«Εχουμε υποχρέωση να διασφαλίσουμε την ενότητα για την οποία πάλεψε η Φώφη»

Κύριε Γιαν­νό­πουλε, θέλω να ξεκι­νή­σουμε τη συνέ­ντευξη από την απώλεια της Φώφης Γεν­νη­ματά. Για όσους βρε­θή­κατε στην τελευ­ταία δημόσια εμφά­νισή της στο Ροδίνι, η εισα­γωγή της στο νοσο­κο­μείο και η ραγδαία επι­δεί­νωση της υγείας της, υποθέτω, ήταν ένα τερά­στιο σοκ.

Δεν γνω­ρί­ζαμε τίποτα για την υγεία της Φώφης Γεν­νη­ματά και δεν ξέρω αν υπήρχε και κάποιος που να γνώριζε. Ξέραμε ότι έχει πρό­βλημα υγείας, αλλά κανένας δεν πίστευε ότι θα ήταν τόσο άσχημα τα πράγ­ματα.

Η ίδια τόσο στο Ροδίνι όσο και μετά που βρε­θή­καμε μαζί της, ήταν δυνα­μική, απο­φα­σι­σμένη, σε θέση μάχης για να διεκ­δι­κή­σει την προ­ε­δρία ξανά, να υπε­ρα­σπι­στεί όλα όσα είχε κάνει… Ειλι­κρινά, η Φώφη περισ­σό­τερο λει­τούρ­γησε για να μας συνε­γεί­ρει όλους και το κατά­φερε. Ενθου­σί­αζε με αυτή τη μαχη­τι­κό­τητά της. Εγώ δεν την είχα δει άλλη φορά να μιλάει με τέτοια ευχέ­ρεια από στήθους και να είναι τόσο στο­χευ­μένη και δομη­μένη. Ήταν απί­στευτο αυτό που συνέβη και γι΄αυτό ήταν διπλό το σοκ μετά την απώλειά της. Δεν μπο­ρούσε να το πιστέ­ψει κανείς…

Διεφάνη πάντως, μετά την απώλειά της, ένα πολύ μεγα­λύ­τερο κενό απ΄ό,τι θα μπο­ρούσε κανείς να υπο­λο­γί­σει.

Βεβαιό­τατα. Διεφάνη πόσο ρηχή ήταν η κριτική που της ασκή­θηκε και πόσο σημα­ντική ήταν η παρου­σία της. Αυτό ακριβώς ανα­δεί­χθηκε, πριν την χάσουμε ακόμα.

Μόλις ανα­κοί­νωσε ότι δεν θα είναι ξανά υπο­ψή­φια για πρό­ε­δρος φάνηκε πόσο σημα­ντική ήταν η παρου­σία της, πόσο ενω­τι­κός παρά­γο­ντας ήταν και πόσο σημα­ντικό ρόλο έπαιξε στο να δια­τη­ρη­θεί ζωντανό το κόμμα που παρέ­λαβε. Τώρα μπορεί κανείς να κάνει ανα­δρο­μές και να θυμηθεί τις λεπτές ισορ­ρο­πίες που κράτησε, το άνοιγμα που έκανε για να δημιουρ­γή­σει το ΚΙΝ.ΑΛ., πόσα κόμματα έφερε κοντά και ποιοι αντα­πο­κρί­θη­καν τότε στο κάλεσμα, τη μάχη που δόθηκε, με ποιους ανα­με­τρή­θηκε, ποιους κατά­φερε να κερ­δί­σει, πώς δια­χει­ρί­στηκε όλους εμάς…

Δια­χει­ρί­στηκε ένα στε­λε­χιακό δυνα­μικό το οποίο αντι­λαμ­βα­νό­ταν τον εαυτό του ως αξιω­μα­τούχο στρα­τηγό και πάνω, χωρίς όμως να υπάρ­χουν στρα­τιώ­τες. Όλα αυτά κάνο­ντας ταυ­τό­χρονα ένα άνοιγμα, το οποίο μετά φάνηκε πόσο μεγάλο ήταν στην κοι­νω­νία, πόσο άμεση ήταν η επαφή που είχε με τον κόσμο.

