Δεκαπέντε!

Δεκα­πέ­ντε γυναι­κο­κτο­νίες μέσα σε έναν χρόνο και ο Δεκέμ­βριος δεν έχει ακόμη ολο­κλη­ρω­θεί. Τι αδια­νό­ητη πληγή που αντί να κλείσει, ανοίγει όλο και περισ­σό­τερο, είναι αυτή με τις γυναι­κο­κτο­νίες; Μιλάμε για δια­στά­σεις μακε­λειού πια. Δεκα­πέ­ντε γυναι­κο­κτο­νίες σε έντεκα μήνες σε μία δυτικού τύπου δημο­κρα­τία. Συγ­γνώμη αλλά τα πράγ­ματα δεν είναι καθόλου μα καθόλου ευοίωνα. Σύμφωνα με τη Eurostat, η Ελλάδα δεν είναι ψηλά στην ευρω­παϊκή κατά­ταξη με τις γυναι­κο­κτο­νίες ανά 100.000 ανθρώ­πους. Είναι τέταρτη από το τέλος, πάνω από την Κύπρο, τη Μάλτα και την Ισλαν­δία. Αυτό που δια­φο­ρο­ποιεί την Ελλάδα από τις άλλες ευρω­παϊ­κές χώρες, είναι ότι οι φόνοι γίνο­νται απο­κλει­στικά από συζύ­γους ή ερω­τι­κούς συντρό­φους, δηλαδή ο ορισμός της γυναι­κο­κτο­νίας. Προ­φα­νώς η Ελλάδα ξεχω­ρί­ζει και για κάτι ακόμα: το θέμα απο­τε­λεί αντι­κεί­μενο σπέ­κου­λας με την αντι­πο­λί­τευση να υπαι­νίσ­σε­ται κυβερ­νη­τι­κές ευθύνες. Οσο όμως και αν αυτό ακού­γε­ται αστείο ή και χυδαίο, η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη θεσμική ανα­γνώ­ριση του όρου «γυναι­κο­κτο­νία» έχει βάση. Αν όχι νομική, σίγουρα συμ­βο­λική. Κάνει τη φωνή να ακου­στεί πιο καθαρά και το μήνυμα αποκτά μεγα­λύ­τερη ισχύ.