Συγχώνευση τριών ποινών… ισοβίτη μητροκτόνου

Ενώ­πιον του Μο­νο­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου θα εξε­τα­στεί αύριο αί­τη­μα για την συγ­χώ­νευ­ση τριών ποι­νών του δρά­στη της ει­δε­χθούς δο­λο­φο­νί­ας της 61χρο­νης Ευαγ­γε­λί­ας (Αν­τζε­λας) Ιε­ρο­βα­σί­λη του Γε­ωρ­γί­ου, το από­γευ­μα της 19ης Ιου­νί­ου 2012, στο σπίτι της, στο Γεν­νά­δι.

Σε πρώτο βαθμό είχαν κρι­θεί ένο­χοι αν­θρω­πο­κτο­νί­ας από πρό­θε­ση σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση, οπλο­φο­ρί­ας και οπλο­χρη­σί­ας ο γιος της Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης του Ιω­άν­νη, 26 ετών και απλής συ­νέρ­γειας σε αν­θρω­πο­κτο­νία από πρό­θε­ση, η πρώην σύ­ντρο­φός του.

Το πρω­τό­δι­κο λαϊκό δι­κα­στή­ριο επέ­βα­λε ισό­βια για τον φόνο και 18 μήνες για την πα­ρά­νο­μη οπλο­φο­ρία και οπλο­χρη­σία στον πρώτο και ποινή κά­θειρ­ξης 17 ετών στην δεύ­τε­ρη.

Στο Μικτό Ορ­κω­τό Εφε­τείο και οι δύο κρί­θη­καν ένο­χοι, όπως ακρι­βώς κα­τη­γο­ρού­νται. Η ποινή κά­θειρ­ξης της δεύ­τε­ρης μειώ­θη­κε ωστό­σο κατά 5 έτη.

Το κα­τά­στη­μα κρά­τη­σης στο οποίο «φι­λο­ξε­νεί­ται» υπέ­βα­λε στο Εφε­τείο Δω­δε­κα­νή­σου αί­τη­μα για τη συγ­χώ­νευ­ση της ως άνω ποι­νής ισό­βιας κά­θειρ­ξής του με ακόμη δύο (μια του Πει­ραιά) που αφο­ρούν σε πλημ­με­λή­μα­τα.

Θυ­μί­ζου­με ότι ο Νι­κό­λα­ος Μπα­τζα­κά­κης απο­λο­γού­με­νος ομο­λό­γη­σε τον φόνο επι­χει­ρώ­ντας ωστό­σο να πεί­σει, ότι δεν είχε κί­νη­τρο και ότι εκνευ­ρί­στη­κε από την συ­μπε­ρι­φο­ρά της μη­τέ­ρας του και θο­λω­μέ­νος από την χρήση ναρ­κω­τι­κών διέ­πρα­ξε το έγκλη­μα.

Ισχυ­ρί­στη­κε ου­σια­στι­κά ότι δεν είχε συ­ναί­σθη­ση των πρά­ξε­ών του, ενώ μά­λι­στα τό­νι­σε ότι δεν την χτύ­πη­σε πι­σώ­πλα­τα.

Η πρώην σύ­ντρο­φός του υπο­στή­ρι­ξε ότι ήταν πα­ρού­σα στο έγκλη­μα αλλά δεν τον προ­έ­τρε­ψε και δεν τον συ­νέ­δρα­με. Ισχυ­ρί­στη­κε ότι φο­βή­θη­κε να πα­ρέμ­βει αλλά και να τον κα­τα­δώ­σει στις Αρχές κι ότι διέ­κο­ψε στην πο­ρεία τη σχέση τους.

Η θα­νού­σα μη­τέ­ρα του προ­σπα­θού­σε, μά­ταια, να τον βοη­θή­σει να απε­ξαρ­τη­θεί, με συ­νέ­πεια να υπάρ­χει έντα­ση στις σχέ­σεις τους.

Επι­πλέ­ον, είχε να αντι­με­τω­πί­σει από τον κα­τη­γο­ρού­με­νο τη συ­νε­χή ανα­ζή­τη­ση χρη­μά­των, κα­θό­σον γνώ­ρι­ζε ότι η μη­τέ­ρα του είχε απο­κτή­σει, κατά τη διάρ­κεια της ζωής της, ση­μα­ντι­κή ακί­νη­τη πε­ριου­σία αλλά και με­τρη­τά, με απο­τέ­λε­σμα οι κα­βγά­δες να είναι συ­νε­χείς, δε­δο­μέ­νου ότι αυτή αρ­νεί­το να τον συν­δρά­μει οι­κο­νο­μι­κά, και οι σχέ­σεις τους γι’ αυτό είχαν κλο­νι­στεί.

