Politico για Γερμανούς πολιτικούς: Οι χρήσιμοι ηλίθιοι του Πούτιν

Άρθρο που σφά­ζει με το γάντι τη Γερ­μα­νία δη­μο­σί­ευ­σε το Politico, με τίτλο «Οι χρή­σι­μοι Γερ­μα­νοί ηλί­θιοι του Πού­τιν».

Όπως το­νί­ζει η ει­σβο­λή της Ρω­σί­ας στην Ου­κρα­νία δεν είναι απλώς μια απο­κή­ρυ­ξη της Κα­γκε­λα­ρί­ας της Μέρ­κελ, αλλά μιας ολό­κλη­ρης γε­νιάς Γερ­μα­νών πο­λι­τι­κών.

Το Politico επι­ση­μαί­νει επί­σης πως «δεν πρέ­πει να εκ­πλήσ­σει κα­νέ­ναν το γε­γο­νός ότι το Βε­ρο­λί­νο πέ­ρα­σε τα τε­λευ­ταία 16 χρό­νια στη λάθος πλευ­ρά της ιστο­ρί­ας σε ότι αφορά τον στρα­τη­γι­κή που ακο­λού­θη­σε απέ­να­ντι στη Ρωσία».

«Λι­γό­τε­ρο προ­βλέ­ψι­μη ήταν η τα­χύ­τη­τα με την οποία η Γερ­μα­νία εγκα­τέ­λει­ψε τη στάση της ένα­ντι της Μό­σχας τις τε­λευ­ταί­ες εβδο­μά­δες βά­ζο­ντας φρένο στο αμ­φι­λε­γό­με­νο έργο του αγω­γού «Nord Stream 2», με την απο­στο­λή όπλων στην Ου­κρα­νία, αλλά και υιο­θε­τώ­ντας κυ­ρώ­σεις σε βάρος της Ρω­σί­ας .

Με άλλα λόγια, η Γερ­μα­νία συμ­φώ­νη­σε σχε­δόν από τη μια στιγ­μή στην άλλη να κάνει ότι της ζη­τού­σαν οι ΗΠΑ και οι άλλοι σύμ­μα­χοί της εδώ και χρό­νια. Το Βε­ρο­λί­νο δη­μιούρ­γη­σε επί­σης κι ένα σύν­θη­μα, έτοι­μο να γίνει «hashtag»: «Zeitenwende», δη­λα­δή η αυγή μιας νέας επο­χής.

Η Γερ­μα­νία δεν «εκτί­μη­σε λάθος τον Πού­τιν», όπως υπο­στή­ρι­ξε την πε­ρα­σμέ­νη εβδο­μά­δα ο σύμ­βου­λος εξω­τε­ρι­κής πο­λι­τι­κής της τέως Κα­γκε­λα­ρί­ου, Άν­γκε­λα Μέρ­κελ, Κρι­στόφ Χόι­σγκεν. Ο ίδιος έχει πλέον ανα­λά­βει πρό­ε­δρος στη Διά­σκε­ψη για την Ασφά­λεια του Μο­νά­χου.

Πα­ρα­πτώ­μα­τα από την Γερ­μα­νία

Το Politico το­νί­ζει πως η εμ­μο­νή της Γερ­μα­νί­ας να δια­τη­ρεί επα­φές με τον Ρώσο ηγέτη ενό­ψει της συ­νε­χι­ζό­με­νης επι­θε­τι­κό­τη­τάς του – πρό­κει­ται για έναν κα­τά­λο­γο πα­ρα­πτω­μά­των που κυ­μαί­νο­νται από την ει­σβο­λή στη Γε­ωρ­γία έως τις δο­λο­φο­νί­ες εχθρών στο εξω­τε­ρι­κό και τα εγκλή­μα­τα πο­λέ­μου στη Συρία- δεν ήταν παρά μια κα­τα­στρο­φι­κή γκάφα, που θα έδινε στη Μέρ­κελ μία θέση στο πάν­θε­ον της πο­λι­τι­κής αφέ­λειας δίπλα στον Νέβιλ Τσά­μπερ­λεν (Βρε­τα­νό πρώην πρω­θυ­πουρ­γό).

