Χαιρετισμός Αντώνη Καμπουράκη στα εγκαίνια της Έκθεσης USCGC COURIER: A Voice of Hope and Freedom

«Τα δυνατά αισθή­ματα, που γέννησε η φιλο­ξε­νία του USCGC Courier και οι εκπο­μπές της “Φωνής της Αμε­ρι­κής”, μένουν ζωντανά μέσα στο χρόνο»

Στα εγκαί­νια της έκθεσης με τίτλο “USCGC Courier-A Voice of Hope and Freedom” που φιλο­ξε­νεί­ται στο κατά­λυμα της Γαλλίας στη Μεσαιω­νική Πόλη, και περι­λαμ­βά­νει φωτο­γρα­φίες – ντο­κου­μέ­ντα και πλη­ρο­φο­ριακό υλικό από την περίοδο της παρου­σίας του USCGC Courier και της Φωνής της Αμε­ρι­κής στη Ρόδο, παρα­βρέ­θηκε το από­γευμα του Σαβ­βά­του ο Δήμαρ­χος, κ. Αντώνης Β. Καμπου­ρά­κης.

Κατά τη διάρ­κεια του χαι­ρε­τι­σμού του, ο κ. Καμπου­ρά­κης εξέ­φρασε τη βεβαιό­τητα ότι η έκθεση θα βρει μεγάλη απήχηση, τόσο στο ροδί­τικο κοινό, όσο και στους επι­σκέ­πτες του νησιού, καθώς όπως είπε, τα δυνατά αισθή­ματα, που γέννησε η φιλο­ξε­νία του USCGC Courier, και οι εκπο­μπές της «Φωνής της Αμε­ρι­κής», μένουν ζωντανά μέσα στο χρόνο.

Ανα­λυ­τι­κό­τερα, ο Δήμαρ­χος Ρόδου, Αντώνης Β. Καμπου­ρά­κης δήλωσε τα εξής:

«Κυρίες & Κύριοι,

Η συλ­λο­γική μνήμη της Ρόδου, και τα βιώματα του παρελ­θό­ντος, που άφησαν το απο­τύ­πωμά τους στη ζωή των Ροδιτών, είναι η ιστο­ρική και πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά μας. Γι’ αυτό και η αποψινή εκδή­λωση, μας γεμίζει με ξεχω­ρι­στή χαρά, και με μεγάλη συγκί­νηση.

Απόψε κάνουμε ένα ταξίδι, πίσω στο χρόνο, όταν το ημε­ρο­λό­γιο έγραφε 17 Ιουλίου 1952. Ήταν μόλις λίγα χρόνια μετά, τη λήξη του Β’ Παγκό­σμιου Πολέμου, και την πολυ­πό­θητη ενσω­μά­τωση των Δωδε­κα­νή­σων και της Ρόδου μας, στη Μητέρα Πατρίδα. Τότε, κατέ­πλευσε στη Ρόδο ένα πολε­μικό πλοίο των Η.Π.Α., που δεν έφερε όμως κανόνια και πολυ­βόλα, αλλά ραδιο­φω­νι­κούς πομπούς, και μπα­λό­νια που εξυ­πη­ρε­τού­σαν την κεραία εκπο­μπής. Ήταν το USCGC (United States Coast Guard Cutter-Σκάφος) Courier, που παρέ­μεινε ελλι­με­νι­σμένο στη Ρόδο μέχρι τον Αύγου­στο του 1964 εκπέ­μπο­ντας το σήμα της «Φωνής της Αμε­ρι­κής», στα μεσαία και στα βραχέα, σε όλη τη Μέση Ανατολή και Βόρεια Αφρική.

Η παρου­σία τόσο του Courier, τόσο της Φωνής των  Συμ­μά­χων, που νίκησαν τον ναζιστή και φασίστα εισβο­λέα, όσο και της «Φωνής της Αμε­ρι­κής», είχαν ένα σημα­ντικό ρόλο, στη δια­μόρ­φωση της σύγ­χρο­νης Ρόδου όπως τη γνω­ρί­ζουμε σήμερα.

Πρώτα απ’ όλα, πιστο­ποί­η­σαν την υψηλή γεω­πο­λι­τική αξία της Ρόδου, ως γεω­γρα­φικό σταυ­ρο­δρόμι, στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Ταυ­τό­χρονα έφεραν σε άμεση επαφή, την Ρόδο, με τον δυτικό, ελεύ­θερο τρόπο ζωής, και σκέψης. Η κοι­νό­τητα των πλη­ρω­μά­των και των οικο­γε­νειών τους, μέσα από τις κοι­νω­νι­κές συνα­να­στρο­φές με τον τοπικό πλη­θυ­σμό, δημιούρ­γη­σαν δυνατές φιλίες, έδωσαν ερε­θί­σματα, διεύ­ρυ­ναν ορί­ζο­ντες, ανα­μόρ­φω­σαν πρότυπα.

