Φωτιά: Το ευχαριστω των υπαλληλων χωρις ταμπέλες!

Εί­μα­στε,

ο Νίκος, ο Μι­χά­λης, η Μαρία, ο Σάβ­βας, ο Μα­νώ­λης, ο Κυ­ριά­κος, η Χαρά, η Λου­κία, o Φώτης ο Πα­ρα­σκευά, ο Θα­νά­σης, ο Στρά­τος, η Ευαγ­γε­λία, ο Σπύ­ρος, η Λία, η Σοφία, η Μα­ριάν­θη, ο Κων­στα­ντί­νος, ο Τσα­μπί­κος, ο Πα­νορ­μί­της, ο Γιώρ­γος, ο Πα­να­γιώ­της, η Δέ­σποι­να, η Κυ­ρια­κή, Κυ­ρια­ζής, ο Πα­σχά­λης, ο Τάσος, Σταύ­ρος, ο Λου­κάς, η Πα­ρα­σκευή, ο Χρυ­σό­στο­μος, ο Μάκης, η Τσα­μπί­κα και εκα­το­ντά­δες άλλα πρό­σω­πα, που ερ­γα­ζό­μα­στε στο Δήμο Ρόδου και στα νο­μι­κά του πρό­σω­πα.

Δεν εί­μα­στε χι­λιά­δες, ούτε μόνοι μας θα ήταν αν­θρω­πί­νως δυ­να­τό να δια­χει­ρι­στού­με όλες τις προ­ε­κτά­σεις των πυρ­κα­γιών και τις αιφ­νι­δια­στι­κές εκ­κε­νώ­σεις και με­τα­φο­ρές και φι­λο­ξε­νί­ες δε­κά­δων χι­λιά­δων αν­θρώ­πων.

Πολ­λοί από εμάς ήταν μέσα στα μέ­τω­πα μαζί με όλους τους πο­λί­τες που με τόλμη ρί­χτη­καν στις φλό­γες.

Πολ­λοί από εμάς ήταν πάνω στα οχή­μα­τα και στα μη­χα­νή­μα­τα έργου και τα λε­ω­φο­ρεία είτε για να με­τα­φέ­ρουν προ­μή­θειες είτε για να ανοί­γουν αντι­πυ­ρι­κές  ζώνες είτε να με­τα­κι­νούν τον πλη­θυ­σμό.

Πολ­λοί από εμάς ήταν στα κέ­ντρα μα­ζι­κής συ­γκέ­ντρω­σης και φι­λο­ξε­νί­ας μαζί με τις εκα­το­ντά­δες των πο­λι­τών που έσπευ­σαν να προ­σφέ­ρουν τη βο­ή­θειά τους όπου χρειά­ζε­ται.

Πολ­λοί από εμάς ανέ­λα­βαν το συ­ντο­νι­σμό και την δια­χεί­ρι­ση των ανα­γκών και της πλη­ρο­φο­ρί­ας ανά­με­σα στους πολ­λούς που επι­χει­ρή­σουν ώστε να κα­λύ­πτο­νται άμεσα οι ανά­γκες τους.

Το Τμήμα Προ­μη­θειών του Δήμου ήταν σε 24ωρη λει­τουρ­γία από την 1η ημέρα της πυρ­κα­γιάς και εξα­σφά­λι­ζε με κάθε τρόπο κάθε είδος που μπο­ρού­σε να προ­μη­θευ­τεί και  ήταν άμεσα δια­θέ­σι­μο, τόσο στα μέ­τω­πα της πυρ­κα­γιάς όσο και στα κέ­ντρα φι­λο­ξε­νί­ας. Ανοί­ξα­με απο­θή­κες, φαρ­μα­κεία, ψι­λι­κα­τζί­δι­κα, πα­ρα­σκευα­στή­ρια, κ.α. Το βράδυ του Σαβ­βά­του, που η πόλη της Ρόδου δέ­χθη­κε μέσα σε λίγες ώρες του­λά­χι­στον 6.000 του­ρί­στες, κα­νέ­νας μη­χα­νι­σμός δεν θα μπο­ρού­σε να αντα­πο­κρι­θεί, χωρίς την ανε­κτί­μη­τη βο­ή­θεια των πο­λι­τών και των επαγ­γελ­μα­τιών που συ­γκε­ντρω­νό­ταν μα­ζι­κά. Δεν έχου­με απο­θη­κευ­μέ­νες προ­μή­θειες για να εξο­πλί­σου­με χώ­ρους για τη φι­λο­ξε­νία χι­λιά­δων ατό­μων σε ένα τέ­ταρ­το. Οι χώροι άνοι­γαν ο ένα μετά τον άλλον. Πολ­λές φορές οι επι­χει­ρή­σεις δεν είχαν να μας προ­μη­θεύ­σουν άμεσα τα είδη που ψά­χνα­με γιατί είχαν εξα­ντλη­θεί. Από όπου μπο­ρού­σα­με να προ­μη­θευ­τού­με έστω και ένα τε­μά­χιο το κά­να­με.

