Διέπραξε το έγκλημα η 31χρονη τελώντας σε άμυνα και βρασμό ψυχής

Με βού­λευ­μα που εξέ­δω­σε το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου απορ­ρί­φθη­κε κατ’ ου­σί­αν η από 28 Φε­βρουα­ρί­ου 2014 προ­σφυ­γή της 31χρο­νης Ρη­γο­πού­λας Γιαν­νι­κά­κη του Βα­σι­λεί­ου, κα­τοί­κου Πη­γα­δί­ων Καρ­πά­θου και ήδη προ­σω­ρι­νά κρα­τού­με­νης, κατά του εντάλ­μα­τος προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σής της.

Όπως έγρα­ψε η “δη­μο­κρα­τι­κή”, η 31χρονη κα­τη­γο­ρεί­ται για το φόνο του συ­ντρό­φου της, 30χρο­νου επαγ­γελ­μα­τία οπλί­τη, Αδάμ Βεσ­σά­λα του Πα­να­γιώ­τη, που γεν­νή­θη­κε στο Γα­λα­τά Τροι­ζη­νί­ας και υπη­ρε­τού­σε στο 95 ΤΕ Καρ­πά­θου.

Η κα­τη­γο­ρού­με­νη υπο­στή­ρι­ξε ότι υπήρ­ξε κατ’ επα­νά­λη­ψη θύμα κα­κο­ποί­η­σης από τον 30χρονο, επι­ση­μαί­νο­ντας ότι δεν είχε αν­θρω­πο­κτό­νο δόλο και ότι ο θά­να­τός του επήλ­θε από ατύ­χη­μα.

Στην αί­τη­ση που θα υπο­βά­λει δια των πλη­ρε­ξου­σί­ων δι­κη­γό­ρων της κ.κ. Στ. Αλε­ξαν­δρή και Κ. Δια­κο­νή, κα­θι­στά σαφές, ότι έχει λευκό ποι­νι­κό μη­τρώο, έχει γνω­στή δια­μο­νή και μό­νι­μη κα­τοι­κία, δεν είναι ύπο­πτη φυγής και ότι η προ­σω­ρι­νή της κρά­τη­ση δεν προ­βλέ­πε­ται από το νόμο.

Οι συ­νή­γο­ροί της επι­κα­λού­νται πλήρη απου­σία αι­τιώ­δους συν­δέ­σμου με­τα­ξύ της πρά­ξε­ως και του απο­τε­λέ­σμα­τος. Επι­κα­λού­νται ακόμη πλήρη έλ­λει­ψη δόλου όχι μόνο ως προς το θα­να­τη­φό­ρο απο­τέ­λε­σμα αλλά και ως προς οια­δή­πο­τε προ­σβο­λή της ζωής και της υγεί­ας του θα­νό­ντος, άρση του άδι­κου χα­ρα­κτή­ρα της πρά­ξε­ως λόγω αμύ­νης, άρση του κα­τα­λο­γι­σμού της πρά­ξης λόγω πα­ράλ­λη­λης συν­δρο­μής κα­τα­στά­σε­ως ανά­γκης και όλως επι­κου­ρι­κώς υπέρ­βα­ση της αμύ­νης ή της κα­τα­στά­σε­ως ανά­γκης, λόγω φόβου ή τα­ρα­χής.

Επι­κα­λού­νται επι­πλέ­ον άρση του κα­τα­λο­γι­σμού, εξαι­τί­ας της κα­τα­στά­σε­ως δια­τά­ρα­ξης της συ­νεί­δη­σης υπό την οποία τε­λού­σε και επι­κου­ρι­κώς σω­ρευ­τι­κή συν­δρο­μή βρα­σμού ψυ­χι­κής ορμής.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο που εξέ­τα­σε την υπό­θε­ση, πα­ρό­τι απέρ­ρι­ψε την αί­τη­σή της, ανα­γνω­ρί­ζει ότι τε­λού­σε σε άμυνα, ενώ ανα­γνω­ρί­ζε­ται επι­πλέ­ον ότι τε­λού­σε σε βρα­σμό ψυχής.

