“Στο δρόμο του αύριο”- Γράφει ο Γιάννης Παρασκευάς

Δεν απο­τε­λεί ιστο­ρικό παρά­δοξο, η ταυ­τό­χρονη συνεύ­ρεση τόσων προ­βλη­μά­των, που ξεκι­νώ­ντας από δια­φο­ρε­τι­κές αφε­τη­ρίες και με δια­φο­ρε­τικά χαρα­κτη­ρι­στικά, να δημιουρ­γούν ένα εκρη­κτικό μείγμα, που η αντι­με­τώ­πιση του χρήζει ιδιαί­τε­ρης προ­σο­χής.

Δεν θα ήταν ούτε παρά­δοξη ούτε υπερ­βο­λική η παρα­δοχή, ότι βρι­σκό­μα­στε σε ένα σημείο καμπής, για το σήμερα και πολύ περισ­σό­τερο για το αύριο.

Η παρα­τε­τα­μένη Οικο­νο­μική Ύφεση είχε σαν απο­τέ­λε­σμα, την φτω­χο­ποί­ηση μεγάλου μέρους του πλη­θυ­σμού, την κοι­νω­νική απο­διορ­γά­νωση, την εξα­το­μί­κευση, τον εξο­στρα­κι­σμό της Κοι­νω­νι­κής συνεί­δη­σης, την ταύτιση του ΕΓΩ με το φίλαυτο ΕΓΩ και όχι το ΕΜΕΙΣ, την συσ­σώ­ρευση πλούτου και την ελα­χι­στο­ποί­ηση της αγο­ρα­στι­κής δύναμης.

Η παν­δη­μία και οι τρόποι και μέθοδοι που έχουν επι­λε­γεί και επι­λέ­γο­νται για την αντι­με­τώ­πιση της και την προ­στα­σία της Υγείας των πολιτών, ανά­δει­ξαν την στρεβλή και μη απο­δο­τική Δημόσια Διοί­κηση, σε όλες τις βαθ­μί­δες και σε όλους τους τομείς.

Οι προ­σπά­θειες προ­στα­σίας της Δημό­σιας Υγείας, έφεραν στο φώς και στο προ­σκή­νιο το πραγ­μα­τικό πρόσωπο του Εθνικού και Παγκό­σμιου Συστή­μα­τος δια­κυ­βέρ­νη­σης, τις αδυ­να­μίες και αντι­φά­σεις της δήθεν «φιλε­λέ­υ­θε­ρης οικο­νο­μίας».

Οι πάντες στρά­φη­καν στο Κράτος, στα Κρατικά Ταμεία και όχι στα χαρ­το­φυ­λά­κια των Αγορών και για την προ­στα­σία της Υγείας και για την δήθεν νέα επα­νεκ­κί­νηση της οικο­νο­μίας.

Η οικο­νο­μική στήριξη των ανα­ξιο­πα­θού­ντων, οι ελλι­πο­βα­ρείς χρη­μα­το­δο­τή­σεις των επι­χει­ρή­σεων χωρίς στο­χεύ­σεις και χωρίς πρό­γραμμα, δεν θα έχουν κανένα απο­τέ­λε­σμα παρά μόνο την αύξηση του Δημό­σιου χρέους, το οποίο πολύ σύντομα θα μετα­φερ­θεί στις πλάτες των συνήθων υπο­ζυ­γίων.

Το είδος της επα­νεκ­κί­νη­σης και οι στο­χεύ­σεις είναι εμφα­νείς, ξεχω­ρί­ζουν οι προ­σπά­θειες δημιουρ­γίας ευνοϊ­κού περι­βάλ­λο­ντος για την συνέ­χιση της καθο­ρι­στι­κής παρεμ­βα­τι­κής πολι­τι­κής των αγορών σε Παγκό­σμια κλίμακα, θεωρουν Νεο­φι­λε­λεύ­θε­ροι και μη ότι μπορούν να εξι­σορ­ρο­πή­σουν τις αντι­δρά­σεις αυτών που πράγ­ματι πλήτ­το­νται, με την παροχή επί­δο­μά­των.

Στον τρελλό χορό των δις, η πραγ­μα­τική οικο­νο­μία είναι απούσα, τραστ υγείας και φαρ­μά­κων, χρη­μα­το­πι­στω­τικά τραστ, τρά­πε­ζες, δια­δι­κτυα­κοί κολοσ­σοί, γράφουν τερά­στια κέρδη εν μέσω παν­δη­μίας, με τον απλό πολίτη να ζεί σήμερα με το φάσμα του θανάτου να πλα­νιέ­ται μπροστά του και να είναι άδηλο το αυριανό οικο­νο­μικό του μέλλον.

