“Η παράταξη Χατζημάρκου έβαλε τη λέξη “τέως” μπροστά από τα “στοιχειωμένα” έργα”

Αρθρο του Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χη Πο­λι­τι­σμού Χρή­στου Γ. Μπάρ­δου

Υπήρ­χαν, του­λά­χι­στον 7 με­γά­λα έργα στο νησί μας, που εδώ και με­ρι­κές δε­κα­ε­τί­ες γέ­μι­ζαν τα προ­ε­κλο­γι­κά φυλ­λά­δια, επεν­δύ­ο­ντας στην αί­σθη­ση προ­σμο­νής και υπο­μο­νής των πο­λι­τών. Χρη­σι­μο­ποι­ή­θη­καν ευ­ρη­μα­τι­κά άλ­λο­θι για την εξοι­κο­νό­μη­ση χρό­νου, ώστε να πα­ρα­τεί­νε­ται το όνει­ρο, με κο­ρυ­φαίο αυτό του αδυ­σώ­πη­του Αθη­νο­κε­ντρι­κού κρά­τους. Τα φράγ­μα­τα Γα­δου­ρά και Κρη­τη­νί­ας, οι γέ­φυ­ρες Αφά­ντου, Μά­κα­ρη και Κρε­μα­στής…ει­δι­κά της Κρε­μα­στής, ο ηλε­κτρο­φω­τι­σμός των δύο πε­ρι­φε­ρεια­κών αξό­νων και τώρα το Εθνι­κό Θέ­α­τρο, είχαν πε­ρά­σει στη συ­νεί­δη­ση του Ρο­δί­τη ως φα­ντά­σμα­τα που ανή­καν στη σφαί­ρα του επι­θυ­μη­τού χω­ρο­χρό­νου. Φά­ντα­ζαν, του­λά­χι­στον αδύ­να­τα. Και η ει­ρω­νεία της υπό­θε­σης είναι ότι εάν και εμείς δεν τα υλο­ποιού­σα­με, κα­νέ­νας δεν θα μας μεμ­φό­ταν.

Η αλή­θεια όμως είναι απλή: ή δεν ήθε­λαν, ή δεν μπο­ρού­σαν. Και αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται τώρα. Σε αυτή την εποχή που ξε­κι­νά­ει η με­τα­πο­λί­τευ­ση για το Νότιο Αι­γαίο. Τώρα, που η αλ­λα­γή νο­ο­τρο­πί­ας στην άσκη­ση εξου­σί­ας είναι ορατή, εφαρ­μό­σι­μη και από­λυ­τα κο­στο­λο­γη­μέ­νη. Τώρα που η συ­νερ­γα­σία με τα Υπουρ­γεία είναι εφι­κτή, γιατί εμπε­ριέ­χει το στοι­χείο της αμ­φί­δρο­μης εμπι­στο­σύ­νης. Η δου­λειά, το σχέ­διο και η κα­τάλ­λη­λη χρο­νι­κή στιγ­μή είναι ικα­νοί πα­ρά­γο­ντες άρσης των δυ­σκο­λιών. Οι ομό­φω­νες απο­φά­σεις στην Οι­κο­νο­μι­κή Επι­τρο­πή φα­νε­ρώ­νουν, του­λά­χι­στον ανα­γνώ­ρι­ση. Για τους πα­ρό­ντες. Γιατί, όσοι δεν θέ­λουν να βά­λουν την υπο­γρα­φή τους κάτω από το μνη­μειώ­δες έργο του Εθνι­κού Θέ­α­τρο… απλά δεν συν­δέ­ο­νται.

Την Δευ­τέ­ρα 09/01/23 η καρ­διά όλων των πα­τριω­τών της Δω­δε­κα­νή­σου και του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, χτύ­πη­σε λίγο πιο δυ­να­τά. Η δη­μο­πρά­τη­ση για την απο­κα­τά­στα­ση και επα­να­λει­τουρ­γία του Εθνι­κού Θε­ά­τρου, έκλει­σε άλλη μια πληγή ενός πα­ρελ­θό­ντος. Το ιστο­ρι­κής ση­μα­σί­ας έργο θα απο­τε­λέ­σει ξανά το κέ­ντρο πο­λι­τι­σμού ολό­κλη­ρου του Αι­γαί­ου, γρά­φο­ντας ξανά ιστο­ρία. Το Νότιο Αι­γαίο θα έχει το δικό του Μέ­γα­ρο Μου­σι­κής, με μια με­γά­λη δια­φο­ρά όμως. Την μνήμη μιας έν­δο­ξης πε­ριό­δου. Η από­φα­ση της οι­κο­νο­μι­κής επι­τρο­πής πι­στο­ποιεί την ιστο­ρι­κή, καλ­λι­τε­χνι­κή και πο­λι­τι­σμι­κή κλη­ρο­νο­μιά που εμπε­ριέ­χε­ται στο χώρο αυτό από την ανέ­γερ­ση του μέχρι την ανα­στο­λή της λει­τουρ­γί­ας του. Δεν ξε­χνιέ­ται εύ­κο­λα το γε­γο­νός ότι, μπρο­στά σε αυτό το θέ­α­τρο γο­νά­τι­σε ο Γα­βρι­ήλ Χα­ρί­τος, μαζί με πλή­θος συ­μπα­τριω­τών μας, κατά την πρώτη έπαρ­ση της ελ­λη­νι­κής ση­μαί­ας στα Δω­δε­κά­νη­σα. Τα δά­κρυα των Ρο­δι­τών της πε­ρα­σμέ­νης γε­νιάς όταν το αντι­κρύ­σουν, θα είναι η κα­λύ­τε­ρη αντα­μοι­βή μας. Η άσκη­ση της πο­λι­τι­κής απο­τε­λεί τέχνη και επι­στή­μη που αφορά σε πα­ρα­γω­γή ιδεών και στον τρόπο εφαρ­μο­γής τους, τόσο σε ζω­τι­κά ζη­τή­μα­τα της αν­θρώ­πι­νης ύπαρ­ξης και υπό­στα­σης, καθώς επί­σης και σε

όλα τα υπό­λοι­πα θέ­μα­τα που αφο­ρούν στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο. Αυτόν τον ορι­σμό ακο­λου­θεί η πε­ρι­φε­ρεια­κή αρχή του Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου, με μια ου­σια­στι­κή προ­σθή­κη: την ανά­λη­ψη της πο­λι­τι­κής ευ­θύ­νης. Μιας ευ­θύ­νης που πε­ριέ­χει τόση υπε­ρη­φά­νεια, όσο η υπο­γρα­φή μας κάτω από τη δη­μο­πρά­τη­ση του Εθνι­κού μας Θε­ά­τρου.

Χρή­στος Γ. Μπάρ­δος

Αντι­πε­ρι­φε­ρειάρ­χης Πο­λι­τι­σμού Δω­δε­κα­νή­σου και

Ευ­ρω­παϊ­κών Προ­γραμ­μά­των Νο­τί­ου Αι­γαί­ου