Μείζονες διαστάσεις προσέλαβε η σύλληψη 4 Τούρκων κοντά στα Ιμια!

Δεν δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε, μέχρι που έγι­ναν την Πα­ρα­σκευή κα­ταγ­γε­λί­ες από τον τουρ­κι­κό τύπο, ένα απί­θα­νο επει­σό­διο με­τα­ξύ λι­με­νι­κών και τριών Τούρ­κων επι­βα­τών σε πο­λυ­ε­στε­ρι­κό σκά­φος, με αμε­ρι­κα­νι­κή ση­μαία, κοντά στα Ιμια.

Το θέμα για το οποίο δεν υπάρ­χει επί­ση­μη ενη­μέ­ρω­ση από το Λι­με­νι­κό Σώμα ανα­μέ­νε­ται να προ­σλά­βει πά­ντως δια­στά­σεις αφού κα­ταγ­γε­λί­ες των Τούρ­κων κα­τη­γο­ρού­με­νων έφτα­σαν μέχρι το γρα­φείο του Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου μετά από ανα­φο­ρά του πλη­ρε­ξού­σιου δι­κη­γό­ρου τους κ. Κ. Ασλά­νη.

Από ελ­λη­νι­κής πλευ­ράς έγινε χρήση πραγ­μα­τι­κών πυρών στην θα­λάσ­σια πε­ριο­χή βο­ρειο­α­να­το­λι­κά της Κω. Το πε­ρι­στα­τι­κό έλαβε χώρα, όπως ανα­φέ­ρουν δη­μο­σιεύ­μα­τα των τουρ­κι­κών εφη­με­ρί­δων, Hürriyet και Star, την πε­ρα­σμέ­νη Πέμ­πτη. Σύμ­φω­να με το τουρ­κι­κό δη­μο­σί­ευ­μα, το τουρ­κι­κό πλοίο έγινε κυ­ριο­λε­κτι­κά… “ελ­βε­τι­κό τυρί” από τα ελ­λη­νι­κά πυρά, με απο­τέ­λε­σμα οι Τούρ­κοι να ανα­γκα­στούν να πα­ρα­δο­θούν στην ελ­λη­νι­κή ακτο­φυ­λα­κή.

Πώς φέ­ρε­ται να έχει όμως η υπό­θε­ση που ανα­μέ­νε­ται να προ­κα­λέ­σει με­γά­λο θό­ρυ­βο εξαι­τί­ας των δι­πλω­μα­τι­κών δια­στά­σε­ων που έχει προ­σλά­βει; Την 04.00 ώρα της 27ης Μαΐου 2014 απε­στά­λη στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Κω από το Λι­με­ναρ­χείο Κα­λύ­μνου σήμα για τη σύλ­λη­ψη δρα­στών ποι­νι­κών αδι­κη­μά­των στη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή νότια των νήσων Ιμίων.

Σύμ­φω­να με το σήμα την 26η Μαΐου 2014 το ΠΛΣ 1012 σε προ­γραμ­μα­τι­σμέ­νη πε­ρι­πο­λία, στην ευ­ρύ­τε­ρη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή των νήσων Ψε­ρί­μου, Κα­λό­λι­μνου και Ιμίων, εντό­πι­σε τα­χύ­πλοο πο­λυ­ε­στε­ρι­κό σκά­φος, χρώ­μα­τος λευ­κού- με κα­τεύ­θυν­ση από τις τουρ­κι­κές ακτές προς τις ανα­το­λι­κές ακτές της Κα­λύ­μνου. Κατά τη διάρ­κεια της προ­σέγ­γι­σης του σκά­φους πραγ­μα­το­ποί­η­σε αιφ­νί­δια αλ­λα­γή πο­ρεί­ας με πο­ρεία εμ­βο­λι­σμού του σκά­φους του Λι­με­νι­κού. Ακο­λού­θη­σε κα­τα­δί­ω­ξη, ενώ έπε­σαν και πυρά για εκ­φο­βι­σμό.