Αργά αλλά στα­θε­ρά, η Γερ­μα­νία μέσω της Μέρ­κελ ξε­κι­νού­σε με ήπιο τρόπο να προ­σεγ­γί­ζει τη Ρωσία – και με την από­φα­σή της το 2015 να δώσει το πρά­σι­νο φως στον αγωγό «Nord Stream 2» παρά την προ­σάρ­τη­ση της Κρι­μαί­ας από τη Ρωσία και τον ρόλο της με τους φι­λο­ρώ­σους αυ­το­νο­μι­στές στην ανα­το­λι­κή Ου­κρα­νία – δεν άνοι­ξε απλώς την πόρτα στον Πού­τιν να προ­χω­ρή­σει πα­ρα­πέ­ρα, αλλά ου­σια­στι­κά τον εν­θάρ­ρυ­νε να το κάνει.

Απο­κή­ρυ­ξη μίας ολό­κλη­ρης γε­νιάς πο­λι­τι­κών

Ωστό­σο, η ει­σβο­λή της Ρω­σί­ας στην Ου­κρα­νία δεν είναι απλώς μια απο­κή­ρυ­ξη της κα­γκε­λα­ρί­ας της Μέρ­κελ, αλλά μιας ολό­κλη­ρης γε­νιάς Γερ­μα­νών πο­λι­τι­κών από όλο το φάσμα τυ­φλω­μέ­νων από τη νο­σταλ­γία για την «Ostpolitik» και την (Αλ­λα­γή μέσω του Εμπο­ρί­ου) «Wandel durch Handel», τις πο­λι­τι­κές ύφε­σης της δε­κα­ε­τί­ας του 1970 που υπο­στή­ρι­ξε ο τότε Κα­γκε­λά­ριος Βίλι Μπράντ. Ο γερ­μα­νι­κός μύθος οδή­γη­σε στο τέλος του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου.

Η συλ­λο­γι­κή ευ­θύ­νη της Γερ­μα­νί­ας είναι γιατί το να γυ­ρί­σεις σε­λί­δα είναι πιο εύ­κο­λο να το πεις παρά να το κά­νεις. Δεν υπάρ­χει μία προ­σω­πι­κό­τη­τα όπως ο Τσόρ­τσιλ στη γερ­μα­νι­κή πο­λι­τι­κή που να προει­δο­ποιεί εδώ και χρό­νια για τους κιν­δύ­νους της εμπι­στο­σύ­νης στον Πού­τιν.

Η πο­λι­τι­κή τάξη της γερ­μα­νί­ας είναι ένοχη

Ενώ η Μέρ­κελ δεί­χνει να φέρει το με­γα­λύ­τε­ρο μέρος της ευ­θύ­νης που έπεσε στην πα­γί­δα του Ρώσου ηγέτη, η αλή­θεια είναι ότι ολό­κλη­ρη η πο­λι­τι­κή τάξη της Γερ­μα­νί­ας είναι ένοχη. Ως υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών και αντι­κα­γκε­λά­ριος της Μέρ­κελ, ο ση­με­ρι­νός κα­γκε­λά­ριος Όλαφ Σολτς, του οποί­ου οι Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες ήταν η κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη πίσω από τους αγω­γούς Nord Stream, υπο­στή­ρι­ξε την ιδέα ότι ο κα­λύ­τε­ρος τρό­πος αντι­με­τώ­πι­σης του Πού­τιν ήταν μέσω ενός ατέρ­μο­νου «δια­λό­γου».

Φταί­ει ο Γενς Πλέτ­νερ;

Ο Γενς Πλέτ­νερ, νυν σύμ­βου­λος εθνι­κής ασφά­λειας του Σολτς, ήταν ένας από τους κύ­ριους αρ­χι­τέ­κτο­νες αυτής της πο­λι­τι­κής στα χρό­νια του ως ανώ­τε­ρος δι­πλω­μά­της στο υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών της Γερ­μα­νί­ας.

