Κι αυτή η αξιολόγηση;

Όταν λέμε αξιο­λό­γη­ση των σχο­λι­κών μο­νά­δων, εν­νο­ού­με και την αξιο­λό­γη­ση των σχο­λι­κών κτι­ρί­ων; Αυτών που βλέ­που­με σε κα­θη­με­ρι­νά ρε­πορ­τάζ εν έτει 2021, σε ευ­ρω­παϊ­κή χώρα με αί­θου­σες -κο­ντέι­νερς, αί­θου­σες κο­τέ­τσια από νο­βο­πάν, αί­θου­σες που πέ­φτουν οι σο­βά­δες, που δεν λει­τουρ­γεί θέρ­μαν­ση και κλι­μα­τι­σμός που οι τουα­λέ­τες είναι αντερ­γκρά­ουντ δη­μό­σια ου­ρη­τή­ρια, νη­πια­γω­γεία που στε­γά­ζο­νται σε πρώην κα­τα­στή­μα­τα, υπό­γεια πο­λυ­κα­τοι­κιών, χωρίς αυλές, χωρίς πα­ρά­θυ­ρα. Και για να μην σπεύ­σουν οι κα­κο­προ­αί­ρε­τοι να πουν τα δικά τους, δη­λώ­νω απε­ρί­φρα­στα ότι ήμουν, είμαι και θα είμαι υπέρ της αξιο­λό­γη­σης της εκ­παι­δευ­τι­κής δια­δι­κα­σί­ας και των λει­τουρ­γών της, όπως κάθε νο­ή­μων και υπεύ­θυ­νος άν­θρω­πος. Αλλά ας αρ­χί­σου­με πρώτα από την αξιο­λό­γη­ση των εγκα­τα­στά­σε­ων, του πε­ρι­βάλ­λο­ντος που οι εκ­παι­δευ­τι­κοί και τα παι­διά μας κα­λού­νται να  πε­ρά­σουν δη­μιουρ­γι­κά τις μισές ώρες της ημέ­ρας. Και εκεί νο­μί­ζω πρέ­πει να στα­θού­με, να το ερευ­νή­σου­με, να το αξιο­λο­γή­σου­με και να το απο­φα­σί­σου­με όλοι μαζί. Γιατί η Παι­δεία δεν είναι αρ­μο­διό­τη­τα και ευ­θύ­νη ενός υπουρ­γεί­ου μόνο, αλλά ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νί­ας.