Αναδεικνύεται το Αρχοντικό Βουβάλη στην Κάλυμνο

• Με χρη­μα­το­δό­τηση 850χιλ. ευρώ από την Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου • Ανήκε στον πλου­σιό­τερο έμπορο σφουγ­γα­ριών της Καλύ­μνου που είχε απο­θή­κες και σε άλλα νησιά της Δωδε­κά­νη­σου

Στην απο­κα­τά­σταση και ανά­δειξη του Αρχο­ντι­κού Βουβάλη στην Κάλυμνο προχωρά η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου, με χρη­μα­το­δό­τηση ύψους 850.000 ευρώ, από το Περι­φε­ρειακό Πρό­γραμμα Ανά­πτυ­ξης Νοτίου Αιγαίου. Τη χετική πρω­το­βου­λία είχε δημο­σιο­ποι­ή­σει ο περι­φε­ρειάρ­χης Νοτίου Αιγαίου Γιώργος Χατζη­μάρ­κος. «Το “Αρχο­ντικό Βουβάλη” στην Κάλυμνο που είναι στοι­χείο της πολι­τι­στι­κής κλη­ρο­νο­μιάς του νησιού, θα το φρο­ντί­σει το Υπουρ­γείο Πολι­τι­σμού, προς το οποίο ανοί­ξαμε χρη­μα­το­δό­τηση 850.000,00 ευρώ. Τα έργα πολι­τι­σμού στην Περι­φέ­ρειά μας είναι δεκάδες, όσα και τα μνημεία και οι χώροι πολι­τι­σμού που σε συνερ­γα­σία με την υπουργό Λίνα Μενδώνη και τους συνερ­γά­τες της, φρο­ντί­ζο­νται, εκσυγ­χρο­νί­ζο­νται, ανα­στη­λώ­νο­νται. Ναι, περί φρο­ντί­δας πρό­κει­ται», είχε ανα­φέ­ρει στην ανάρ­τησή του.

Η ιστορία του Βουβάλη

Το Αρχο­ντικό Βουβάλη με τον περι­βάλ­λο­ντα κήπο του έχει κηρυ­χθεί ως ιστο­ρικό δια­τη­ρη­τέο μνημείο και ιστο­ρι­κός τόπος (υπ’ αρ. πρωτ. 3117/12-2-1972 ΥΑ, ΦΕΚ 154/Β/18-2-1972) και βρί­σκε­ται εντός του κηρυγ­μέ­νου αρχαιο­λο­γι­κού χώρου της Πόθιας, πρω­τεύ­ου­σας της νήσου Καλύ­μνου. Πρό­κει­ται για την οικία του Νικό­λαου Βουβάλη, του πλου­σιό­τε­ρου εμπόρου σφουγ­γα­ριών της Δωδε­κα­νή­σου, με διεθνή επι­χει­ρη­μα­τική δρα­στη­ριό­τητα για την οποία έλαβε τιμη­τι­κές δια­κρί­σεις από το βασί­λειο της Αγγλίας και το οθω­μα­νικό κράτος και πλούσια πολι­τική και κοι­νω­νική δράση για την οποία ανα­κη­ρύ­χθηκε «Μέγας της Πατρί­δος Ευερ­γέ­της».

Το σπίτι του Νικο­λάου και της Αικα­τε­ρί­νης Βουβάλη κτί­στηκε λίγο μετά τα μέσα του 19ου αιώνα και ανα­και­νί­στηκε το 1894 υπό την επί­βλεψη του Κερ­κυ­ραίου αρχι­τέ­κτονα Αλέ­ξαν­δρου Ανδρέη. Πρό­κει­ται για ένα τριώ­ροφο νεο­κλα­σι­κί­ζον οίκημα με πολλά και μεγάλα παρά­θυρα, βερά­ντες και ταρά­τσες στην πίσω πλευρά, καθώς και μικρά στρογ­γυλά μπαλ­κό­νια. Ολόγυρά του απλώ­νε­ται ένας μεγάλος κήπος με υπο­στα­τικά, πηγάδι και δύο ξύλινα περί­πτερα, ερει­πω­μένα σήμερα. Aποτελεί χαρα­κτη­ρι­στικό δείγμα της νεο­κλα­σι­κής νησιώ­τι­κης αστικής αρχι­τε­κτο­νι­κής στην Κάλυμνο.

