Ο δήμαρχος Μεγίστης κατέθεσε αίτηση αναίρεσης

Την τα­κτο­ποί­η­ση όλων των εκ­κρε­μο­τή­των του, με τη δι­καιο­σύ­νη, μέχρι την ανά­λη­ψη των κα­θη­κό­ντων του ως δη­μάρ­χου Με­γί­στης, επι­διώ­κει ο κ. Παύ­λος Πα­νη­γύ­ρης, που πέ­τυ­χε την εκλο­γή του για 6η συ­να­πτή φορά στο τι­μό­νι του ακρι­τι­κού νη­σιού.

Ο κ. Πα­νη­γύ­ρης, δια του πλη­ρε­ξου­σί­ου δι­κη­γό­ρου του κ. Μα­νώ­λη Κου­τσού­κου, υπέ­βα­λε χθες ενώ­πιον του Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου αί­τη­ση αναί­ρε­σης κατά της υπ’ αριθμ. 81/2013 τε­λε­σί­δι­κης από­φα­σης του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου (για πλημ­με­λή­μα­τα) με την οποία κα­τα­δι­κά­σθη­κε σε ποινή φυ­λά­κι­σης 10 μηνών με τριε­τή ανα­στο­λή για το αδί­κη­μα της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος.

Ο δή­μαρ­χος Με­γί­στης είχε πα­ρα­πεμ­φθεί σε δίκη ύστε­ρα από έγκλη­ση της κ. Σε­βα­στής Μπουρ­νελ­λά­κη του Βα­σι­λεί­ου με την κα­τη­γο­ρία ότι:

«Στη Με­γί­στη στις 31/7/2007 με πρό­θε­ση ως υπάλ­λη­λος πα­ρέ­βη τα κα­θή­κο­ντα της υπη­ρε­σί­ας του με σκοπό να βλά­ψει κά­ποιον άλλο και ει­δι­κό­τε­ρα με την ιδιό­τη­τά του ως δη­μάρ­χου Με­γί­στης αρ­νή­θη­κε να χο­ρη­γή­σει στην εγκα­λού­σα (Σε­βα­στή Μπουρ­νελ­λά­κη) βε­βαί­ω­ση περί μη οφει­λής Τελών Ακί­νη­της Πε­ριου­σί­ας (Τ.Α.Π.) πα­ρό­τι τέ­τοια οφει­λή δεν υφί­στα­το με σκοπό να βλά­ψει την εγκα­λού­σα με την οποία είχε πο­λι­τι­κές δια­φο­ρές».

Ως πρώτο λόγο αναί­ρε­σης προ­βάλ­λει ότι η εγκα­λού­σα υπέ­βα­λε στις 31 Ιου­λί­ου 2007 προς τον Δήμο Με­γί­στης αί­τη­ση για να της χο­ρη­γη­θεί βε­βαί­ω­ση μη οφει­λής ΤΑ.Π. Συ­νυ­πέ­βα­λε το υπ’αριθμ. 48435/8-6-1981 προι­κο­συμ­βό­λαιο του συμβ/φου Ρόδου Σακ. Μα­ΐλ­λη με το οποίο φέ­ρε­ται να απέ­κτη­σε από τη μη­τέ­ρα της, λόγω προί­κας, ένα αγρό επι­φα­νεί­ας 612 τμ., που βρί­σκε­ται εκτός του οι­κι­σμού Με­γί­στης.

Όπως εκ­θέ­τει ο κ. Πα­νη­γύ­ρης ενώ σύμ­φω­να με τον τίτλο κτή­σης που επι­κα­λεί­το η εγκα­λού­σα, η επι­φά­νεια του ακι­νή­του της ήταν 612 τμ. ωστό­σο με την αί­τη­ση που υπέ­βα­λε στον Δήμο Με­γί­στης ζη­τού­σε βε­βαί­ω­ση μη οφει­λής Τ.Α.Π. για αγρό επι­φα­νεί­ας 937 τμ., γε­γο­νός, που, όπως δια­τεί­νε­ται, έδει­χνε ότι είχε την πρό­θε­ση να προ­χω­ρή­σει σε σύ­ντα­ξη συμ­βο­λαί­ου με­τα­βί­βα­σης για έκτα­ση που ανήκε στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο αφού ήταν πα­σί­γνω­στο το γε­γο­νός ότι τα επι­πλέ­ον τμ. ανή­καν σε δη­μό­σια δα­σι­κή έκτα­ση.

