«Κραυγές απόγνωσης» και από τους συνταξιούχους της Ρόδου! Eξωφρενικές περιπτώσεις που είναι στην αναμονή για χρόνια…

Εξορ­γι­στι­κά είναι τα όσα βλέ­πουν το φως της δη­μο­σιό­τη­τας στο τε­λευ­ταίο διά­στη­μα, σχε­τι­κά με τις κα­θυ­στε­ρή­σεις στην έκ­δο­ση συ­ντά­ξε­ων που ως φαί­νε­ται αν δεν έχεις… μπάρ­μπα στην Κο­ρώ­νη είσαι ανα­γκα­σμέ­νος να πε­ρι­μέ­νεις και ένα και δύο και τρία ακόμα και πέντε χρό­νια.

Παρά τις δια­χρο­νι­κά βα­ρύ­γδου­πες ανα­κοι­νώ­σεις από κυ­βερ­νή­σεις και προ­έ­δρους ασφα­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών, αυτό το καρ­κί­νω­μα των κα­θυ­στε­ρή­σε­ων στην έκ­δο­ση συ­ντά­ξε­ων, που πλήτ­τει βά­ναυ­σα την τρίτη ηλι­κία, δεν έχει θε­ρα­πευ­τεί και ως φαί­νε­ται ούτε πρό­κει­ται.

Παρά το γε­γο­νός ότι υπο­τί­θε­ται πως ο χρό­νος έκ­δο­σης συ­ντά­ξε­ων έχει μειω­θεί, οι αριθ­μοί δια­ψεύ­δουν τις δια­βε­βαιώ­σεις και η αγα­νά­κτη­ση των ηλι­κιω­μέ­νων εκ­θέ­τει την ση­με­ρι­νή κυ­βέρ­νη­ση αλλά και τις προη­γού­με­νες.

Προ ημε­ρών έκανε τον γύρο της Ελ­λά­δας εί­δη­ση για συ­ντα­ξιού­χο που πε­ρι­μέ­νει… πέντε χρό­νια για να πάρει την σύ­ντα­ξή του και κα­νείς δεν είναι σε θέση να του απα­ντή­σει πότε τε­λι­κά θα συμ­βεί αυτό.

Η ίδια κα­τά­στα­ση επι­κρα­τεί και στη Ρόδο, αλλά και σε όλα τα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου όπου οι… ντά­νες στα γρα­φεία των ασφα­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών με τις ανεκ­πε­ραί­ω­τες υπο­θέ­σεις για έκ­δο­ση συ­ντά­ξε­ων, πα­ρα­μέ­νουν για να υπεν­θυ­μί­ζουν ότι το τέρας της γρα­φειο­κρα­τί­ας δεν είναι τε­λι­κά τόσο εύ­κο­λο να νι­κη­θεί.

Από τον Αννα στον Καϊ­ά­φα αγα­να­κτι­σμέ­νοι, υπό… ανα­μο­νή συ­ντα­ξιού­χοι στη Ρόδο, πε­ρι­μέ­νουν στω­ι­κά την σύ­ντα­ξή τους, χτυ­πά­νε πόρ­τες, επι­σκέ­πτο­νται γρα­φεία, αλ­λά­ζουν ορό­φους, υπευ­θύ­νους και προϊ­στα­μέ­νους και κα­νείς δεν είναι σε θέση να τους δώσει μια σαφή απά­ντη­ση. Πόσο θα πρέ­πει ακόμα να πε­ρι­μέ­νουν;

Ακόμα και τα βου­λευ­τι­κά γρα­φεία, έχουν με­τα­τρα­πεί σε μίνι-πα­ραρ­τή­μα­τα ασφα­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών αφού πο­λί­τες που δεν ξέ­ρουν πού αλλού να απευ­θυν­θούν ή τι άλλο να κά­νουν, κα­τα­φεύ­γουν στους βου­λευ­τές του νομού, μήπως και αν μπει μπρο­στά το… πο­λι­τι­κό πρό­ση­μο σε ένα βαθιά κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα, βρε­θεί άκρη. Φεύ!