Οι 4 επι­βά­τες ονό­μα­τι Cangul Tor του Μahmut 26 ετών, Dogan Coskun του Yasar, 27 ετών, Murat Bicak του Cevat 40 ετών και Kaan Camuzcuoglu του Suleyman, 33 ετών συ­νε­λή­φθη­σαν για από­πει­ρα πα­ρά­νο­μης ει­σό­δου στη χώρα, για από­πει­ρα πρό­κλη­σης ναυα­γί­ου και για από­πει­ρα αν­θρω­πο­κτο­νί­ας.

Σε κα­τά­θε­ση του λι­με­νο­φύ­λα­κας, που επέ­βαι­νε στο σκά­φος του Λι­με­νι­κού υπο­στη­ρί­ζει ότι το σκά­φος στο οποίο επέ­βαι­ναν οι Τούρ­κοι είχε ήδη πλη­σιά­σει περί το μισό μίλι από το ακρω­τή­ριο «χρυσό σπή­λιο» και ότι όταν το πλη­σί­α­σαν έκοψε τα­χύ­τη­τα, έκανε ανα­στρο­φή και κι­νή­θη­κε επι­θε­τι­κά, ανα­πτύσ­σο­ντας με­γά­λη τα­χύ­τη­τα με πο­ρεία σύ­γκρου­σης και σκοπό τον εμ­βο­λι­σμό τους. Το­νί­ζει ότι έδωσε ο ίδιος εντο­λή να πυ­ρο­βο­λή­σουν το σκά­φος σε ασφα­λή τομέα και στη συ­νέ­χεια στις εξω­λέμ­βιες μη­χα­νές του.

Τα ανω­τέ­ρω δεν επι­βε­βαί­ω­σε σε κα­τά­θε­σή του στρα­τιω­τι­κός πα­ρα­τη­ρη­τής από το φυ­λά­κιο της Κα­λό­λι­μνου διότι βρι­σκό­ταν σε με­γά­λη από­στα­ση.

ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΤΟΥΡ­ΚΟΙ

H εκ­δο­χή των Τούρ­κων είναι εντε­λώς δια­φο­ρε­τι­κή. Mετά από απο­λο­γία 9 ωρών την 23.30 ώρα της Πα­ρα­σκευ­ής, με ομό­φω­νη από­φα­ση Ανα­κρι­τή και Ει­σαγ­γε­λέα της Κω, ο κα­πε­τά­νιος του σκά­φους κρί­θη­κε προ­σω­ρι­νά κρα­τού­με­νος και οι τρεις επι­βά­τες ελεύ­θε­ροι με χρη­μα­τι­κή εγ­γύ­η­ση 2.000 ευρώ και απα­γό­ρευ­ση εξό­δου από τη χώρα.

Κατ’ αρχήν εκ­φρά­ζουν την απο­ρία τους πώς γί­νε­ται το σκά­φος που προ­πο­ρεύ­ε­ται (κα­τα­διω­κό­με­νο) και ακο­λου­θεί­ται από το πε­ρι­πο­λι­κό (έτσι λέει ο Ελ­λη­νας υπο­λο­χα­γός από το πα­ρα­τη­ρη­τή­ριο) να προ­σπα­θεί να εμ­βο­λί­σει το πε­ρι­πο­λι­κό που ακο­λου­θεί.

Πιο συ­γκε­κρι­μέ­να ο ιδιο­κτή­της και κυ­βερ­νή­της του σκά­φους «BLUE ANGEL», το οποίο αγό­ρα­σε πρό­σφα­τα για λο­γα­ρια­σμό όλης της οι­κο­γέ­νειάς του που ασχο­λεί­ται με την ορ­γά­νω­ση θα­λασ­σί­ων εκ­δρο­μών, τό­νι­σε ότι ασκεί τη δρα­στη­ριό­τη­τά μου ως επαγ­γελ­μα­τί­ας δύτης.