Σύμ­φω­να με το βού­λευ­μα συ­γκε­κρι­μέ­να η κα­τη­γο­ρού­με­νη στην Κάρ­πα­θο στις 20.02.2014 και περί ώρα 22.15 μετά από δια­πλη­κτι­σμό με τον σύ­ντρο­φό της Αδάμ Βεσ­σά­λα, στην οικία όπου διέ­με­ναν, και αφού αυτός την χτύ­πη­σε στο πρό­σω­πο και της έσκι­σε τα εν­δύ­μα­τα, κα­τευ­θύν­θη­κε στην κου­ζί­να, όπου έπια­σε ένα γυά­λι­νο πο­τή­ρι το οποίο έθραυ­σε πάνω στον πάγκο της κου­ζί­νας και κρά­τη­σε στο χέρι της τον πάτο του, με το οποίο, στη θέα του, να κα­τευ­θύ­νε­ται προς το μέρος της, σε ήρεμη ψυ­χι­κή κα­τά­στα­ση του επι­τέ­θη­κε με το σπα­σμέ­νο πο­τή­ρι τραυ­μα­τί­ζο­ντάς τον στο στή­θος.

Από τον τραυ­μα­τι­σμό αυτό ο Αδάμ Βεσ­σά­λας, υπέ­στη κά­ταγ­μα της τρί­της πλευ­ράς στη δεξιά πλευ­ρά της με­σό­τη­τας της στερ­νι­κής χώρας, το κα­τε­α­γόν άκρο της οποί­ας, στρε­φό­με­νο προς τα έσω προ­κά­λε­σε ρήξη – δια­το­μή της δε­ξιάς έσω μα­στι­κής αρ­τη­ρί­ας, συ­νε­πεία της οποί­ας υπέ­στη ακα­τά­σχε­τη αι­μορ­ρα­γία και μέσα σε λίγα λεπτά κα­τέ­λη­ξε.

Μετά το ανω­τέ­ρω συμ­βάν κά­λε­σε τη­λε­φω­νι­κά τη μη­τέ­ρα της, η οποία κά­λε­σε έναν οι­κο­γε­νεια­κό φίλο- πρώην οδηγό του ΕΚΑΒ, οι οποί­οι προ­σπά­θη­σαν να εξα­φα­νί­σουν τα ίχνη του εγκλή­μα­τος, πε­τώ­ντας στα σκου­πί­δια το πο­τή­ρι, σκου­πί­ζο­ντας τα αί­μα­τα και βά­ζο­ντας τα λε­ρω­μέ­να ρούχα της προ­σφεύ­γου­σας και του θύ­μα­τος στο πλυ­ντή­ριο. Κατά των δύο τε­λευ­ταί­ων ασκή­θη­κε ποι­νι­κή δίωξη για υπό­θαλ­ψη εγκλη­μα­τία.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο έκρι­νε ότι από το μέχρι τώρα υπάρ­χον απο­δει­κτι­κό υλικό, ήτοι κα­τα­θέ­σεις μαρ­τύ­ρων, ια­τρο­δι­κα­στι­κή έκ­θε­ση, σχε­διά­γραμ­μα χώρου, απο­λο­γία κα­τη­γο­ρου­μέ­νης και το εν γένει σύ­νο­λο των εγ­γρά­φων της δι­κο­γρα­φί­ας, προ­κύ­πτουν σο­βα­ρές εν­δεί­ξεις ενο­χής της για την ως άνω απο­δι­δό­με­νη αξιό­ποι­νη πράξη, που φέρει χα­ρα­κτή­ρα κα­κουρ­γή­μα­τος.