Θυμάμαι μια απο­στροφή του λόγου του γραμ­μα­τέα του ΚΙΝ.ΑΛ. του κ. Μανώλη Χρι­στο­δου­λάκη, ο οποίος στον επι­κή­δειο που εκφώ­νησε, τόνισε ότι η Ελλάδα δεν απο­χαι­ρετά την κόρη του Γεν­νη­ματά, αλλά τη Φώφη και σε αυτή την απο­στροφή συνο­ψί­ζο­νται και όλα τα παρα­πάνω που μόλις ανα­φέ­ρατε.

Αυτό είναι δεδο­μένο. Είχε το όνομα, το οποίο ίσως χρη­σί­μευσε στην πρώτη έκθεσή της ως υπο­ψή­φια, στις νομαρ­χια­κές εκλογές. Από εκεί και μετά, το να μπει στη δια­δι­κα­σία των ζυμώ­σεων για το άνοιγμα ενός κόμ­μα­τος το οποίο είχε φτάσει όχι στα πρόθυρα της διά­λυ­σης αλλά στη διάλυση που ήταν δεδο­μένη και να ανα­με­τρη­θεί, όχι μια φορά αλλά πολ­λα­πλές με αντι­πά­λους οι οποίοι είχαν μια μεγάλη πολι­τική δια­δρομή, όπως έγινε το 2017 και να κατα­φέ­ρει να κερ­δί­σει, αυτό δεν συνέβη επειδή ήταν η κόρη του Γεν­νη­ματά.

Αλλά γιατί ανα­γνω­ρί­στηκε από τα μέλη και από τα στελέχη ότι θα μπο­ρούσε να είναι ο συν­δε­τι­κός κρίκος. Το όνομά της μόνο δεν θα αρκούσε για να κατα­γρα­φεί στην ιστορία ως μια πάρα πολύ σημα­ντική προ­σω­πι­κό­τητα όπως κι έγινε, αν δεν υπήρχε και ο τρόπος με τον οποίον δια­χει­ρί­στηκε το κόμμα μετά. Δέχθηκε να ηγηθεί ενός συνα­σπι­σμού κομ­μά­των με ποσοστό στην εκπρο­σώ­πηση των άλλων κομ­μά­των στην Κ.Ε., με ποσο­στώ­σεις στα διάφορα όργανα και κατά­φερε να ανα­πτύ­ξει πολι­τικό προ­βλη­μα­τι­σμό, δημιουρ­γώ­ντας παράλ­ληλα φόρα πολι­τι­κού προ­βλη­μα­τι­σμού έξω και πέρα από αυτά. Αυτό, πρέπει να είσαι μεγάλος μάγκας για να το κάνεις και το γεγονός ότι μία γυναίκα κατά­φερε να το κάνει, όχι η κόρη του Γεν­νη­ματά, αλλά μια γυναίκα κατά­φερε να δια­χει­ρι­στεί όλους τους καρ­χα­ρίες και να τα βγάλει πέρα, δείχνει πόσο μεγάλη ήταν.

Μέχρι την ημέρα, που ανα­κοι­νώ­νε­ται ο θάνατός της…

Ναι, έτσι ξαφνικά. Κενό, σοκ, παγω­μάρα. Μέχρι την τελευ­ταία στιγμή έλεγε ότι και ως πρό­ε­δρος και στη συνέ­χεια ως βου­λευ­τής, κύριο μέλημά της ήταν η ενότητα.

Είναι μια παρα­κα­τα­θήκη που οφεί­λουμε να σεβα­στούμε όλοι. Να δια­σφα­λί­σουμε την ενότητα με τα ποιο­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά που η Φώφη εννο­ούσε. Να υπάρχει μια ενότητα στη βάση των αξιών τις οποίες υπη­ρέ­τησε με τη στάση της ζωής της.

Αυτή είναι μια πολι­τική παρα­κα­τα­θήκη την οποία δεν μπορεί κανείς να αγνο­ή­σει και γι αυτό πολλοί από εμάς ενερ­γο­ποιού­μα­στε ξανά. Γιατί είναι πολύ σημα­ντικό να εξα­σφα­λί­σουμε ότι η ενότητα που εννο­ούσε η Φώφη, δεν μπορεί να απο­τε­λέ­σει πρόφαση για να επι­τύ­χουμε προ­σω­πι­κές στρα­τη­γι­κές επι­διώ­ξεις χωρίς περιε­χό­μενο.