Λόγω της ερ­γα­σί­ας του αυτής, γνω­ρί­ζε­ται με τον Bicak Murat, ο οποί­ος είναι επαγ­γελ­μα­τί­ας εκ­παι­δευ­τής δυτών και έχει επι­χεί­ρη­ση πώ­λη­σης εξο­πλι­σμού και λοι­πών ειδών κα­τα­δύ­σε­ως στο Turgutreis.

Κα­νό­νι­σαν, όπως υπο­στή­ρι­ξε, να κά­νουν μια μικρή εκ­δρο­μή με το σκά­φος, για δια­σκέ­δα­ση, με σκοπό να πε­ρι­η­γη­θούν από από­στα­ση τα ελ­λη­νι­κά νησιά που βρί­σκο­νται απέ­να­ντι από το Turgut Reis. Μαζί τους βρί­σκο­νταν, όπως είπε, ο φίλος του Coskun Dogan, με τον οποίο δια­μέ­νουν στην ίδια πε­ριο­χή και η φίλη και υπάλ­λη­λος του Bicak με το όνομα Tor Cangul, με την οποία ο τε­λευ­ταί­ος δια­τη­ρεί σχέση και την οποία πα­ρέ­λα­βαν από το ξε­νο­δο­χείο στο οποίο ερ­γά­ζε­ται. Μετά από κά­ποιο σχε­τι­κά μικρό χρο­νι­κό διά­στη­μα, είχαν πλη­σιά­σει τα ελ­λη­νι­κά πα­ρά­λια, χωρίς όμως, κατά την εκτί­μη­σή του, να έχουν μπει στα ελ­λη­νι­κά χω­ρι­κά ύδατα, ευ­ρι­σκό­με­νοι σχε­δόν στη μέση γραμ­μή, οπότε είδε από από­στα­ση να τους πλη­σιά­ζει ένα ελ­λη­νι­κό σκά­φος.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι θε­ώ­ρη­σε καλό να υψώ­σει την ελ­λη­νι­κή ση­μαία, ώστε να μην θε­ω­ρη­θεί ότι πα­ρα­βιά­ζει την ελ­λη­νι­κή κυ­ριαρ­χία και συ­νέ­χι­σε να τα­ξι­δεύ­ει.Όταν δια­πί­στω­σε ότι το ελ­λη­νι­κό σκά­φος τον πλη­σί­α­ζε με πι­θα­νό σκοπό να ελέγ­ξει το σκά­φος, ρώ­τη­σε τους επι­βαί­νο­ντες αν είχαν δια­βα­τή­ρια μαζί τους. Ο Dogan του είπε ότι δεν έχει δια­βα­τή­ριο και ο Bicak ότι και η κο­πέ­λα δεν είχε δια­βα­τή­ριο μαζί της.

Τότε, όπως ισχυ­ρί­στη­κε, πα­νι­κο­βλή­θη­κε, επει­δή φο­βή­θη­κε ότι ίσως δη­μιουρ­γεί­το πρό­βλη­μα στο σκά­φος σε πε­ρί­πτω­ση ελέγ­χου επει­δή οι δύο επι­βαί­νο­ντες δεν είχαν μαζί τους δια­βα­τή­ρια και για το λόγο αυτό άλ­λα­ξε κα­τεύ­θυν­ση και άρ­χι­σε να κα­τευ­θύ­νε­ται προς την Τουρ­κία.

Ισχυ­ρί­στη­κε ότι αυτή την απε­ρί­σκε­πτη ενέρ­γεια την έκανε γιατί φο­βή­θη­κε μήπως υπο­στεί συ­νέ­πειες και χάσει το και­νούρ­γιο του σκά­φος από τις ελ­λη­νι­κές αρχές, λόγω του ό,τι οι επι­βαί­νο­ντες δεν είχαν μαζί τους δια­βα­τή­ρια. Ένιω­σε φο­βε­ρή πίεση στη σκέψη ότι δεν θα μπο­ρού­σε να δι­καιο­λο­γή­σει στην οι­κο­γέ­νειά του την απώ­λεια του σκά­φους και για το λόγο αυτό απο­φά­σι­σε, εσφαλ­μέ­να, να κι­νη­θεί προς την Τουρ­κία.