Εκεί υπη­ρέ­τη­σε ως επι­κε­φα­λής του επι­τε­λεί­ου του Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τη τότε υπουρ­γού Εξω­τε­ρι­κών Φρανκ Βάλ­τερ Στάιν­μα­γερ (και νυν προ­έ­δρου της χώρας) και πιο πρό­σφα­τα ως πο­λι­τι­κός διευ­θυ­ντής του υπουρ­γεί­ου. Ακόμη και όταν ο Πού­τιν συ­γκέ­ντρω­σε δε­κά­δες χι­λιά­δες στρα­τεύ­μα­τα στα σύ­νο­ρα της Ου­κρα­νί­ας τον Δε­κέμ­βριο, ο Πλέτ­νερ συμ­βού­λε­ψε τον Σολτς να πα­ρα­μεί­νει πι­στός στο έργο «Nord Stream 2».

Αν και λι­γό­τε­ρο υπεύ­θυ­να από τους Χρι­στια­νο­δη­μο­κρά­τες της Μέρ­κελ και τους Σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες για τις πο­λι­τι­κές που οδή­γη­σαν στην ει­σβο­λή του Πού­τιν στην Ου­κρα­νία, τα μι­κρό­τε­ρα κόμ­μα­τα του κυ­βερ­νώ­ντος συ­να­σπι­σμού της Γερ­μα­νί­ας – οι φι­λε­λεύ­θε­ροι Ελεύ­θε­ροι Δη­μο­κρά­τες και οι Πρά­σι­νοι – έπαι­ξαν και αυτοί τον ρόλο τους.

Οι «Πρά­σι­νοι» αντι­τά­χθη­καν στον αγωγό «Nord Stream 2» τόσο για οι­κο­λο­γι­κούς λό­γους όσο και για να εκ­φρά­σουν την αλ­λη­λεγ­γύη τους με την Ου­κρα­νία. Ωστό­σο, αν και αντι­στέ­κο­νταν στην πα­ρά­δο­ση όπλων στο Κίεβο, μόνον όταν ξε­κί­νη­σαν οι εχθρο­πρα­ξί­ες άλ­λα­ξαν στάση.

Οι «Ελεύ­θε­ροι Δη­μο­κρά­τες», από την πλευ­ρά τους, ήταν δι­χα­σμέ­νοι σχε­τι­κά με το τι πρέ­πει να κά­νουν για τον αγωγό «Nord Stream 2», με πολ­λούς στο κόμμα, συ­μπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νου του ανα­πλη­ρω­τή αρ­χη­γού του κόμ­μα­τος Βόλφ­γκανγκ Κου­μπί­κι, να τάσ­σο­νται υπέρ των συ­ναλ­λα­γών με τη Ρωσία.

Μέχρι και ο Σόι­μπλε το πα­ρα­δέ­χτη­κε

Ακόμα και ο άλ­λο­τε ισχυ­ρός άν­δρας της Γερ­μα­νί­ας, Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε, πα­ρα­δέ­χθη­κε ότι η στάση του Βε­ρο­λί­νου απέ­να­ντι στη Μόσχα δεν ήταν σωστή. «Έκανα λάθος, όλοι κά­να­με λάθος», πα­ρα­δέ­χθη­κε στην κυ­ρια­κά­τι­κη έκ­δο­ση της συ­ντη­ρη­τι­κής εφη­με­ρί­δας «Die Welt» ο πρώην υπουρ­γός Οι­κο­νο­μι­κών, Βόλφ­γκανγκ Σόι­μπλε.

Εκεί­νο που δεν είπε, ωστό­σο, είναι ότι σύμ­μα­χοι προει­δο­ποιού­σαν εδώ και χρό­νια τη γερ­μα­νι­κή ηγε­σία για τη στάση της ένα­ντι του Πού­τιν και τώρα που ήλθε αντι­μέ­τω­πη με τα νέα δε­δο­μέ­να, αγνο­εί πώς να αντι­δρά­σει.

