Κτηματολόγιο Ρόδου, ας μιλήσουμε για ψηφιοποίηση

Στη Ρόδο εί­μα­στε όλοι μας εξαρ­τώ­με­νοι από τη λει­τουρ­γία του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου άμεσα ή έμ­με­σα, γιατί λει­τουρ­γεί ως μο­χλός της οι­κο­νο­μι­κής και αει­φό­ρου ανά­πτυ­ξης του τόπου μας.

Σχε­δόν κάθε οι­κο­νο­μι­κή δρα­στη­ριό­τη­τα στο νησί σχε­τί­ζε­ται με το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου. Από την προ­σκό­μι­ση ενός πι­στο­ποι­η­τι­κού ιδιο­κτη­σί­ας ή ενός το­πο­γρα­φι­κό σχε­διά­γραμ­μα­τος κ.ά. που μπο­ρεί να χρη­σι­μο­ποι­η­θούν για την έκ­δο­ση οι­κο­δο­μι­κής αδεί­ας, την εκτα­μί­ευ­ση δα­νεί­ου, την τρο­πο­ποί­η­ση της φο­ρο­λο­γι­κής δή­λω­σης, το πρό­γραμ­μα εξοι­κο­νο­μώ, την τα­κτο­ποί­η­ση αυ­θαι­ρέ­των, τις με­τα­βι­βά­σεις ακι­νή­των, τις κλη­ρο­νο­μιές κ.ά. γε­νι­κά κάθε εμπράγ­μα­το δι­καί­ω­μα που σχε­τί­ζε­ται με την κα­θη­με­ρι­νή οι­κο­νο­μι­κή ζωή.

Το Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου υπήρ­ξε ένα άρτιο δι­πλο­γρα­φι­κό σύ­στη­μα με­τα­γρα­φών των δι­καιω­μά­των που αφο­ρούν σε ακί­νη­τα της Ρόδου που δο­μή­θη­κε από την εποχή της Ιτα­λο­κρα­τί­ας βα­σι­ζό­με­νο όμως σε στοι­χεία και συ­στή­μα­τα τή­ρη­σης βι­βλί­ων που έχουν ίσως τις ρίζες τους ακόμα κι από την εποχή της Οθω­μα­νι­κής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας και της Τουρ­κο­κρα­τί­ας ακόμα και της Βυ­ζα­ντι­νής Αυ­το­κρα­το­ρί­ας στο νησί.

Ένα «δια­μά­ντι» διοι­κη­τι­κής ορ­γά­νω­σης για την εποχή που η Ρόδος και τα Δω­δε­κά­νη­σα ήταν υπό την Ιτα­λι­κή κα­το­χή και που κα­τά­φε­ρε να δια­τη­ρη­θεί με πολ­λούς κό­πους μέχρι και σή­με­ρα, συγ­χρο­νι­σμέ­νο και συμ­βα­τό με τις ανά­γκες της κάθε επο­χής. Από την Ιτα­λο­κρα­τία στην Αγ­γλι­κή Διοί­κη­ση μετά την Εν­σω­μά­τω­ση της Δω­δε­κα­νή­σου με τη μη­τέ­ρα Ελ­λά­δα, έως σή­με­ρα την εποχή της τε­χνο­λο­γι­κής ανά­πτυ­ξης και της Κοι­νω­νί­ας της Πλη­ρο­φο­ρί­ας.

Η αλή­θεια είναι ότι οι τομές που ει­σή­χθη­σαν για τη διοι­κη­τι­κή με­ταρ­ρύθ­μι­ση στη δη­μό­σια διοί­κη­ση από όλες τις κυ­βερ­νή­σεις, απ’ το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου δεν πέ­ρα­σαν ούτε για «δείγ­μα». Δια­δι­κα­σί­ες εκ­συγ­χρο­νι­σμού που άλ­λα­ξαν τα δε­δο­μέ­να σε όλο τον δη­μό­σιο τομέα ακόμα και στην εποχή του Κο­ρω­νοϊ­ού και της Κα­ρα­ντί­νας δεν εφαρ­μό­σθη­καν στο Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου διότι δεν υπέ­στη ανα­προ­σαρ­μο­γές ούτε αλ­λα­γές σε σχέση με τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό του.