Υπο­στή­ρι­ξε ακόμη ότι το ελ­λη­νι­κό σκά­φος άρ­χι­σε να τον κα­τα­διώ­κει και ότι οι επι­βά­τες μπή­καν στην κα­μπί­να, προ­φα­νώς γιατί φο­βή­θη­καν.

Μετά από λίγη ώρα άκου­σε συ­νε­χείς πυ­ρο­βο­λι­σμούς, που κα­τευ­θύ­νο­νταν και προς το σκά­φος του, το οποίο σχε­δόν αμέ­σως ακι­νη­το­ποι­ή­θη­κε και το ελ­λη­νι­κό σκά­φος τον πλη­σί­α­σε απει­λη­τι­κά.

Ισχυ­ρί­στη­κε ότι όταν συ­νέ­βη η ακι­νη­το­ποί­η­ση του σκά­φους αυτό βρι­σκό­ταν στα τουρ­κι­κά χω­ρι­κά ύδατα και το ελ­λη­νι­κό σκά­φος δεν είχε καμία απο­λύ­τως δι­καιο­δο­σία και νο­μι­μο­ποί­η­ση να τον κα­τα­διώ­ξει και να το ακι­νη­το­ποι­ή­σει.

Υπο­στή­ρι­ξε ακόμη ότι το σκά­φος του εβλή­θη όχι μόνο στις μη­χα­νές αλλά και στο σώμα αυτού, πολύ κοντά στην κα­μπί­να με τους επι­βά­τες.

Ισχυ­ρί­στη­κε πα­ρα­πέ­ρα, όπως απο­δεί­χτη­κε και από τον έλεγ­χο των Ελ­λή­νων λι­με­νι­κών, πλην του φόβου του, λόγω της έλ­λει­ψης δια­βα­τη­ρί­ων των επι­βαι­νό­ντων, ότι δεν είχε κα­νέ­να απο­λύ­τως λόγο να θέλει να απο­φύ­γει τον έλεγ­χο, αφού είχε όλα τα νό­μι­μα έγ­γρα­φα για την κα­το­χή και την πλο­ή­γη­ση του σκά­φους.

Ο Τούρ­κος κα­πε­τά­νιος, απο­λο­γού­με­νος, εξέ­φρα­σε και την άποψη ότι οι λι­με­νι­κοί προ­κει­μέ­νου να δι­καιο­λο­γή­σουν την άσκο­πη χρήση πυρών επί σκά­φους, που δεν είχε σχέση με λα­θρο­δια­κί­νη­ση με­τα­να­στών, όπως δι­καιο­λο­γη­μέ­να, ίσως, είχαν πι­στέ­ψει αρ­χι­κά, λόγω των κι­νή­σε­ών του, επι­νό­η­σαν το σε­νά­ριο της δήθεν εκ μέ­ρους του από­πει­ρας εμ­βο­λι­σμού του σκά­φους τους και της αν­θρω­πο­κτο­νί­ας τους.

Μιλά για υπερ­βο­λή των λι­με­νι­κών, να βά­λουν κατά ενός σκά­φους, που δεν με­τέ­φε­ρε λα­θρο­με­τα­νά­στες και μά­λι­στα βρι­σκό­ταν στα τουρ­κι­κά χω­ρι­κά ύδατα και δια­τεί­νε­ται ότι αυτό απο­δει­κνύ­ε­ται από τον του­λά­χι­στον ισχυ­ρι­σμό ότι έβα­λαν κατά του σκά­φους σε από­στα­ση 20 μέ­τρων, έχο­ντας το όπλο στα­θε­ρό επί του σκά­φους, με ιδα­νι­κές και­ρι­κές συν­θή­κες – έλ­λει­ψη κυμ­μα­τι­σμού και άπνοια – καθώς και ιδα­νι­κές συν­θή­κες σκό­πευ­σης, που απέ­τρε­πε την οποια­δή­πο­τε πι­θα­νό­τη­τα πρό­κλη­σης τραυ­μα­τι­σμού στους επι­βαί­νο­ντες, του κα­τα­διω­κό­με­νου σκά­φους.