Μετά το δριμύ κα­τη­γο­ρώ του Ου­κρα­νού προ­έ­δρου Βο­λό­ντι­μιρ Ζε­λέν­σκι στην πρό­σφα­τη ομι­λία του στη Μπού­ντε­σταγκ, όπου κα­τα­κε­ραύ­νω­σε τη Γερ­μα­νία πως με τις μπίζ­νες της με τη Ρωσία βο­ή­θη­σε να χρη­μα­το­δο­τή­σει ο Πού­τιν τον πό­λε­μό του, οι Γερ­μα­νοί βου­λευ­τές τον κα­τα­χει­ρο­κρό­τη­σαν μεν όρ­θιοι, αλλά λίγο μετά -σαν να μην είχε με­σο­λα­βή­σει τί­πο­τε- επέ­στρε­ψαν στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά τους και τις κοι­νω­νι­κές τους υπο­χρε­ώ­σεις κι ευ­χή­θη­καν μά­λι­στα «χρό­νια πολλά» σε δύο συ­να­δέλ­φους τους που γιόρ­τα­ζαν τα γε­νέ­θλιά τους.

Οι «χρή­σι­μοι ηλί­θιοι»

Στη διάρ­κεια του Ψυ­χρού Πο­λέ­μου, «χρή­σι­μοι ηλί­θιοι» απο­κα­λού­νταν οι αφε­λείς με­τριο­πα­θείς στη Δύση που έδι­ναν βάση στα επι­χει­ρή­μα­τα των ιδε­ο­λο­γι­κών αντι­πά­λων πίσω από το Σι­δη­ρούν Πα­ρα­πέ­τα­σμα. Και τώρα, λέει το Politico, ο όρος αυτός ται­ριά­ζει γάντι στους Γερ­μα­νούς πο­λι­τι­κούς, που λει­τούρ­γη­σαν ως «χρή­σι­μοι ηλί­θιοι» του Πού­τιν με το βέτο που έβαλε το Βε­ρο­λί­νο στην έντα­ξη της Ου­κρα­νί­ας στο ΝΑΤΟ πριν από 14 χρό­νια, τις μπίζ­νες με τη Ρωσία για το φυ­σι­κό αέριο και την άρ­νη­ση απο­στο­λής όπλων στην Ου­κρα­νία.

Όλο αυτό το διά­στη­μα, οι λε­γό­με­νοι «Russlandversteher» -αυτοί που γνω­ρί­ζουν τη ρω­σι­κή πο­λι­τι­κή-, απέρ­ρι­πταν την κρι­τι­κή για την πο­ρεία τους, επι­μέ­νο­ντας ότι ήξε­ραν κα­λύ­τε­ρα, ενώ χλεύ­α­ζαν κα­τά­μου­τρα την Ουά­σιγ­κτον. Ου­δείς γελά πλέον», σχο­λιά­ζει το άρθρο. Και κα­τα­λή­γει:

«Αν και οι σύμ­μα­χοι κα­λω­σο­ρί­ζουν την αλ­λα­γή πο­ρεί­ας του Βε­ρο­λί­νου, δεν ξε­γε­λιού­νται. Η Ου­κρα­νία, η οποία λε­η­λα­τή­θη­κε από τη Γερ­μα­νία κατά τη διάρ­κεια του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου, στο τέλος του οποί­ου είχε χάσει πε­ρισ­σό­τε­ρο από το 15% του πλη­θυ­σμού της, σί­γου­ρα δεν θα συγ­χω­ρή­σει και δεν θα ξε­χά­σει», ανα­φέ­ρει το Politico και ση­μειώ­νει κλεί­νο­ντας πως η Γερ­μα­νία γνω­ρί­ζει πολύ καλά ότι, ακόμα κι αν είναι δυ­να­τόν να κρυ­φτείς από την ιστο­ρία για λίγο, δεν υπάρ­χει ορι­στι­κή δια­φυ­γή.

Πηγή protothema.gr