Και δε μι­λά­με φυ­σι­κά για τα με­γα­λε­πή­βο­λα σχέ­δια κα­τάρ­γη­σης ή με­τά­πτω­σης ή εν­σω­μά­τω­σης με το Ελ­λη­νι­κό Κτη­μα­το­λό­γιο και τα χι­λιά­δες νο­μι­κά ζη­τή­μα­τα που θα προ­κύ­ψουν γιατί νο­μι­κοί δεν εί­μα­στε.. Μι­λά­με για θέ­μα­τα πρα­κτι­κά τα οποία θα μπο­ρού­σαν να διευ­κο­λύ­νουν την λει­τουρ­γία και τη κα­θη­με­ρι­νό­τη­τα των χι­λιά­δων συ­ναλ­λασ­σο­μέ­νων που εξυ­πη­ρε­τού­νται εβδο­μα­διαί­ως από τους 20 υπαλ­λή­λους του. Εί­μα­στε όλοι έρ­μαια των ελ­λει­που­σών κυ­βερ­νη­τι­κών απο­φά­σε­ων και νο­μο­θε­τι­κών ρυθ­μί­σε­ων σε κάθε τι που απο­φα­σί­ζε­ται για εμάς χωρίς εμάς.. Απου­σία ψη­φιο­ποί­η­σης των πλη­ρο­φο­ριών ο έλεγ­χος στα Κτη­μα­τι­κά βι­βλία μοιά­ζει αρ­κε­τά με το κυ­νή­γι των ανε­μό­μυ­λων στο μυ­θι­στό­ρη­μα «Δον Κι­χώ­της» του Μι­γκέλ Ντε Θερ­βά­ντες..

Απου­σιά­ζουν βέ­βαια από κάθε συ­ζή­τη­ση από τα απλά θέ­μα­τα του εκ­συγ­χρο­νι­σμού, από την έκ­δο­ση ηλε­κτρο­νι­κών πα­ρα­βό­λων μέχρι τα πε­ρισ­σό­τε­ρο σύν­θε­τα όπως πχ η ψη­φιο­ποί­η­ση του ιστο­ρι­κού ανε­νερ­γού αρ­χεί­ου, όπως πχ των τόμων ελαιο­δέ­ντρων, των οθω­μα­νι­κών βι­βλί­ων και των πα­λαιών ιτα­λι­κών. Αυτά θα μπο­ρού­σαν να γί­νουν αντι­κεί­με­νο επι­στη­μο­νι­κών με­λε­τών και να εκτε­θούν σε Συλ­λο­γές ως Πηγές για την δια­τή­ρη­ση της Ιστο­ρι­κής μας Μνή­μης. Να θυ­μί­σου­με επί­σης ότι η έμπνευ­ση, η δομή και το όνομά του Ελ­λη­νι­κού Κτη­μα­το­λο­γί­ου που έχει ξε­κι­νή­σει στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα έχουν στη­ρι­χτεί στο Κτη­μα­το­λό­γιο της Ρόδου. Το χαρτί, τα χει­ρό­γρα­φα και τα βι­βλία είναι υλικά φθαρ­τά και το πρω­το­γε­νές υλικό του Κτη­μα­το­λο­γί­ου Ρόδου κιν­δυ­νεύ­ει από την φυ­σι­κή φθορά χρή­σης των 101 χρό­νων από την ίδρυ­σή του.

Τέλος, να θυ­μί­σου­με ότι υπάρ­χουν ακόμα και εξώ­φυλ­λα φα­κέ­λων που τι­τλο­φο­ρού­νται «Βα­σί­λειον της Ελ­λά­δος» κι αυτό ίσως να ήταν μία κί­νη­ση εκ­συγ­χρο­νι­σμού της ανε­ρο­μέ­νης πε­ριό­δου, μιας και κάθε αλ­λα­γή στη διοί­κη­ση του κρά­τους θε­ω­ρεί­ται μία με­γά­λη δα­πά­νη που πλη­ρώ­νει ο έλ­λη­νας φο­ρο­λο­γού­με­νος. Πόσο επί­και­ρο θα είναι πάντα το Κτη­μα­το­λό­γιο Ρόδου..

Ελένη Ν. Κα­ρα­γιάν­νη Απ. Τμ. Με­σο­γεια­κών Σπου­δών Αθλή­τρια Τριά­θλου