Παρουσίασης της νουβέλας Μερκάντο της Μαρίας Μαμαλίγκα

Ο Δήμος Ρόδου και το Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Δήμου Ρόδου διορ­γα­νώ­νουν την Τρίτη 11 Ιου­νί­ου, στις 19.30 στο Μου­σείο Νε­ο­ελ­λη­νι­κής Τέ­χνης Δήμου Ρόδου – Νέα Πτέ­ρυ­γα (Πλ. Γα­βρι­ήλ Χα­ρί­του, 2241 036646), εκ­δή­λω­ση πα­ρου­σί­α­σης της νου­βέ­λας Μερ­κά­ντο της Μα­ρί­ας Μα­μα­λί­γκα.

Λίγα λόγια για το βι­βλίο:

Πώς ένας με­γά­λος έρω­τας μπο­ρεί να αλ­λά­ξει μια ζωή, να φέρει τους αν­θρώ­πους σε σύ­γκρου­ση με τις οι­κο­γέ­νειες και τις κοι­νό­τη­τές τους, να τους απο­μα­κρύ­νει από την πα­τρί­δα και να ανα­τρέ­ψει τε­λι­κά το πε­πρω­μέ­νο τους; Πώς με­γα­λώ­νει κα­νείς στη δίνη συ­γκλο­νι­στι­κών ιστο­ρι­κών γε­γο­νό­των, από τον Δεύ­τε­ρο Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο και την Κα­το­χή, μέχρι τους διωγ­μούς και τη μα­ζι­κή εξό­ντω­ση των Εβραί­ων;

Τι είναι η πα­τρί­δα όταν κα­νείς ανα­γκά­ζε­ται να πε­ρι­πλα­νη­θεί γε­ω­γρα­φι­κά για να επι­βιώ­σει; Ποιος είναι ξένος και ποιος όχι σ’ έναν τόπο, σε επο­χές ρευ­στών συ­νό­ρων και βί­αιων αλ­λα­γών; Πώς θε­ρα­πεύ­ε­ται κα­νείς από τη νο­σταλ­γία; Είναι η γνώση το πιο ισχυ­ρό μέσο για την ενη­λι­κί­ω­ση και την υπέρ­βα­ση τα­ξι­κών και γε­ω­γρα­φι­κών συ­νό­ρων; Μπο­ρεί η εν­δο­σκό­πη­ση να οδη­γή­σει σ’ ένα τα­ξί­δι ανα­κά­λυ­ψης του εαυ­τού; Πότε η ενη­λι­κί­ω­ση ταυ­τί­ζε­ται με την επι­βί­ω­ση;

Η νου­βέ­λα Μερ­κά­ντο, που στα εβραιο-ισπα­νι­κά ση­μαί­νει αυτήν που εξα­γο­ρά­στη­κε με λύτρα από τον Άγ­γε­λο του Θα­νά­του, επι­χει­ρεί να προ­βά­λει το βάθος και τη δια­χρο­νι­κό­τη­τα αυτών των ερω­τη­μά­των, μέσα από την πο­ρεία μιας δε­κα­ε­πτά­χρο­νης Σε­φα­ρα­δί­τισ­σας που ζει στη Ρόδο της ιτα­λι­κής και γερ­μα­νι­κής κα­το­χής, και την κλει­στή εβραϊ­κή της κοι­νό­τη­τα. Από το Μαρ­μα­ρίς και την Κων­στα­ντι­νού­πο­λη του τέ­λους του Πο­λέ­μου, κι αρ­γό­τε­ρα στην Ασ­ντόντ της Πα­λαι­στί­νης, η ηρω­ί­δα, κρα­τώ­ντας ημε­ρο­λό­γιο, ανα­ζη­τά τα ίχνη της οι­κο­γέ­νειάς της που έχει πια χαθεί στο Άου­σβιτς, και τα νή­μα­τα που θα συν­θέ­σουν τον νέο, ενή­λι­κο εαυτό της.

Ένα από­σπα­σμα:

Ρόδος, 11 Σε­πτεμ­βρί­ου 1943

Κάθε φορά που περνώ από το Μα­ντρά­κι κοι­τά­ζω τις νε­α­ρές κυ­ρί­ες που κά­θο­νται στα κα­φε­νεία μ’ ένα ίχνος ζή­λιας. Μι­λούν ιτα­λι­κά. Φο­ρούν κα­πε­λί­να και γά­ντια. Δεί­χνουν εξαι­ρε­τι­κά ευ­κί­νη­τες μέσα στα κοντά τους φο­ρέ­μα­τα. Φέ­ρο­νται άνετα με τις διά­φα­νες κάλ­τσες τους, σαν να γεν­νή­θη­καν μέσα σ’ αυτές. Με εκ­πλήσ­σει το πόσο δια­φο­ρε­τι­κές μοιά­ζουν από τους δι­κούς μου συγ­γε­νείς και τους γεί­το­νες. Δύ­σκο­λο να τις φα­ντα­στώ να πε­τούν στον αέρα κο­τό­που­λα την πα­ρα­μο­νή του Εξι­λα­σμού και να λού­ζο­νται σε μια βροχή από πού­που­λα. Ή και να φι­λούν με ευ­λά­βεια τα χέρια των γε­ρό­ντων. Δεν φαί­νε­ται καν να έχουν γέ­ρους συγ­γε­νείς. Tο ίδιο και οι συ­νο­δοί τους. Μια ευ­χά­ρι­στη αύρα τυ­λί­γει αυτά τα ζευ­γά­ρια. Ούτε χαρά ακρι­βώς, ούτε κι αγάπη. Σαν ένα ολο­καί­νουρ­γιο φως, σκλη­ρό και κο­φτε­ρό μαζί, που έπεσε πάνω τους ου­ρα­νο­κα­τέ­βα­το και τους φώ­τι­σε. Ο πό­λε­μος ίσως.