Μά­λι­στα, την Πέμ­πτη 14 Ιου­νί­ου 2012 ο κα­τη­γο­ρού­με­νος την επι­σκέ­φτη­κε στο Γεν­νά­δι, ζη­τώ­ντας της επι­τα­κτι­κά χρή­μα­τα, πράγ­μα που του αρ­νή­θη­κε, με συ­νέ­πεια να ακο­λου­θή­σει έντο­νος κα­βγάς με­τα­ξύ τους και οι ήδη τε­τα­μέ­νες σχέ­σεις τους να οξυν­θούν ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρο.

Πα­ρού­σα ήταν αλλά δεν τον πτό­η­σε και μια υπε­ρή­λι­κας και πά­σχου­σα από Αλ­τσχάι­μερ, της οποί­ας τη φρο­ντί­δα είχε ανα­λά­βει η μη­τέ­ρα του, και η οποία συμ­βί­ω­νε μαζί της, κα­θό­σον αυτή, ακόμη και αυ­τό­πτης μάρ­τυ­ρας της πρά­ξης του να ήταν, δεν θα μπο­ρού­σε, λόγω της υγεί­ας της, να κα­τα­θέ­σει οτι­δή­πο­τε για το συμ­βάν.

Μια στιγ­μή που η μη­τέ­ρα του, έχο­ντας γυ­ρί­σει την πλάτη της προς αυτόν, έβγα­λε στον πάγκο της κου­ζί­νας το δο­χείο με τη ζά­χα­ρη, τον καφέ, το σέι­κερ και το κου­τα­λά­κι, κι ενώ ετοι­μα­ζό­ταν να βγά­λει το μπου­κά­λι με το νερό από το ψυ­γείο, αυτός εντε­λώς ψυχρά αλλά και ψύ­χραι­μα, την έπλη­ξε επα­νει­λημ­μέ­νως στην πλάτη και δη άρ­χι­σε να την καρ­φώ­νει με το μα­χαί­ρι σε διά­φο­ρα ση­μεία. Το μένος του ήταν ανε­ξέ­λεγ­κτο. Παρά ταύτα η μη­τέ­ρα του, έχο­ντας ακόμη τις αι­σθή­σεις της, σφά­δα­ζε και βογ­γού­σε από τον υπερ­βο­λι­κό πόνο.

Συ­νο­λι­κά δε της προ­κά­λε­σε δε­κα­τέσ­σε­ρα τραύ­μα­τα.

Η μη­τέ­ρα του ξε­ψύ­χη­σε εντός ολί­γων λε­πτών μπρο­στά στα μάτια τους, ενώ κεί­το­νταν μέσα σε λίμνη αί­μα­τος. Κατά την έντα­ση δε των πληγ­μά­των, ο πρώ­τος κα­τη­γο­ρού­με­νος αυ­το­τραυ­μα­τί­στη­κε στον αρι­στε­ρό του μηρό. Ακο­λού­θως, με­τα­κί­νη­σαν το πτώμα στα αρι­στε­ρά της κου­ζί­νας, και, κατ’ εφαρ­μο­γή του σχε­δί­ου, άρ­χι­σαν να ανοί­γουν τα ντου­λά­πια και τα συρ­τά­ρια των υπνο­δω­μα­τί­ων και να πε­τούν δεξιά κι αρι­στε­ρά ό,τι υπήρ­χε εντός αυτών, ώστε να δοθεί, σε εκεί­νους που θα εύ­ρι­σκαν το πτώμα, η εντύ­πω­ση ότι επρό­κει­το για λη­στεία.

Η ζωή τους από εκεί και πέρα φά­νη­κε να συ­νε­χί­ζε­ται κα­νο­νι­κά. Ο πρώ­τος στις αρχές Αυ­γού­στου 2012, ενώ νο­ση­λευό­ταν στο Βε­νι­ζέ­λειο Νο­σο­κο­μείο πε­ρι­θαλ­πό­με­νος από την με­τέ­πει­τα σύ­ζυ­γο του πα­τέ­ρα του, σε μια έκρη­ξη ει­λι­κρί­νειας, προ­φα­νώς λόγω της βα­ρύ­τα­της κα­τά­στα­σης της υγεί­ας του και της σκέ­ψης ότι ίσως δεν κα­τα­φέ­ρει να αναρ­ρώ­σει, ένιω­σε την ανά­γκη να της εκ­μυ­στη­ρευ­τεί τα όσα είχαν συμ­βεί.