Η ενότητα αυτή, θα πρέπει να έχει συμ­φω­νία σε πολι­τικό, ιδε­ο­λο­γικό, αξιακό επίπεδο έτσι όπως το περιέ­γραψε η Φώφη. Κι αυτό για να γίνει σημαί­νει ότι θα πρέπει να σπάσουν τα στεγανά που είχαν δημιουρ­γη­θεί και που η ίδια προ­σπα­θούσε λυσ­σα­λέα να σπάσει σε όλη της την πολι­τική δια­δρομή, απέ­να­ντι στον εσω­κομ­μα­τικό μηχα­νι­σμό τής κακώς εννο­ού­με­νης γρα­φειο­κρα­τίας και στην κοι­νω­νία που ψάχνει πολι­τικό αδιέ­ξοδο και δεν έχει.

Και πρέπει να υπάρχει ένας σχη­μα­τι­σμός που να πείσει ότι ο σκοπός δεν είναι η εξυ­πη­ρέ­τηση προ­σω­πι­κών στρα­τη­γι­κών χωρίς υπό­βα­θρο, δηλαδή ένας τενεκές ξεγά­νω­τος… Αλλά να υπάρχει ένα υπό­βα­θρο ενδια­φέ­ρο­ντος για τα κοι­νω­νικά δρώμενα, για τη συμ­με­τοχή των ανθρώ­πων, για την αλλη­λεγ­γύη, για όλα αυτά τα οποία απο­τε­λούν τις αξίες που μας ένωναν τόσα χρόνια στο ΠΑΣΟΚ.

Αυτή τη χρονική περίοδο, βλέπετε επα­νερ­γο­ποί­ηση του κόσμου του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ;

Μα όλη αυτή η δια­δι­κα­σία, οδήγησε έναν πολι­τικό που είναι χορ­τα­σμέ­νος από τη δια­χεί­ριση της εξου­σίας ή ό,τι σημαί­νει εξουσία τελο­σπά­ντων να επα­νερ­γο­ποι­η­θεί ο ίδιος. Ένας πρώην πρω­θυ­πουρ­γός που έχει πετύχει 44% στις εκλογές, ξανα­δρα­στη­ριο­ποιεί­ται σε ένα κόμμα με αυτά τα χαρα­κτη­ρι­στικά και με τα σημε­ρινά ποσοστά, στο πλαίσιο μιας ανοι­χτής δημο­κρα­τι­κής δια­δι­κα­σίας που ο ίδιος είχε ειση­γη­θεί να υπάρχει όταν ξεκί­νησε δήθεν παίρ­νο­ντας το δαχτυ­λίδι – που ουσια­στικά δεν το πήρε- πηγαί­νο­ντας σε μια ανοικτή δια­δι­κα­σία πρω­το­φα­νούς συμ­με­το­χής και πρω­τό­γνω­ρης για τα πολι­τικά δεδο­μένα όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη.

Και ερχό­μα­στε σε αυτή τη γιορτή της δημο­κρα­τίας σήμερα που η Φώφη την προ­κά­λεσε και πολλά αξιό­λογα στελέχη με την ευγενή φιλο­δο­ξία τους, διεκ­δι­κούν να υπη­ρε­τή­σουν τον χώρο και στη συνέ­χεια τον τόπο, μπαί­νο­ντας σε μια δια­δι­κα­σία πολι­τι­κού δια­λό­γου.