Τό­νι­σε εξάλ­λου ότι ου­δέ­πο­τε δη­μο­σιο­ποι­ή­θη­κε το πε­ρι­στα­τι­κό παρά τη ρίψη πυ­ρο­βο­λι­σμών και την σύλ­λη­ψη 4 Τούρ­κων “κα­κο­ποιών”, στους οποί­ους απο­δό­θη­καν βα­ρύ­τα­τες κα­κουρ­γη­μα­τι­κές κα­τη­γο­ρί­ες και δη αυτές της από­πει­ρας αν­θρω­πο­κτο­νί­ας και της από­πει­ρας πρό­κλη­σης ναυα­γί­ου με κίν­δυ­νο για άν­θρω­πο.

Στο ίδιο μήκος κύμ­μα­τος κι­νή­θη­καν και οι κα­τα­θέ­σεις των υπο­λοί­πων κα­τη­γο­ρού­με­νων.

Αυτό που έχει εξαι­ρε­τι­κό εν­δια­φέ­ρον είναι το γε­γο­νός ότι ο δι­κη­γό­ρος κ. Κων­στα­ντί­νος Ασλά­νης, που χει­ρί­στη­κε την υπό­θε­ση, υπέ­βα­λε προς τον Ει­σαγ­γε­λέα Εφε­τών Δω­δε­κα­νή­σου, στον Ει­σαγ­γε­λέα του Αρεί­ου Πάγου, στον Υπουρ­γό Δι­καιο­σύ­νης και στο Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών ανα­φο­ρά, στην οποία υπο­στη­ρί­ζει ότι οι εντο­λείς του όχι μόνο αδι­κή­θη­καν αλλά δεν τους επε­τρά­πη, κατά πα­ρά­βα­ση των δι­καιω­μά­των τους, η επι­κοι­νω­νία με τους οι­κεί­ους τους.

Ο κ. Ασλά­νης υπο­στή­ρι­ξε με­τα­ξύ άλλων ότι κατά τη διάρ­κεια της κρά­τη­σής τους, οι κα­τη­γο­ρού­με­νοι ζή­τη­σαν επα­νει­λημ­μέ­νως να τους επι­τρα­πεί να επι­κοι­νω­νή­σουν τη­λε­φω­νι­κώς με τους συγ­γε­νείς τους στην Τουρ­κία, ώστε να τους ενη­με­ρώ­σουν για την κα­τά­στα­σή τους και να ζη­τή­σουν τυχόν συν­δρο­μή τους. Τούτο, όμως, τους απα­γο­ρεύ­τη­κε στην πράξη και δεν κα­τέ­στη δυ­να­τόν παρά τις επα­νει­λημ­μέ­νες προ­σπά­θειές του, να πεί­σει τους λι­με­νι­κούς ότι απο­τε­λεί αυ­το­νό­η­το δι­καί­ω­μα των κρα­του­μέ­νων να επι­κοι­νω­νή­σουν τη­λε­φω­νι­κώς με τους οι­κεί­ους τους.

Ο δι­κη­γό­ρος τους δια­τεί­νε­ται ότι «κά­ποιοι δεν έκα­ναν καλά τη δου­λειά τους» και κα­ταγ­γέλ­λει το Λι­με­νι­κό για τα όσα συ­νέ­βη­σαν κατά τη σύλ­λη­ψη και μετά τη δέ­σμευ­ση των εντο­λέ­ων του.