Ρεκόρ χρηματοδότησης για τη ναυαγοσωστική κάλυψη στη Ρόδο – Το 1/3 των πραγματικών αναγκών καλύπτεται

• Ο Δήμος Ρόδου έλαβε το με­γα­λύ­τε­ρο ποσό πα­νελ­λα­δι­κά για την κά­λυ­ψη πα­ρα­λιών, όμως το χρη­μα­το­δο­τι­κό κενό πα­ρα­μέ­νει τε­ρά­στιο • 1,7 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ το ετή­σιο κό­στος, με μόλις 566.606 ευρώ από το ΥΠΕΣ

Παρά την πα­νελ­λα­δι­κή πρω­τιά του Δήμου Ρόδου στη φε­τι­νή κα­τα­νο­μή της κρα­τι­κής επι­χο­ρή­γη­σης για τη ναυα­γο­σω­στι­κή κά­λυ­ψη πα­ρα­λιών, το πρό­βλη­μα πα­ρα­μέ­νει. Η από­φα­ση του Υπουρ­γεί­ου Εσω­τε­ρι­κών (Αρ. Πρωτ. 23806/2.5.2025) προ­βλέ­πει χρη­μα­το­δό­τη­ση ύψους 566.606,78 ευρώ για τη Ρόδο – το με­γα­λύ­τε­ρο ποσό που δό­θη­κε σε Δήμο της χώρας. Ωστό­σο, σύμ­φω­να με υπο­λο­γι­σμούς της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης, το ετή­σιο κό­στος για την πλήρη και νό­μι­μη ναυα­γο­σω­στι­κή κά­λυ­ψη των πο­λυ­σύ­χνα­στων πα­ρα­λιών του νη­σιού φτά­νει το 1,7 εκα­τομ­μύ­ρια ευρώ.

Η επι­χο­ρή­γη­ση κα­λύ­πτει μόλις το 33% των ανα­γκών, αφή­νο­ντας ένα χρη­μα­το­δο­τι­κό κενό άνω του 1,1 εκα­τομ­μυ­ρί­ου ευρώ. Το πρό­βλη­μα είναι ακόμα πιο έντο­νο για πα­ρα­λί­ες που δεν ανή­κουν στη δι­καιο­δο­σία της ΕΤΑΔ (Εται­ρεία Ακι­νή­των Δη­μο­σί­ου). Σε πολ­λές από αυτές τις πα­ρα­λί­ες, το βάρος της ναυα­γο­σω­στι­κής κά­λυ­ψης πέ­φτει εξο­λο­κλή­ρου στον Δήμο.

Οι αριθ­μοί λένε την αλή­θεια

Η Ρόδος δια­θέ­τει δε­κά­δες πο­λυ­σύ­χνα­στες ακτές, πολ­λές από τις οποί­ες προ­σελ­κύ­ουν κα­θη­με­ρι­νά χι­λιά­δες επι­σκέ­πτες κατά τη θε­ρι­νή πε­ρί­ο­δο. Βάσει του Π.Δ. 71/2020, η πα­ρου­σία ναυα­γο­σώ­στη είναι υπο­χρε­ω­τι­κή σε πα­ρα­λί­ες που πλη­ρούν συ­γκε­κρι­μέ­να κρι­τή­ρια – με­τα­ξύ αυτών, η επι­σκε­ψι­μό­τη­τα και η ορ­γα­νω­μέ­νη υπο­δο­μή.

Για να κα­λυ­φθούν επαρ­κώς αυτές οι πα­ρα­λί­ες, απαι­τεί­ται η πρό­σλη­ψη δε­κά­δων πι­στο­ποι­η­μέ­νων ναυα­γο­σω­στών, η πα­ρο­χή εξο­πλι­σμού (πα­ρα­τη­ρη­τή­ρια, σκάφη, δια­σω­στι­κά ερ­γα­λεία), καθώς και η κά­λυ­ψη των σχε­τι­κών λει­τουρ­γι­κών δα­πα­νών. Το συ­νο­λι­κό κό­στος για τον Δήμο προ­σεγ­γί­ζει τα 1,7 εκατ. ευρώ, σύμ­φω­να με στε­λέ­χη της δη­μο­τι­κής αρχής.

