Γιώργος Χατζημάρκος: Το να ωριμάζεις είναι επιλογή

Είναι κάποιες στιγμές στη ζωή που γνω­ρί­ζει κανείς, είτε είναι πρόσωπο είτε συλ­λο­γι­κό­τητα είτε θεσμός, ότι είναι η ώρα να κάνει το επόμενο βήμα.

Για την τοπική Αυτο­διοί­κηση, αυτή η ώρα είναι τώρα και είναι η ώρα της ενη­λι­κί­ω­σης. Της μετά­βα­σης στον κόσμο της ευθύνης. Σε έναν κόσμο, όπου κανείς αιρετός δεν δείχνει, και κυρίως δεν είναι, αδύ­να­μος έναντι των πολίτων και των προ­βλη­μά­των τους. Αντι­θέ­τως, έχει λόγο και ευθύνη. Ευθύνη χωρίς άλλοθι. Αλλά και ευθύνη με επάρ­κεια δια­χεί­ρι­σης και ελευ­θε­ρία δια­κυ­βέρ­νη­σης.

Με εφόδια αλλά και πόρους, από τον τοπικά παρα­γό­μενο πλούτο.

Είμαστε στην εποχή που η δυνα­μική της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας είναι, τις περισ­σό­τε­ρες φορές, πιο δυνατή από τις προ­θέ­σεις και τους σχε­δια­σμούς μας. Ο δρόμος του Ευρω­παϊ­κού κεκτη­μέ­νου είναι σαφής και τα στοι­χεία ξεκά­θαρα:

Όπως επι­ση­μάν­θηκε σε πρό­σφατο συνέ­δριο της ΕΝΠΕ, «το 60% των δημό­σιων επεν­δύ­σεων, το 30% των δημό­σιων δαπανών, το 90% των δράσεων για το περι­βάλ­λον και την αντι­με­τώ­πιση της κλι­μα­τι­κής αλλαγής και συνο­λικά το 60% του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού και το 70% των δράσεων της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης, πραγ­μα­το­ποιού­νται από τις Περι­φέ­ρειες και τους Δήμους της Ευρώπης».

Στην χώρα μας άραγε, τι ισχύει; Έχει ενδια­φέ­ρον η εμπει­ρία του Νοτίου Αιγαίου.

Η Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου είναι η μεγα­λύ­τερη νησιω­τική Περι­φέ­ρεια της Ευρώπης, σταθερά τελευ­ταία σε προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό στην Ελλάδα για περίπου 20 χρόνια, σίγουρα η πιο υπο­στε­λε­χω­μένη τόσο στον Α’ όσο και στον Β’ Βαθμό αυτο­διοί­κη­σης, σίγουρα η περιοχή της Ελλάδας που δεν είδε να σχε­διά­ζο­νται και να υλο­ποιού­νται μεγάλα τομεακά έργα σε αυτήν.

Μα, είναι όρθια αυτή η Περι­φέ­ρεια που μόλις περιέ­γραψα;   

Όχι, δεν είναι απλά όρθια. Είναι η Περι­φέ­ρεια που επί 5 χρόνια είναι πρώτη σε ποσοστό απορ­ρό­φη­σης ευρω­παϊ­κών πόρων.

Είναι η Περι­φέ­ρεια που πέτυχε να βρεθεί στην πρώτη θέση σε ρυθμό ανά­πτυ­ξης στην Ευρώπη. Είναι η μόνη Περι­φέ­ρεια με αύξηση πλη­θυ­σμού κατά την τελευ­ταία απο­γραφή και η Περι­φέ­ρεια με τα καλύ­τερα ποιο­τικά δημο­γρα­φικά στοι­χεία.

Πως έφτασαν αυτά τα νησιά τους στόχους τους; 

Με τη συνερ­γα­σία μεταξύ Α’ και Β΄ βαθμού τοπικής Αυτο­διοί­κη­σης.

Στα εκα­το­ντά­δες εργο­τά­ξια που είναι απλω­μένα στα νησιά του Νοτίου Αιγαίου, έργων αρμο­διό­τη­τας είτε των Δήμων Νοτίου Αιγαίου είτε της Περι­φέ­ρειας, θα δυσκο­λευ­τεί κανείς να βρει κάποιο που ΔΕΝ  προ­έ­κυψε μέσα από αυτή τη συνερ­γα­σία.

Ο Α’ και Β’ βαθμός αυτο­διοί­κη­σης σε αυτή τη γωνιά της Ελλάδας, που εγώ γνωρίζω, είμαστε συν­δε­δε­μέ­νοι με δεσμά γάμου. Και όπως σε όλους τους γάμους, υπάρ­χουν και δύσκο­λες μέρες, αλλά σχεδόν τίποτα δεν υλο­ποιεί­ται χωρίς συνερ­γα­σία.

Οι τοπικές κοι­νω­νίες δοκι­μά­ζο­νται από το φόβο και τις συνέ­πειες της κλι­μα­τι­κής κρίσης. Από τις ανι­σό­τη­τες που δια­τα­ράσ­σουν τον κοι­νω­νικό ιστό και την κοι­νω­νική συνοχή. Από την αβε­βαιό­τητα που συχνά παράγει η γεω­γρα­φία και από την ανα­σφά­λεια που προ­κα­λεί η οικο­νο­μία. Σε αυτές τις κεντρι­κές αγωνίες των πολιτών, Τοπική και Κεντρική Εξουσία μπορούν μαζί, με ξεκά­θα­ρους κανόνες, να αντα­πο­κρι­θούν ο καθένας στο επίπεδο και τη γεω­γρα­φία που του ανα­λο­γεί, με την υπευ­θυ­νό­τητα που του ανα­λο­γεί.

Μια παροι­μία λέει ότι το να γερνάς είναι υπο­χρε­ω­τικό. Το να ωρι­μά­ζεις είναι επιλογή. Από το σημείο που βρι­σκό­μα­στε τώρα, πρέπει να προ­χω­ρή­σουμε με απο­φά­σεις που μας ενη­λι­κιώ­νουν, ως θεσμό και ως κοι­νω­νικό παρά­δειγμα. Με περισ­σό­τερο πάθος. Με ιδέες και λύσεις που μας πάνε παρα­κάτω. Με ανοι­κτούς θεσμούς, με λογο­δο­σία και έναν κοινό στόχο: Με την Τοπική Αυτο­διοί­κηση ως γέφυρα λύσεων, ως μια ευκαι­ρία στρα­τη­γι­κής προ­ε­τοι­μα­σίας για το άλμα στο Αύριο που αξί­ζουμε.

Πηγή: airetos.gr