Η προ­φυ­λά­κι­ση της προ­σφεύ­γου­σας απο­φα­σί­στη­κε αρ­χι­κά κα­θό­τι κρί­θη­κε με σύμ­φω­νη γνώμη Ει­σαγ­γε­λέα και Ανα­κρί­τριας ότι είναι ύπο­πτη τέ­λε­σης νέων αδι­κη­μά­των, όπως κα­τα­δει­κνύ­ε­ται από την έντα­ση με την οποία έσπα­σε το πο­τή­ρι, το γε­γο­νός ότι χτύ­πη­σε το σώμα του θύ­μα­τος με έντα­ση και στη συ­νέ­χεια προ­σπά­θη­σε να συ­γκα­λύ­ψει τα ίχνη του εγκλή­μα­τος που διέ­πρα­ξε. Πε­ραι­τέ­ρω, προ­κύ­πτει ότι το πο­τή­ρι όχι μόνο το έσπα­σε με έντα­ση αλλά το έσπα­σε προ­κει­μέ­νου να το χρη­σι­μο­ποι­ή­σει ως όπλο ευ­ρι­σκό­με­νη πλέον σε υπερ­διέ­γερ­ση συ­ναι­σθη­μά­των θυμού, φόβου και πα­νι­κού, ενώ επι­τέ­θη­κε στο θύμα στο στή­θος, σε καί­ριο δη­λα­δή, ση­μείο του σώ­μα­τος και όχι απλά στο πόδι ή το χέρι, ση­μεία τα οποία θα υπο­δή­λω­ναν την πρό­θε­σή της να τον απω­θή­σει αλλά όχι να τον τραυ­μα­τί­σει βαριά ή θα­νά­σι­μα, όπως εν προ­κει­μέ­νω συ­νέ­βη.

Επι­ση­μαί­νε­ται επι­πλέ­ον ότι αμέ­σως μετά την τέ­λε­ση της πρά­ξης της, ενήρ­γη­σε ψύ­χραι­μα και ακα­ριαία, αφού άμεσα κά­λε­σε τους άλ­λους δύο συ­γκα­τη­γο­ρου­μέ­νους της και μαζί με αυ­τούς προ­σπά­θη­σε να συ­γκα­λύ­ψει την πράξη της απο­κρύ­πτο­ντας τόσο το μέσο τέ­λε­σης της εγκλη­μα­τι­κής της πρά­ξης, πε­τώ­ντας το σπα­σμέ­νο πο­τή­ρι σε κάδο απορ­ριμ­μά­των του Δήμου Καρ­πά­θου και σε από­στα­ση του­λά­χι­στον 20 μέ­τρων από την οικία όσο και οποιο­δή­πο­τε άλλο ίχνος, προ­κει­μέ­νου να κα­τα­στή­σει δυ­σχε­ρέ­στε­ρη την εξα­κρί­βω­ση του εγκλή­μα­τος που τέ­λε­σε (σκου­πί­ζο­ντας επι­με­λώς τα αί­μα­τα και το­πο­θε­τώ­ντας τα εμπο­τι­σμέ­να με αίμα ρούχα της ιδίας και του θύ­μα­τος στο πλυ­ντή­ριο) και να απο­φύ­γει τη σύλ­λη­ψή της.

Το δι­κα­στι­κό συμ­βού­λιο θε­ω­ρεί ότι η δια­τή­ρη­ση της επι­βλη­θεί­σας σε βάρος της, προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης κα­θί­στα­ται απο­λύ­τως ανα­γκαία για να ανα­κό­ψει την εγκλη­μα­τι­κή της δρα­στη­ριό­τη­τα, ενώ κρί­νε­ται ότι είναι πολύ πι­θα­νό, αν αυτή αφε­θεί ελεύ­θε­ρη, έστω και με πε­ριο­ρι­στι­κούς όρους, να δια­πρά­ξει και νέα εγκλή­μα­τα. Κρί­θη­κε επι­πλέ­ον ότι υπήρ­ξε με­θο­δι­κό­τη­τα στις κι­νή­σεις της κι ως εκ τού­του νη­φά­λιος τρό­πος σκέ­ψης.