Η δια­δι­κα­σία είναι τρα­γι­κά αργή και δυ­στυ­χώς μπο­ρεί μέχρι να εκ­δο­θεί η σύ­ντα­ξη ο εν­δια­φε­ρό­με­νος να μην ζει…! Κι όμως δεν πρό­κει­ται για τρα­βηγ­μέ­νο σε­νά­ριο αλλά για μια θλι­βε­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα στα Δω­δε­κά­νη­σα, όπως και στην υπό­λοι­πη Ελ­λά­δα.

Ηλι­κιω­μέ­νοι άν­θρω­ποι, με πε­νι­χρά ή κα­θό­λου χρή­μα­τα ανε­βο­κα­τε­βαί­νουν σκα­λιά, αλ­λά­ζουν ορό­φους, πα­ρα­κα­λά­νε για μια υπεύ­θυ­νη απά­ντη­ση η οποία δεν έρ­χε­ται από που­θε­νά. Ακόμα και έπει­τα από πα­ρεμ­βά­σεις των πο­λι­τι­κών γρα­φεί­ων, η κα­τά­στα­ση δεν βελ­τιώ­νε­ται και την ανα­μο­νή δια­δέ­χε­ται η αγω­νία και η από­γνω­ση.

Τα αι­τή­μα­τα πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται, αφού στα προη­γού­με­να κα­τα­τε­θει­μέ­να προ­στί­θε­νται και νέα και κάπως έτσι περ­νά­νε και ένα και δύο και τρία χρό­νια ακόμα και τέσ­σε­ρα χρό­νια για να μπο­ρέ­σει ένας άν­θρω­πος να λάβει την σύ­ντα­ξη την οποία του οφεί­λει το κρά­τος, δεν του τη χα­ρί­ζει.

Μετά την προ­βο­λή της με­μο­νω­μέ­νης πε­ρί­πτω­σης ασφα­λι­σμέ­νης στην Κρήτη που είναι πέντε χρό­νια στην ανα­μο­νή για την με­τα­τρο­πή ανα­πη­ρι­κής σύ­ντα­ξης σε γή­ρα­τος, οι δια­μαρ­τυ­ρί­ες για πα­ρό­μοιες πε­ρι­πτώ­σεις τη Ρόδο πήραν μορφή χιο­νο­στι­βά­δας.

Η απά­ντη­ση που δί­νε­ται από τα το­πι­κά πα­ραρ­τή­μα­τα είναι πως… υπάρ­χει κώ­λυ­μα με τη δια­δι­κα­σία της με­τα­τρο­πής ανα­πη­ρι­κής συ­ντά­ξε­ως σε γή­ρα­τος και η τα­λαι­πω­ρία μπο­ρεί να διαρ­κέ­σει για αρ­κε­τό χρο­νι­κό διά­στη­μα… ακόμα, αφού η εμπλο­κή οφεί­λε­ται στα «κε­ντρι­κά».

Τα απρό­σω­πα «κε­ντρι­κά» που προ­φα­νώς έχουν διευ­θυ­ντι­κά στε­λέ­χη, προϊ­στα­μέ­νους, διευ­θυ­ντές, υπευ­θύ­νους, τμη­μα­τάρ­χες και πάει λέ­γο­ντας δεν δί­νουν όμως μια σαφή απά­ντη­ση πότε επι­τέ­λους θα ξε­κολ­λή­σει το λο­γι­σμι­κό σύ­στη­μα που όλοι επι­κα­λού­νται για να πά­ρουν οι σε ανα­μο­νή συ­ντα­ξιού­χοι τα χρή­μα­τα που δι­καιού­νται για να ζή­σουν αξιο­πρε­πώς.

Οι άν­θρω­ποι αυτοί, ανα­πό­σπα­στο μέρος της κοι­νω­νί­ας μας, που ερ­γά­στη­καν και προ­σέ­φε­ραν στο κοι­νω­νι­κό σύ­νο­λο, σή­με­ρα είναι ανα­γκα­σμέ­νοι στην πλειο­νό­τη­τά τους με ευ­θύ­νη του κε­ντρι­κού κρά­τους, να ζη­τια­νεύ­ουν δα­νει­κά, να αφή­νουν υπο­χρε­ώ­σεις απλή­ρω­τες, να ζουν χωρίς ρεύμα, να πε­ρι­κό­βουν τα φάρ­μα­κά τους γιατί πολύ απλά είναι κα­τα­δι­κα­σμέ­νοι να ζουν μια ζωή σε ανα­μο­νή μέχρι να… δε­ή­σει να ξε­κολ­λή­σει το λο­γι­σμι­κό σύ­στη­μα.