Τα παιδιά της Ρόδου, μπορεί να κοι­τού­σαν τα μπα­λό­νια που υψώ­νο­νταν στον ουρανό, όπως απο­τυ­πώ­νε­ται και στην πολύ χαρα­κτη­ρι­στική φωτο­γρα­φία, αλλά το σημα­ντι­κό­τερο ήταν, πως η τοπική κοι­νω­νία της Ρόδου, μετά από επτά (07) αιώνες σκλα­βιάς, συνα­ντούσε ένα μέλλον ελευ­θε­ρίας, και ελπίδας. Κι αυτή η ισχυρή επί­δραση, έπαιξε κατα­λυ­τικό ρόλο για τη συνέ­χεια, καθώς η Ρόδος «ανα­κα­λύ­φθηκε, και εξο­πλί­στηκε» για το Χόλυ­γουντ, έγινε το κοσμο­πο­λί­τικο θέρετρο του διε­θνούς τζετ σετ, και το επι­χει­ρη­μα­τικό ταλέντο των Ροδιτών ξεδι­πλώ­θηκε, και δημιούρ­γησε το θαύμα, που όλοι γνω­ρί­ζουμε.

Τιμούμε λοιπόν αυτές τις μνήμες, όπως και τους ανθρώ­πους που τις έζησαν, τις δια­χρο­νι­κές φιλίες που δημιουρ­γή­θη­καν, και τους ισχυ­ρούς και ακα­τά­λυ­τους δεσμούς, που δια­τη­ρεί δια­χρο­νικά η Ρόδος μας, με τον δυτικό ελεύ­θερο κόσμο, και τις ΗΠΑ.

Οφεί­λουμε δε να σημειώ­σουμε, πως στο πλοίο υπη­ρέ­τη­σαν εξαι­ρε­τι­κοί Έλληνες, που ζούσαν και δια­κρί­νο­νταν στην Αμερική. Ήρθαν τότε στην Ρόδο για υπη­ρε­σία, αλλά δεν έβγαλαν ποτέ τη Ρόδο, από το μυαλό και την καρδιά τους. Τρανό παρά­δειγμα, ο γιατρός Γιώργος Χρη­στά­κης, με την μετέ­πειτα σύζυγό του Έμυ, που δημιούρ­γη­σαν μια σχέση ζωής με την Ρόδο μας, και την τοπο­θέ­τη­σαν πολύ ψηλά, μέσα στις πολυ­με­λείς οικο­γέ­νειές τους στη Φλό­ρι­ντα. Το ίδιο ψηλά βρί­σκε­ται, και 70 χρόνια μετά. Το απο­δει­κνύει ο γιατρός Μιχάλης Γεωρ­γίου Χρη­στά­κης, με την σύζυγό Μαρ­γα­ρίτα, που είναι σήμερα εδώ κοντά μας, δεί­χνο­ντας τη σταθερή αγάπη της οικο­γέ­νειάς τους, για το νησί μας. Πιο Ροδίτες, κι από το αν ήταν, γεν­νη­μέ­νοι εδώ!

Οι άνθρω­ποι, λέει μια διάσημη ρήση, μπορεί να μη θυμού­νται τι έκανες, ή τι τους είπες, αλλά πάντα θα θυμού­νται, το πώς τους έκανες να αισθαν­θούν: Τα δυνατά αισθή­ματα, που γέννησε η φιλο­ξε­νία του USCGC Courier, και οι εκπο­μπές της «Φωνής της Αμε­ρι­κής», μένουν ζωντανά μέσα στο χρόνο. Η έκθεση του φωτο­γρα­φι­κού και πλη­ρο­φο­ρια­κού υλικού, της εποχής, που εγκαι­νιά­ζουμε απόψε, ανα­δει­κνύει αυτές τις μνήμες, και το σημα­ντι­κό­τερο, τις μετα­φέ­ρει και στις επό­με­νες γενιές. Γι’ αυτό θέλω να συγχαρώ, την κα. Maria Kalafata-Lowther, που έχει την ευθύνη της διορ­γά­νω­σης, κι έχει κάνει μια τόσο σπου­δαία δουλειά, όλα αυτά τα χρόνια.

70 χρόνια μετά, πολλά έχουν αλλάξει: Όμως τα πιο σημα­ντικά, η Ελευ­θε­ρία και η Ελπίδα, παρα­μέ­νουν δια­χρο­νι­κές αξίες. Ειδικά, μέσα στις μεγάλες προ­κλή­σεις, της σημε­ρι­νής παγκό­σμιας συγκυ­ρίας. Γι’ αυτό πιστεύ­ουμε, πως να τιμούμε το παρελ­θόν μας, είναι πάνω απ’ όλα, η απόφασή μας να παρα­μέ­νουμε δεσμευ­μέ­νοι, στο όραμα ενός κόσμου ελευ­θε­ρίας, και ελπίδας, δίνο­ντας καθη­με­ρινά, τον καλύ­τερο εαυτό μας.

Και πάλι θερμά συγ­χα­ρη­τή­ρια, και τις θερ­μό­τε­ρες ευχές, για επι­τυ­χία στην έκθεση. Είμαι βέβαιος πως θα βρει μεγάλη απήχηση, τόσο στο ροδί­τικο κοινό, όσο και στους επι­σκέ­πτες μας.

Σας ευχα­ρι­στώ».