Δεν στριμώχνονται

Τι είναι αυτός ο ορυ­μα­γδός που ξέ­σπα­σε με τα Γλυ­πτά του Παρ­θε­νώ­να; Κα­τα­κλυ­σμός ει­κα­σιών, θέ­σε­ων και προ­θέ­σε­ων. Δεν είναι η πρώτη φορά που το θέμα της επι­στρο­φής/επα­νέ­νω­σης των Γλυ­πτών φου­ντώ­νει. Η διε­θνο­ποί­η­ση του προ­βλή­μα­τος σε καμιά πε­ρί­πτω­ση δεν κάνει κακό. Αυτό που κάνει κακό, όμως, είναι να μην ξέ­ρου­με τι συ­ζη­τά η κυ­βέρ­νη­ση, πώς δια­πραγ­μα­τεύ­ε­ται, με ποιους και με τι όρους. Να μη γνω­ρί­ζου­με εάν ισχύ­ουν τα δη­μο­σιεύ­μα­τα του ξένου Τύπου που μι­λούν για δα­νει­σμό (και όχι την ορι­στι­κή επι­στρο­φή) των Γλυ­πτών του Παρ­θε­νώ­να (και μά­λι­στα κομ­μά­τια από αυτά)  με ταυ­τό­χρο­νο δα­νει­σμό/εγ­γύ­η­ση από την Ελ­λά­δα άλλων εμ­βλη­μα­τι­κών έργων τέ­χνης. Δα­νει­σμός από ποιους; Από τους κλέ­φτες; Επει­δή λοι­πόν δεν είναι νοη­τός ο χει­ρι­σμός του επα­να­πα­τρι­σμού των Γλυ­πτών να έχει πίσω του το οποιο­δή­πο­τε πο­λι­τι­κό ημε­ρο­λό­γιο,  λίγη ει­λι­κρί­νεια και ευ­θεία επι­χει­ρη­μα­το­λό­γη­ση όσων σι­γο­βρά­ζουν στο νο­μι­κο­πο­λι­τι­κό πα­ρα­σκή­νιο θα ήταν σω­τή­ρια. Η αντί­λη­ψη της μυ­στι­κής δι­πλω­μα­τί­ας, τε­λι­κά τραυ­μα­τί­ζει. Απο­νο­μι­μο­ποιεί. Η ανυ­πο­μο­νη­σία, η αγω­νία μπο­ρεί να είναι συ­στα­τι­κά προ­ε­κλο­γι­κής πε­ριό­δου. Οι  όποιες δια­πραγ­μα­τεύ­σεις όμως, για ένα θέμα τόσο επί­μο­νο, τόσο δαι­δα­λώ­δες, τόσο δυ­σε­πί­λυ­το, δεν στρι­μώ­χνο­νται στην πο­λι­τι­κή της ψη­φο­θη­ρί­ας. Και να κα­τα­λά­βει και η αντι­πο­λί­τευ­ση ότι η με­γά­λη αυτή υπό­θε­ση δεν είναι κομ­μα­τι­κό σόου με φόντο την Ακρό­πο­λη. Η μοίρα των Γλυ­πτών ήταν ένα από τα ελά­χι­στα θέ­μα­τα στα οποία όλες οι κυ­βερ­νή­σεις κρά­τη­σαν την ίδια σκυ­τά­λη της δί­και­ης και ανυ­πο­χώ­ρη­της απαί­τη­σης. Αν λόγω κάλ­πης, η κρυ­ψί­νοια και η οξύ­τη­τα εξα­νε­μί­σουν και αυτό το κε­φά­λαιο ομο­φω­νί­ας, πολύ θα χα­ρούν εκεί στο λον­δρέ­ζι­κο μου­σείο των κλε­πτα­πο­δό­χων.