Για το βι­βλίο θα συ­ζη­τή­σουν με τη συγ­γρα­φέα οι:

Ο Γιώρ­γος Κόκ­κι­νος γεν­νή­θη­κε στην Αθήνα το 1960. Ερ­γά­ζε­ται ως κα­θη­γη­τής Ιστο­ρί­ας και Δι­δα­κτι­κής της Ιστο­ρί­ας στο Παι­δα­γω­γι­κό Τμήμα Δη­μο­τι­κής Εκ­παί­δευ­σης του Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου, όπου υπη­ρε­τεί από το 1997, και διευ­θύ­νει το Ερ­γα­στή­ριο Ιστο­ρί­ας και Κοι­νω­νι­κών Επι­στη­μών. Έχει πλού­σιο συγ­γρα­φι­κό έργο. Ανά­με­σα στα ερευ­νη­τι­κά του εν­δια­φέ­ρο­ντα είναι το Ολο­καύ­τω­μα και η δια­χεί­ρι­ση της τραυ­μα­τι­κής μνή­μης.

Ο Σάβ­βας Αλέ­ξαν­δρος Παυ­λί­δης είναι διε­θνο­λό­γος με πτυ­χίο από το Πα­νε­πι­στή­μιο Κύ­πρου και με­τα­πτυ­χια­κό από το Πα­νε­πι­στή­μιο Μπιλ­γκί της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης. Είναι ιδρυ­τι­κό μέλος του Ρο­δια­κού Κέ­ντρου Ιστο­ρι­κών και Κοι­νω­νι­κών Ερευ­νών. Τα κύρια ακα­δη­μαϊ­κά-ερευ­νη­τι­κά του εν­δια­φέ­ρο­ντα πε­ρι­λαμ­βά­νουν θέ­μα­τα σχε­τι­κά με

τις εθνι­κές και κοι­νω­νι­κές ταυ­τό­τη­τες, καθώς και τις Ελ­λη­νο-Τουρ­κι­κές σχέ­σεις, την πε­ρί­ο­δο της Ιτα­λι­κής διοί­κη­σης των Δω­δε­κα­νή­σων.

Η Τσα­μπί­κα Χα­τζη­νι­κό­λα γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο το 1975. Σπού­δα­σε Αρ­χαιο­λο­γία (ΒΑ Πα­νε­πι­στή­μιο Ιω­αν­νί­νων, ΜΑ King’s College London, PhD Πα­νε­πι­στή­μιο Ρε­θύ­μνου). Ερ­γά­στη­κε επί δε­κα­ε­τία στην Αρ­χαιο­λο­γι­κή Υπη­ρε­σία της Ρόδου. Σή­με­ρα υπη­ρε­τεί ως Φι­λό­λο­γος στη Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Εκ­παί­δευ­ση Δω­δε­κα­νή­σου. Οι δύο ποι­η­τι­κές συλ­λο­γές της κυ­κλο­φο­ρούν από τις εκ­δό­σεις Πόλις, ενώ η μία έχει με­τα­φρα­στεί στα γερ­μα­νι­κά από τις εκ­δό­σεις Reinecke & Voß.

Λίγα λόγια για την συγ­γρα­φέα:

Η Μαρία Μα­μα­λί­γκα γεν­νή­θη­κε στη Ρόδο. Σπού­δα­σε χη­μεία και σι­νε­μά, σε προ­πτυ­χια­κό και με­τα­πτυ­χια­κό επί­πε­δο, στην Αθήνα (ΕΚΠΑ) και στην Αγ­γλία (UEA). Έχει δι­δά­ξει επί εξα­ε­τία Δι­δα­κτι­κή Φυ­σι­κών Επι­στη­μών στο Πα­νε­πι­στή­μιο του Αι­γαί­ου στη Ρόδο. Σή­με­ρα δι­δά­σκει κι­νη­μα­το­γρά­φο στην Ανω­τά­τη Σχολή Καλών Τε­χνών της Αθή­νας. Έχει δη­μο­σιεύ­σει δι­η­γή­μα­τα και κρι­τι­κά κεί­με­να για τα ει­κα­στι­κά και τον κι­νη­μα­το­γρά­φο σε εφη­με­ρί­δες και πε­ριο­δι­κά. Το βι­βλίο Μερ­κά­ντο (Εστία, 2024) είναι η πρώτη της νου­βέ­λα.

Την εκ­δή­λω­ση θα συ­ντο­νί­σει η Φαί­δρα Σπα­νού, Πρό­ε­δρος του Λυ­κεί­ου Ελ­λη­νί­δων Ρόδου «Ερ­γά­νη Αθηνά».

Την πα­ρου­σί­α­ση στη­ρί­ζουν :

ΠΤΔΕ Πα­νε­πι­στη­μί­ου Αι­γαί­ου Ρόδου

Λύ­κειο Ελ­λη­νί­δων Ρόδου «Ερ­γά­νη Αθηνά»

Βι­βλιο­πω­λείο της Εστί­ας

Ρο­δια­κό Κέ­ντρο Ιστο­ρι­κών και Κοι­νω­νι­κών Ερευ­νών

Ρο­δια­κή Λέσχη Ανά­γνω­σης «Νίκος Κάσ­δα­γλης»

Όμι­λος CINE-Εκ­παί­δευ­ση

 

Η πα­ρου­σία σας θα μας τι­μή­σει ιδιαί­τε­ρα.