Η πληγή αυτή πα­ρα­μέ­νει ανοι­κτή, και μια βόλτα από τα πα­ραρ­τή­μα­τα των ασφα­λι­στι­κών τα­μεί­ων της Ρόδου, αρκεί για να δει κα­νείς τα­λαι­πω­ρη­μέ­νους αν­θρώ­πους να προ­σπα­θούν να βγά­λουν άκρη χωρίς βε­βαί­ως να τα κα­τα­φέρ­νουν.

Συ­μπο­λί­τες μας ζουν κάθε μέρα με την ελ­πί­δα, η οποία δια­ψεύ­δε­ται στο τέλος του μηνός και κάθε φορά σκύ­βουν το κε­φά­λι όλο και πιο χα­μη­λά. Και κάπως έτσι περ­νά­νε οι μήνες, οι μήνες γί­νο­νται χρό­νια και η ζωή των σε ανα­μο­νή συ­ντα­ξιού­χων με­τα­τρέ­πε­ται σε έναν Γολ­γο­θά.

Είναι πραγ­μα­τι­κά απο­ρί­ας άξιο, πώς αυτό το θέμα δεν έχει απα­σχο­λή­σει στην πραγ­μα­τι­κή του διά­στα­ση τους αρ­μό­διους το­πι­κά και κε­ντρι­κά και πώς το θέμα δεν έχει φτά­σει στη Βουλή από τους εκ­προ­σώ­πους του νομού, για να πά­ρουν επι­τέ­λους οι συ­μπο­λί­τες μας μια υπεύ­θυ­νη απά­ντη­ση.

Πόσο χρό­νια ακόμα θα χρεια­στεί να πε­ρι­μέ­νουν; Θα προ­λά­βουν να πά­ρουν τη σύ­ντα­ξή τους πριν αφή­σουν τον μά­ταιο τούτο κόσμο;

Οι κα­ταγ­γε­λί­ες που φτά­νουν στη «δη­μο­κρα­τι­κή» για τους τε­ρά­στιους χρό­νους ανα­μο­νής με­τα­τρο­πής σύ­ντα­ξης από ανα­πη­ρι­κή σε γή­ρα­τος είναι δε­κά­δες με το ίδιο ζη­τού­με­νο, κα­νείς δεν είναι σε θέση να δώσει στους αν­θρώ­πους μια υπεύ­θυ­νη απά­ντη­ση!

Δυ­στυ­χώς, οι πολ­λές με­μο­νω­μέ­νες υπο­θέ­σεις στα Δω­δε­κά­νη­σα, κα­θί­στα­νται πλέον μεί­ζον κοι­νω­νι­κό ζή­τη­μα διότι πρό­κει­ται για εκα­το­ντά­δες εκ­κρε­μό­τη­τες που κα­θι­στούν τις… με­μο­νω­μέ­νες πε­ρι­πτώ­σεις χαί­νου­σα πληγή του κοι­νω­νι­κού συ­νό­λου.

Κάθε με­μο­νω­μέ­νη πε­ρί­πτω­ση που φτά­νει στα γρα­φεία της «δ», απο­τε­λεί και μια ξε­χω­ρι­στή ιστο­ρία γρα­φειο­κρα­τι­κής τρέ­λας γι αυτό και θα πρέ­πει το ζή­τη­μα να αντι­με­τω­πι­στεί συ­νο­λι­κά και όχι ανά πε­ρί­πτω­ση και όχι για όποιον έχει… μπάρ­μπα στην Κο­ρώ­νη.

Οι δια­μαρ­τυ­ρό­με­νοι ζη­τούν την πα­ρέμ­βα­ση των βου­λευ­τών του νομού συ­νο­λι­κά, για να πά­ρουν όχι μόνο τις απα­ντή­σεις που δι­καιού­νται αλλά και τα χρή­μα­τα τα οποία στε­ρού­νται με υπαι­τιό­τη­τα του… «απρό­σω­που» κρά­τους, της γρα­φειο­κρα­τί­ας και του κω­λύ­μα­τος του λο­γι­σμι­κού.