Δημοτικές εκλογές και κοινωνία των πολιτών

Τα τε­λευ­ταία χρό­νια όσοι επέ­λε­γαν να ασχο­λού­νται με το θεσμό της αυ­το­διοί­κη­σης λει­τουρ­γού­σαν κάπως … «ει­κο­νο­κλα­στι­κά». Μά­λι­στα, την τε­λευ­ταία δε­κα­πε­ντα­ε­τία όλο και λι­γό­τε­ροι επι­ζη­τού­σαν τα κομ­μα­τι­κά χρί­σμα­τα. Τούτο είχε εύ­λο­γη εξή­γη­ση. Η κοι­νω­νία των πο­λι­τών, δη­λα­δή άτομα και ομά­δες που ανέ­πτυσ­σαν κοι­νω­νι­κή δράση και πο­λι­τι­κό λόγο δίχως να διοι­κού­νται ή ελέγ­χο­νται – άμεσα ή έμ­με­σα – από το κρά­τος ή κομ­μα­τι­κούς φο­ρείς, έδει­χνε να πρω­τα­γω­νι­στεί του­λά­χι­στον στο πο­λι­τι­κό μι­κρο­κλί­μα πό­λε­ων και κοι­νο­τή­των. Είχε γίνει μόδα, οι πά­ντες να δη­λώ­νουν ανε­ξάρ­τη­τοι ακόμη και όταν δεν ήταν…

Δίχως να έχουν αλ­λά­ξει ου­σιω­δώς οι κοι­νω­νι­κές συν­θή­κες, σε αρ­κε­τές πό­λεις – ιδίως στη Θεσ­σα­λο­νί­κη – δεν έλ­λει­ψαν οι κυ­βι­στή­σεις των υπο­ψη­φί­ων που ανα­κά­λυ­ψαν τη γοη­τεία των χρι­σμά­των ούτε τα οπι­σθό­βου­λα σφι­χτα­γκα­λιά­σμα­τα κομ­μά­των με συ­γκε­κρι­μέ­νους υπο­ψή­φιους. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό είναι το γε­γο­νός ότι ο νυν Δή­μαρ­χος Θεσ­σα­λο­νί­κης, Κων­στα­ντί­νος Ζέρ­βας, την προη­γού­με­νη φορά είχε εκλε­γεί ως ανε­ξάρ­τη­τος, ενώ τώρα επε­δί­ω­ξε εμ­φα­τι­κά να λάβει το χρί­σμα της ΝΔ, ενώ και ο Σπύ­ρος Πέ­γκας προ­ερ­χό­με­νος από την πο­λυ­συλ­λε­κτι­κή «Πρω­το­βου­λία για τη Θεσ­σα­λο­νί­κη» του Γιάν­νη Μπου­τά­ρη, προ­τί­μη­σε να θέσει την υπο­ψη­φιό­τη­τά του υπό τη σκέπη του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Επι­λο­γές αντι­φα­τι­κές και άστο­χες, εάν όχι αυ­το­χει­ρια­κές, όπως απο­δεί­χθη­κε από τα απο­τε­λέ­σμα­τα του πρώ­του γύρου των αυ­το­διοι­κη­τι­κών εκλο­γών.

Μήπως, όμως, αδι­κού­με την κοι­νω­νία των πο­λι­τών όταν κά­νου­με ει­δι­κή ανα­φο­ρά στη Θεσ­σα­λο­νί­κη; Πι­στεύ­ου­με πως όχι. Στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πό­λεις συ­νέ­βη­σαν ανά­λο­γες κα­τα­στά­σεις, απο­δει­κνύ­ο­ντας ότι η Θεσ­σα­λο­νί­κη δεν ήταν άλλη μια … ιδιαι­τε­ρό­τη­τα. Και τούτο σε μια πε­ρί­ο­δο με­τα­πο­λι­τευ­τι­κής πα­ρα­δο­ξό­τη­τας. Στο πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα υπάρ­χει ένα κυ­ρί­αρ­χο κόμμα (η ΝΔ) και αρ­κε­τά μικρά (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ κλπ). Το εύ­λο­γο, λοι­πόν, θα ήταν ου­δείς να ανα­ζη­τού­σε χρί­σμα­τα. Τούτο, όμως , πα­ρα­δό­ξως δεν πα­ρα­τη­ρή­θη­κε ευ­ρέ­ως.

Για ποιο λόγο συ­νέ­βη αυτό; Φταί­ει η ανα­σφά­λεια των υπο­ψη­φί­ων ή τα κόμ­μα­τα έγι­ναν πιο «ευ­ρύ­χω­ρα»; Οι ορ­γα­νώ­σεις της κοι­νω­νί­ας των πο­λι­τών δεν μπο­ρού­σαν να συ­νερ­γα­στούν και να προ­τεί­νουν δικό τους υπο­ψή­φιο; Δεν μπο­ρού­σαν να εκ­φρά­σουν μια εν­να­λα­κτι­κή πο­λι­τι­κή για την πόλη και τους πο­λί­τες της; Το μόνον πα­ρή­γο­ρο, ει­δι­κά για τη Θεσ­σα­λο­νί­κη, είναι ότι η υπο­ψη­φιό­τη­τα του Στέ­λιου Αγ­γε­λού­δη ξε­κί­νη­σε ως υπερ­κομ­μα­τι­κή και κόβει το νήμα ως τέ­τοια, δια­θέ­το­ντας πο­λυ­συλ­λε­κτι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά και ευ­ρύ­τε­ρα κοι­νω­νι­κά ερεί­σμα­τα. Τέ­τοιες υπο­ψη­φιό­τη­τες, με προ­γραμ­μα­τι­κό πλαί­σιο που ξε­κι­νά­ει από την κοι­νω­νία για να ακου­στεί εντός και εκτός των τει­χών, προσ­δί­δουν αι­σιο­δο­ξία για την επό­με­νη ημέρα. Γιατί ζη­τού­με­νο είναι να έχου­με ορα­μα­τι­κές, αλλά και μα­χη­τι­κές διοι­κή­σεις εάν θέ­λου­με η το­πι­κή αυ­το­διοί­κη­ση πρώ­του βαθ­μού να απο­τε­λέ­σει ατμο­μη­χα­νή για τη συλ­λο­γι­κή ανά­πτυ­ξή μας…

Του Αρ­γύ­ρη Αρ­γυ­ριά­δη

Δι­κη­γό­ρου