Εδώ, έζησε στα τέλη του 19ου και στις πρώτες δεκα­ε­τίες του 20ού αιώνα ο Νικό­λαος Βου­βά­λης, ο πλου­σιό­τε­ρος έμπορος σφουγ­γα­ριών της Καλύ­μνου και ένας από τους πιο δρα­στή­ριους σε ολό­κληρο τον κόσμο. Συνε­χι­στής των επι­χει­ρη­σια­κών δρα­στη­ριο­τή­των του υπήρξε η σύζυγός του Αικα­τε­ρίνη, η οποία έζησε εδώ έως το 1956. Μετά το θάνατό της το Αρχο­ντικό περι­ήλθε στη δικαιο­δο­σία του μονα­στη­ρια­κού «Ιδρύ­μα­τος Ελέους», το οποίο στη συνέ­χεια το δώρισε στην Αρχαιο­λο­γική Υπη­ρε­σία, υπό τον όρο να λει­τουρ­γή­σει ως Μουσείο. Ακο­λού­θη­σαν εργα­σίες συντή­ρη­σης και επι­σκευής από την 4η ΕΒΑ και το 1981 ολο­κλη­ρώ­θηκε η μετα­τροπή του Αρχο­ντι­κού σε Μουσείο, με όσα αντι­κεί­μενα της οικο­γέ­νειας είχαν απο­μεί­νει. Από τα 18 συνο­λικά δωμάτια του Αρχο­ντι­κού είναι σήμερα οργα­νω­μένα και επι­σκέ­ψιμα μόνο 3: το γραφείο του Ν. Βουβάλη, ο επαγ­γελ­μα­τι­κός χώρος του δρα­στή­ριου εμπόρου, η τρα­πε­ζα­ρία, το επί­κε­ντρο της οικο­γε­νεια­κής ζωής, και το σαλόνι, ο χώρος όπου οι οικο­δε­σπό­τες υπο­δέ­χο­νταν εξέ­χο­ντα πρόσωπα και γιόρ­τα­ζαν σημα­ντικά γεγο­νότα.

Το έργο έχει ολο­κλη­ρω­μένη, τεκ­μη­ριω­μένη και εγκε­κρι­μένη πρόταση σχε­δια­σμού σε επίπεδο αρχι­τε­κτο­νι­κής μελέτης και μελετών συντή­ρη­σης και προ­βλέ­πει: • Επι­σκευή, απο­κα­τά­σταση και ανά­δειξη του Αρχο­ντι­κού και του περι­βάλ­λο­ντος χώρου αυτού στον οποίο περι­λαμ­βά­νε­ται ο κήπος και τα συνο­δευ­τικά κτήρια. • Συντή­ρηση του κτη­ρια­κού δια­κό­σμου του Αρχο­ντι­κού. • Επα­να­λει­τουρ­γία του Αρχο­ντι­κού με την επα­νέκ­θεση των παλαιό­τε­ρων και τη δημιουρ­γία νέων επι­σκέ­ψι­μων χώρων. • Βελ­τί­ωση της επι­κοι­νω­νίας του Αρχο­ντι­κού με το παρα­κεί­μενο Αρχαιο­λο­γικό Μουσείο Καλύ­μνου με το οποίο συν­δέ­ε­ται μέσω κοινού αύλειου χώρου, ώστε να απο­τε­λέ­σουν ένα ενιαίο μου­σειακό συγκρό­τημα.