Αυτό, μαζί με το τραγικό γεγονός της απώ­λειας της Φώφης αλλά και με την ενερ­γο­ποί­ηση του Γιώργου Παπαν­δρέου, έχουν λει­τουρ­γή­σει ως κατα­λύ­τες για να αρχίσει να ενδια­φέ­ρε­ται ξανά ο κόσμος. Κόσμος ο οποίος είχε απο­στα­σιο­ποι­η­θεί, είχε αδια­φο­ρή­σει, δείχνει ξανά ενδια­φέ­ρον… Αυτό είναι ένα πρώτο πολύ μεγάλο βήμα για να αρχίσει να ασχο­λεί­ται ξανά ο απλός πολίτης. Και είναι μια μεγάλη ευκαι­ρία για τον χώρο, βαθιά πολι­τική, και γι αυτό νομίζω ότι υπάρχει αυτό το ενδια­φέ­ρον του κόσμου που πρέπει να κατα­φέ­ρουμε να δια­φυ­λά­ξουμε μαζί με την ενότητα την επόμενη ημέρα των εσω­κομ­μα­τι­κών εκλογών.

Αν αυτό το κατα­φέ­ρουμε, θα είναι η χαραυγή μιας και­νούρ­γιας ημέρας για την παρά­ταξη κι αυτό το πιστεύω ακρά­δα­ντα.

Στο Ροδίνι, προ­λο­γί­ζο­ντας τη Φώφη Γεν­νη­ματά, την χαρα­κτη­ρί­σατε ως την εγγυ­ή­τρια της ενό­τη­τας της παρά­τα­ξης.

Ναι, και μιλάμε για μια ενότητα που δεν πρέπει να είναι βασι­σμένη στο θυμικό. Δεν μας ενώνουν οι μνήμες, μας ενώνουν οι κοινοί αγώνες, η πολι­τική σύγκλιση, ένα όνειρο που έχουμε για τον τόπο το οποίο συνε­πά­γε­ται συγκε­κρι­μένη πολι­τική τοπο­θέ­τηση του καθενός μας. Αυτή η πολι­τική τοπο­θέ­τηση δεν εκφρά­ζε­ται από κανένα κόμμα αυτή τη στιγμή.

Εγώ του­λά­χι­στον δεν μπορώ να βρω άλλο κόμμα που να εκφρά­ζει αυτό που είμαι, αυτό που θέλω να είμαι, αυτό που με χαρα­κτη­ρί­ζει ως πολι­τικό ον. Και βλέπω με μεγάλη χαρά ότι πολλοί άνθρω­ποι εκεί που δεν το περι­μέ­ναμε, αισθά­νο­νται το ίδιο κι αυτό είναι πολύ καλό για την παρά­ταξη.

Και η δική σας επα­νερ­γο­ποί­ηση θα έλεγε κανείς ότι χαρα­κτη­ρί­ζε­ται από μεγα­λύ­τερο ζήλο.

Ναι, η επα­νερ­γο­ποί­ησή μου όμως ως παλαιού γραμ­μα­τέα της Ν.Ε. του ΠΑΣΟΚ, με αυτή την ιδιό­τητα. Της Ν.Ε. που είχε ανοίξει τον διάλογο για τα τοπικά προ­βλή­ματα, επειδή το ΠΑΣΟΚ το είχε απο­φα­σί­σει, που είχε τις οργα­νώ­σεις όπου βρι­σκό­μα­σταν για να συζη­τή­σουμε πολι­τικά, που μπο­ρού­σαμε να αφου­γκρα­ζό­μα­στε τις πλη­ρο­φο­ρίες από την κοι­νω­νία, να τις αφο­μοιώ­νουμε και να παρά­γουμε πολι­τική, που δεν θωρα­κι­ζό­μα­σταν απέ­να­ντι στην κάθε παρα­πλη­ρο­φό­ρηση και που μπο­ρού­σαμε να στα­θούμε και να επι­μέ­νουμε στην υλο­ποί­ηση των στόχων που θέταμε από κοινού. Αυτή ήταν η έννοια της συντρο­φι­κό­τη­τας που τιμού­σαμε τότε και όχι αυτό που χλευά­ζε­ται σήμερα… Ηταν πάρα πολύ μεγάλη υπόθεση ότι αισθα­νό­μα­σταν σύντρο­φοι, ήταν το σπίτι μας.