«Η ασφά­λεια στις πα­ρα­λί­ες δεν μπο­ρεί να είναι υπό δια­πραγ­μά­τευ­ση»

«Η χρη­μα­το­δό­τη­ση είναι κα­λο­δε­χού­με­νη, αλλά δεν κα­λύ­πτει τις ανά­γκες μας. Οι επι­σκέ­πτες του νη­σιού πρέ­πει να αι­σθά­νο­νται ασφα­λείς και εμείς οφεί­λου­με να εξα­σφα­λί­σου­με αυτό το δι­καί­ω­μα», δη­λώ­νει ο αντι­δή­μαρ­χος Οι­κο­νο­μι­κών κ. Κώ­στας Χαλ­κιάς. «Ζη­τού­με μία πιο δί­καιη κα­τα­νο­μή πόρων με βάση τις πραγ­μα­τι­κές ανά­γκες και την του­ρι­στι­κή επι­βά­ρυν­ση των Δήμων».

Ση­μειώ­νε­ται πως ο Δήμος Ρόδου, λόγω της του­ρι­στι­κής του ταυ­τό­τη­τας, επω­μί­ζε­ται κό­στος που ανα­λο­γεί σε πό­λεις με πολ­λα­πλά­σιο πλη­θυ­σμό, ιδιαί­τε­ρα κατά τους κα­λο­και­ρι­νούς μήνες. Πα­ρό­λα αυτά, τα έσοδα από πα­ρα­χω­ρή­σεις πα­ρα­λιών ή άλλες το­πι­κές πηγές δεν επαρ­κούν για να κα­λύ­ψουν το υπό­λοι­πο της ναυα­γο­σω­στι­κής δα­πά­νης.

Η ευ­θύ­νη δεν είναι μόνο το­πι­κή

Η κρα­τι­κή επι­χο­ρή­γη­ση των 15 εκα­τομ­μυ­ρί­ων ευρώ που μοι­ρά­στη­κε συ­νο­λι­κά σε όλους τους Δή­μους της χώρας, όσο και αν ακού­γε­ται υψηλή, δεν αντα­πο­κρί­νε­ται στις συ­νο­λι­κές ανά­γκες των ελ­λη­νι­κών πα­ρα­λιών. Η πε­ρί­πτω­ση της Ρόδου ανα­δει­κνύ­ει το χάσμα ανά­με­σα στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και τους δια­θέ­σι­μους κρα­τι­κούς πό­ρους.

Εν­δει­κτι­κά, άλλοι πα­ρα­θα­λάσ­σιοι Δήμοι με υψηλό του­ρι­στι­κό φορ­τίο – όπως ο Δήμος Κε­ντρι­κής Κέρ­κυ­ρας ή Χα­νί­ων – έλα­βαν αντί­στοι­χα 337.516 και 409.270 ευρώ, αλλά και αυτοί κα­ταγ­γέλ­λουν ότι το ποσό είναι ανε­παρ­κές.

Ζή­τη­μα ασφά­λειας και ει­κό­νας της χώρας

Η υπο­στε­λέ­χω­ση ναυα­γο­σω­στι­κών πύρ­γων δεν είναι απλώς λει­τουρ­γι­κό πρό­βλη­μα. Θέτει σε κίν­δυ­νο αν­θρώ­πι­νες ζωές, υπο­νο­μεύ­ει την ει­κό­να της χώρας ως ασφα­λούς προ­ο­ρι­σμού και αυ­ξά­νει τις πι­θα­νό­τη­τες νο­μι­κών ευ­θυ­νών για τους δή­μους.

Με την έναρ­ξη της θε­ρι­νής πε­ριό­δου να πλη­σιά­ζει, το ζή­τη­μα της ναυα­γο­σω­στι­κής κά­λυ­ψης στη Ρόδο και σε άλλες του­ρι­στι­κές πε­ριο­χές της χώρας θα συ­νε­χί­σει να απο­τε­λεί κρί­σι­μο ση­μείο σύ­γκρου­σης με­τα­ξύ της το­πι­κής αυ­το­διοί­κη­σης και της κε­ντρι­κής διοί­κη­σης. Η ανά­γκη για μία νέα, ρε­α­λι­στι­κή και βιώ­σι­μη στρα­τη­γι­κή είναι πιο επι­τα­κτι­κή από ποτέ.