Χωρίς τους απλούς πο­λί­τες που όλες αυτές τις μέρες αφιε­ρώ­θη­καν σε κάθε ση­μείο δια­χεί­ρι­σης της πρω­το­φα­νούς κρί­σης, δεν θα μπο­ρού­σα­με να κα­λύ­ψου­με τις συ­ντρι­πτι­κές ανά­γκες του πλη­θυ­σμού. Κα­νέ­νας μη­χα­νι­σμός και κα­νέ­νας ορ­γα­νι­σμός δεν θα μπο­ρού­σε να αντα­πο­κρι­θεί.  Σε κάθε αιφ­νι­δια­σμό της πυρ­κα­γιάς οι απαι­τή­σεις σε αν­θρώ­πι­να χέρια ήταν τε­ρά­στιες.

Πολ­λοί από εμάς έπρε­πε να βρί­σκο­νται στις θέ­σεις τους γιατί το πιο φορ­τω­μέ­νο μέρος του νη­σιού λει­τουρ­γού­σε κα­νο­νι­κά και έπρε­πε να εξυ­πη­ρε­τούν τις ανά­γκες των πο­λι­τών και των επι­σκε­πτών που δεν επη­ρε­ά­στη­καν από τις πυρ­κα­γιές.

Οι υπη­ρε­σί­ες του Δήμου δεν έκλει­σαν ούτε υπο­λει­τούρ­γη­σαν.  Οι ερ­γα­ζό­με­νοι στην κα­θα­ριό­τη­τα είχαν κα­θή­κον  να με­ρι­μνή­σουν για την κα­θα­ριό­τη­τα σε όλο το υπό­λοι­πο νησί που δεν και­γό­ταν.

Οι τε­χνί­τες μας, όσοι δεν ήταν στην αντι­με­τώ­πι­ση των πυρ­κα­γιών, είχαν κα­θή­κον να στη­ρί­ξουν τις υπο­δο­μές σε όλο το υπό­λοι­πο νησί που δεν και­γό­ταν.

Εί­μα­στε οι ερ­γα­ζό­με­νοι στο Δήμο Ρόδου και πα­λέ­ψα­με πέρα από τα αν­θρώ­πι­να όρια, όπως όλοι Ρο­δί­τες.

Θα εί­μα­στε και την επό­με­νη μέρα και την με­θε­πό­με­νη στην δια­χεί­ρι­ση των επι­πτώ­σε­ων των πυρ­κα­γιών που είναι ανυ­πο­λό­γι­στες.

Οι φω­τιές θα σβή­σουν αλλά οι απαι­τή­σεις από αυτές θα μεί­νουν για μήνες και για εμάς συ­νε­πά­γο­νται ακόμη πε­ρισ­σό­τε­ρη δου­λειά.

Δεν εί­μα­στε τέ­λειοι. Δεν εί­μα­στε υπε­ράν­θρω­ποι. Υπη­ρε­τού­με στο Δήμο Ρόδου σε δε­κά­δες δια­φο­ρε­τι­κές θέ­σεις και το­μείς και δώ­σα­με την ψυχή μας για τη Ρόδο μας μαζί με χι­λιά­δες πο­λί­τες.

Δεν το δια­φη­μί­σα­με, δεν το αναρ­τή­σα­με στα social και δεν ακυ­ρώ­σα­με κα­νέ­ναν που έσπευ­σε να προ­σφέ­ρει τη δική του δύ­να­μη, μικρή ή με­γά­λη. Λει­τουρ­γή­σα­με θε­σμι­κά και συ­ντε­ταγ­μέ­να αλλά ταυ­τό­χρο­να εν­σω­μα­τω­μέ­νοι σε ένα συ­γκι­νη­τι­κό σύ­νο­λο εθε­λο­ντών πο­λι­τών.   Αυτή είναι η δου­λειά μας.

Ευ­χα­ρι­στού­με.