Επειδή έχετε ανα­φερ­θεί πολλές φορές στην παρα­κα­τα­θήκη της Φώφης Γεν­νη­ματά, θα ήθελα να σας ρωτήσω ποιος από τους υπο­ψή­φιους προ­έ­δρους θεω­ρείτε ότι μπορεί να την αξιο­ποι­ή­σει και να την υπη­ρε­τή­σει καλύ­τερα;

Αυτός που τα είχε επαγ­γελ­θεί όλα αυτά πριν να γίνει πρω­θυ­πουρ­γός. Αυτός που ξεκί­νησε να τα υλο­ποιεί όταν έγινε πρω­θυ­πουρ­γός, αυτός που με τη γνώση του και με το πολι­τικό του βάρος μπόρεσε να απο­τρέ­ψει την χρε­ω­κο­πία της Ελλάδας, ανα­λαμ­βά­νο­ντας το πολι­τικό κόστος, αυτός που είχε το μεγα­λείο να παραι­τη­θεί από την καρέκλα του πρω­θυ­πουρ­γού προ­κει­μέ­νου να υπάρξει μια συναί­νεση των υπο­λοί­πων κομ­μά­των γύρω από μια κυβέρ­νηση τεχνο­κρα­τών για να μπο­ρέ­σει να συνε­χι­στεί η δια­δι­κα­σία διά­σω­σης της Ελλάδας. Αυτός που ξανα­μπαί­νει στη βάσανο της εκλο­γι­κής δια­δι­κα­σίας χωρίς εχέγγυα και χωρίς να υπάρχει κανένα δαχτυ­λίδι, υπάρχει μόνο αυτό που πρε­σβεύει, αυτό λέει ότι είναι και είναι αυτό που λέει. Ο Γιώργος ο ορα­μα­τι­στής, ο Γιώργος ο μπα­ρου­το­κα­πνι­σμέ­νος, που έχει υποστεί την φθορά της ήττας χωρίς να έχει ηττηθεί, αυτός ο Γιώργος, ο Γιώργος Παπαν­δρέου, είναι ο εγγυ­η­τής της ενό­τη­τας για τη συνέ­χι­σης της παρά­τα­ξης.

Το τοπίο που δια­μορ­φώ­νε­ται τοπικά αλλά και κεντρικά, είναι ένα πολι­τικό τοπίο στο οποίο ο Γιώργος Γιαν­νό­που­λος θα ήθελε να επα­να­δρα­στη­ριο­ποι­η­θεί ενεργά;

Εμένα με ενδια­φέ­ρει πάρα πολύ αυτό που είπα πριν, η χαρά της πολι­τι­κής. Δεν με ενδια­φέ­ρει πια η καρέκλα, έχω χορ­τά­σει… Μου αρέσει η ενα­σχό­ληση με το ΠΑΣΟΚ.

Ξέρω όμως ότι γίνο­νται συζη­τή­σεις και πιθα­νό­τατα έχουν γίνει και κρού­σεις, για να είστε υπο­ψή­φιος βου­λευ­τής. Είναι κάτι που θα σας ενδιέ­φερε;

Οχι, εμένα αυτό που με ενδια­φέ­ρει τώρα είναι να οικο­δο­μη­θεί ξανά το ΠΑΣΟΚ, αυτό είναι το μόνο που με ενδια­φέ­ρει. Και να έχει λόγο το ΠΑΣΟΚ στη δια­μόρ­φωση των ψηφο­δελ­τίων όπως είχε παλιά, να έχει λόγο στην επιλογή των κατάλ­λη­λων ανθρώ­πων για να στε­λε­χώ­σουν ένα αξιό­μαχο ψηφο­δέλ­τιο, αυτό θέλω.

Θέλω να ξανα­λει­τουρ­γή­σουν οι δημο­κρα­τι­κές συμ­με­το­χι­κές δια­δι­κα­σίες, θέλω αυτά να γίνο­νται χωρίς να είναι προ­ϊ­ό­ντα δια­πραγ­μα­τεύ­σεων αισχρών, χωρίς να είναι προ­ϊ­ό­ντα συμ­βι­βα­σμών, χωρίς να είναι προ­ϊ­ό­ντα μηχα­νι­σμών…

Θέλω να ξανα­νοί­ξει η δια­δι­κα­σία στον απλό κοσμάκη, να ξανα­μπούν οι σύντρο­φοί μου μέσα. Αυτό θέλω.