Ο κ. Πα­νη­γύ­ρης υπο­στη­ρί­ζει πα­ρα­πέ­ρα ότι η εγκα­λού­σα προ­σκό­μι­σε στο Δι­κα­στή­ριο της ου­σί­ας αντί­γρα­φο της υπ’αριθμ. 1883/2007 αθω­ω­τι­κής από­φα­σης του Τρι­με­λούς Πλημ/κειου Ρόδου (ανα­γνώ­σθη­κε με αυξ. αριθ­μό 14) με την οποία αθω­ώ­θη­κε μεν για την πα­ρά­νο­μη κα­τά­λη­ψη της πέραν των 612 τμ. δα­σι­κής έκτα­σης, όχι διότι προ­έ­κυ­ψε ότι ανήκε στην ιδιο­κτη­σία της, αλλά λόγω σο­βα­ρών αμ­φι­βο­λιών, γε­γο­νός που, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται, δεν του επέ­τρε­πε να θε­ω­ρή­σει τα επι­πλέ­ον τμ. ως ιδιο­κτη­σία της.

Ύστε­ρα από έλεγ­χο της πε­ριο­χής του ακι­νή­του και τη δια­πί­στω­ση ότι η πέραν των ανα­γρα­φό­με­νων στο συμ­βό­λαιο προι­κο­δο­σί­ας τμ. έκτα­ση ήταν δα­σι­κή και ανήκε στην ιδιο­κτη­σία του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου ο κ. Πα­νη­γύ­ρης εχο­ρή­γη­σε στην εγκα­λού­σα βε­βαί­ω­ση μη οφει­λής Τ.Α.Π. μόνο για τα (612) τμ. που ήταν το εμ­βα­δόν του ακι­νή­του της, σύμ­φω­να με το προι­κο­συμ­βό­λαιο που η ίδια προ­σκό­μι­σε και όχι για την πέραν των 612 τμ..

Ιδιαί­τε­ρα το­νί­ζε­ται ότι σε σχε­τι­κό ερώ­τη­μα που έγινε από τον Δήμο Με­γί­στης προς τη Δ/νση Δασών Δω­δε­κα­νή­σου, η διευ­θύ­ντρια της τε­λευ­ταί­ας με την υπ’αριθμ. 8061/1-12-2009 πράξη της βε­βαί­ω­σε και επί­ση­μα ότι η έκτα­ση ήταν δα­σι­κή και ανήκε στο Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο, οπότε δη­μιουρ­γεί­το ποι­νι­κή ευ­θύ­νη για τον δή­μαρ­χο.

Κατά την εκ­δί­κα­ση της έφε­σης του ο κ. Πα­νη­ρύ­ρης προ­έ­βα­λε τον αυ­το­τε­λή ισχυ­ρι­σμό ενώ­πιον του Πε­ντα­με­λούς Εφε­τεί­ου Δω­δε­κα­νή­σου ότι είχε νο­μι­κό κώ­λυ­μα να συ­μπρά­ξει σε πα­ρά­νο­μη με­τα­βί­βα­ση δη­μό­σιας δα­σι­κής έκτα­σης με τη χο­ρή­γη­ση βε­βαί­ω­σης μη οφει­λής Τ.Α.Π..

Υπο­στη­ρί­ζει έτσι ότι κα­τα­δι­κά­σθη­κε με τη βαλ­λό­με­νη από­φα­ση για το αδί­κη­μα της πα­ρά­βα­σης κα­θή­κο­ντος πα­ρό­λο που επρό­κει­το πλέον για μία έγκυ­ρη, ισχυ­ρή και απρό­σβλη­τη εκτε­λε­στή ατο­μι­κή διοι­κη­τι­κή πράξη.

Ισχυ­ρί­ζε­ται πα­ρα­πέ­ρα ότι το δι­κα­στή­ριο της ου­σί­ας κατά τρόπο εσφαλ­μέ­νο ερ­μή­νευ­σε τη διά­τα­ξη του άρ­θρου 259 Π.Κ.

Δια­τεί­νε­ται ακόμη ότι το δι­κα­στή­ριο απέρ­ρι­ψε με σιγή και χωρίς καμία αι­τιο­λο­γία τον αυ­το­τε­λή ισχυ­ρι­σμό που είχε ανα­πτύ­ξει, ενώ πα­ρα­πέ­ρα υπο­στη­ρί­ζει ότι η από­φα­ση που εκ­δό­θη­κε δεν έχει ει­δι­κή και εμπε­ρι­στα­τω­μέ­νη αι­τιο­λο­γία.