λεια των οφε­λών του πτω­χευ­τι­κού δι­καί­ου, καθώς η κα­τα­χώ­ρη­ση στο Η.Μ.Φ. συ­νε­πά­γε­ται, με την πα­ρέ­λευ­ση 36 μηνών, την αυ­τό­μα­τη απαλ­λα­γή από όλα τα χρέη σύμ­φω­να με το άρθρο 192 Ν. 4738/2020, χωρίς ανά­γκη δεύ­τε­ρης δίκης ή από­φα­σης.