Τα νέα δεδο­μένα που φέρνει στην επι­φά­νεια η «διπλή κρίση», η καθαρά οικο­νο­μική με την μορφή της «φούσκας της υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης» και η «υγειο­νο­μική» με την μορφή της παν­δη­μίας, καθι­στούν όλο και πιο εμφανές, ότι τα όπλα και οι μέθοδοι που ο Καπι­τα­λι­σμός για χρόνια τώρα χρη­σι­μο­ποιεί, για την υπέρ­βαση και την όποια μετάλ­λαξη του δεν αρκούν, είναι ανα­πο­τε­λε­σμα­τικά.

Η μέχρι τώρα αποδοχή της ποδη­γέ­τη­σης της πολι­τι­κής από την οικο­νο­μία, (ιδιο­κτη­σία και μορφές ροής και διά­θε­σης) τίθεται σε αμφι­σβή­τηση.

Η καθυ­πό­ταξη της πολι­τι­κής και των αρχών του Διε­θνούς Δικαίου, κραυ­γα­λέα γίνεται εμφανής στην προ­σπά­θεια της χώρας μας, για την επίλυση των υπαρ­κτών ή υπο­βο­λι­μαίων προ­βλη­μά­των με την γείτονα Τουρκία.

Το Δίκαιο και οι αρχές του Διε­θνούς Δικαίου αγνο­ού­νται, στο όνομα των όποιων οικο­νο­μι­κών συμ­φε­ρό­ντων.

Οι προ­σπά­θειες της χώρας για την δημιουρ­γία συμ­μα­χιών, για την ενί­σχυση των θέσεων μας, στρε­βλώ­νουν και απο­δυ­να­μώ­νο­νται, όταν θίγουν ή αντι­στρα­τεύ­ο­νται ισχυρά οικο­νο­μικά συμ­φέ­ρο­ντα, Κρατικά ή ιδιω­τικά.

Γινό­μα­στε καθη­με­ρινά μάρ­τυ­ρες της πλήρους επι­κρά­τη­σης των απόψεων και θέσεων των λεγό­με­νων «αγορών».

Το πολι­τικό και πολι­τειακό μας σύστημα, σε σύμπλευση και συμπό­ρευση με το Κοι­νω­νικό σύνολο, έχουν χρέος και υπο­χρέ­ωση να απε­μπλα­κούν από τα χθεσινά και σημε­ρινά μοντέλα

δια­χεί­ρη­σης κρίσεων, να αρνη­θούν τα δεσμά της αδρά­νειας και τα δήθεν εκ των πραγ­μά­των απο­δυ­να­μω­μένα ιδε­ο­λο­γή­ματα και να «θέσουν τον δάκτυλο επί των τύπων των ήλων» και να αντι­κρύ­σουν με το βλέμμα στο μέλλον, την σημε­ρινή τριπλή κρίση.

Για το αύριο, για τη δομή μιας κοι­νω­νίας συνε­κτι­κής και δίκαιης, για την εξά­λειψη του ρατσι­σμού και των μεγάλων οικο­νο­μι­κών αντι­θέ­σεων, είναι ανα­γκαία η ανα­στροφή της σημε­ρι­νής πυρα­μί­δας, το ανα­πο­δο­γύ­ρι­σμα του σημε­ρι­νού στάτους.

Είναι «εκ των ων ουκ άνευ», η ανα­γκαιό­τητα συνύ­παρ­ξης της πολι­τι­κής με την οικο­νο­μία, η αλλαγή ρότας όμως, η αλλαγή δρόμου και κατευ­θύν­σεων, δεν μπορεί να έχει μέλλον, να έχει επι­τυ­χία, αν στο Εθνικό και Παγκό­σμιο σύστημα δια­κυ­βέρ­νη­σης, δεν ορισθεί ποιος είναι «ο εντο­λέας και ποιος ο εντο­λο­δό­χος», είναι σαφές, εντο­λέας οφείλει και πρέπει να είναι η πολι­τική και εντο­λο­δό­χος η οικο­νο­μία.

Δύσκολη η επιλογή, δύσκολη η προ­σπά­θεια για το δρόμο του αύριο, αυτή όμως είναι η απο­στολή των πολι­τι­κών και της πολι­τι­κής και όχι η εντε­ταλ­μένη δια­χεί­ρηση.

Παρα­σκευάς Γιάννης

Ρόδος, 21/1/2021