Ποινή κάθειρξης 7 ετών για κακουργηματική φοροδιαφυγή

Σε ποινή κάθειρ­ξης 7 ετών κατα­δι­κά­στηκε την Τρίτη από το Μονο­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου ο δια­χει­ρι­στής εδρεύ­ου­σας στην Κω ετε­ρόρ­ρυθ­μης εται­ρείας, με αντι­κεί­μενο την εκτέ­λεση οικο­δο­μι­κών εργα­σιών, που κρίθηκε ένοχος κακουρ­γη­μα­τι­κής φορο­δια­φυ­γής.

Ο κατη­γο­ρού­με­νος, που δεν παρέστη στη δίκη και εκπρο­σω­πή­θηκε από το δικη­γόρο κ. Μ. Χατζηά­μαλο, φέρεται κατά το χρονικό διά­στημα από 1-1-2008 έως 31-12-2008, με περισ­σό­τε­ρες από μια πράξεις, που συνι­στούν εξα­κο­λού­θηση του ίδιου εγκλή­μα­τος, με πρόθεση να απο­δέ­χθηκε και να εξέδωσε εικο­νικά (εξ ολο­κλή­ρου ή κατά ένα μέρος) φορο­λο­γικά στοι­χεία για ανύ­παρ­κτες καθ’ ολο­κλη­ρίαν ή εν μέρει συναλ­λα­γές, η συνο­λική αξία των οποίων υπερ­βαί­νει το ποσό των 150.000 ευρώ.

Ειδι­κό­τερα, ως δια­χει­ρι­στής της εται­ρείας απο­δέ­χτηκε 31 τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών, εκδό­σεως δύο ατόμων συνο­λι­κής καθαρής αξίας 9.061.241 ευρώ, πλέον ΦΠΑ συνο­λι­κού ποσού 1.177.961,13 ευρώ.

Τα ανωτέρω φορο­λο­γικά στοι­χεία κρί­θη­καν εικο­νικά διότι οι εκδότες αυτών (τρείς εται­ρείες) υπερ­γο­λά­βοι, στους οποίους φέρεται ότι ανέθεσε την εκτέ­λεση μέρους του έργου που είχε ανα­λά­βει ως κύρια εργο­λά­βος η εται­ρεία του και συγκε­κρι­μένα την εκτέ­λεση εργα­σιών αρχι­τε­κτο­νι­κών δια­μορ­φώ­σεων και ηλε­κτρο­μη­χα­νο­λο­γι­κών εγκα­τα­στά­σεων ξενο­δο­χεια­κού κτηρίου στην Κω καθώς και δια­μόρ­φωση περι­βάλ­λο­ντος αυτού χώρου, δεν μπο­ρού­σαν να τα έχουν εκδώσει.

Από την έρευνα και σύμφωνα με όσα κατέ­θεσε ενώπιον του δικα­στη­ρίου επι­θε­ω­ρη­τής του ΣΔΟΕ, είχε δια­πι­στω­θεί ότι οι υπε­ρερ­γο­λά­βοι δεν μπο­ρού­σαν να εκτε­λέ­σουν τις εργα­σίες αυτές, που φέρεται ότι τιμο­λό­γη­σαν, καθόσον δεν είχαν τα απαι­τού­μενα μηχα­νή­ματα, εργα­λεία, εξο­πλι­σμό (οικο­δο­μική ξυλεία, μπε­το­νιέ­ρες κ.λπ.), δεν είχαν προβεί σε ανά­λο­γες αγορές πρώτων υλών (σκυ­ρό­δεμα, τσι­μέ­ντα ή άσφαλτο) και δεν είχαν κατα­βά­λει αμοιβές για υπαλ­λη­λικό ή οικο­δο­μο­τε­χνικό προ­σω­πικό για την εκτέ­λεση των άνω εργα­σιών.

Επι­προ­σθέ­τως δε, οι υπερ­γο­λά­βοι φέρο­νται να μην εκτέ­λε­σαν οποιεσ­δή­ποτε εργα­σίες, αφού η μεν επι­χεί­ρηση ενός εξ’ αυτών ουδέ­ποτε πραγ­μα­το­ποί­ησε εργα­σίες σε ξενο­δο­χεία στην Κω ούτε και εξέδωσε φορο­λο­γικό στοι­χείο, οι δε λοιπές παρα­πάνω επι­χει­ρή­σεις δεν ήταν σε θέση να εκτε­λέ­σουν οποια­δή­ποτε οικο­δο­μική εργασία, είτε διότι είχαν αντι­κεί­μενο άσχετο με τον κλάδο των κατα­σκευών είτε διότι δεν διέ­θε­ταν μηχα­νή­ματα, εργα­το­ϋ­παλ­λη­λικό προ­σω­πικό και πρώτες ύλες για την εκτέ­λεση των εργα­σιών που φέρεται ότι τους ανα­τέ­θη­καν.

Η λήψη και κατα­χώ­ρηση των άνω εικο­νι­κών φορο­λο­γι­κών στοι­χείων είχε ως απο­τέ­λε­σμα να ωφε­λη­θεί η επι­χεί­ρηση της οποίας τυγ­χά­νει δια­χει­ρι­στής, αφού κατά το έτος 2008 εμφά­νισε μειω­μένα καθαρά κέρδη και εξέπεσε από τον φόρο εκροών ΦΠΑ κατά το ποσό του 1.177.961,33 ευρώ. Ο ίδιος κατη­γο­ρού­με­νος φέρεται παρα­πέρα να εξέδωσε 54 τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών προς την ανώνυμη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία συνο­λι­κής καθαρής αξίας 14.248.485 ευρώ, πλέον ΦΠΑ συνο­λι­κού ποσού 1.852.303,10 ευρώ.

Τα ανωτέρω φορο­λο­γικά στοι­χεία είναι εν μέρει εικο­νικά και δη υπερ­τι­μο­λο­γη­μένα κατά το ποσό των 9.061.241 ευρώ (χωρίς ΦΠΑ), καθόσον αφορούν τις ίδιες οικο­δο­μι­κές εργα­σίες, για τις οποίες η εργο­λα­βική εται­ρεία έλαβε για το ίδιο έργο εικο­νικά τιμο­λό­για ίσης αξίας από τους φερό­με­νους υπερ­γο­λά­βους της.

Ο επι­θε­ω­ρη­τής του ΣΔΟΕ εξε­τα­ζό­με­νος κατέ­θεσε ακόμη ότι οι πλη­ρω­μές που έγιναν από τη ξενο­δο­χειακή εται­ρεία στους εργο­λά­βους με δίγραμ­μες επι­τα­γές επε­στρά­φη­σαν μετά την είσπραξή τους σε μετρητά τα οποία φέρο­νται να εισήλ­θαν σε λογα­ρια­σμούς της αλλά και σε λογα­ρια­σμού εκπρο­σώ­που της.

Τόνισε ακόμη ότι πριν τον έλεγχο του ΣΔΟΕ ο κατη­γο­ρού­με­νος είχε δηλώσει πτώ­χευση. Η προ­σφυγή της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας ενώπιον του Διοι­κη­τι­κού Πρω­το­δι­κείου έχει απορ­ρι­φθεί ενώ όπως τόνισε ο επι­θε­ω­ρη­τής του ΣΔΟΕ η εκπρό­σω­πος της εται­ρείας απο­δέ­χτηκε το πρό­στιμο και πλήρωσε.

Η υπε­ρά­σπιση του κατη­γο­ρού­με­νου στον αντί­ποδα ισχυ­ρί­στηκε ότι ενώ αρχικά η κατη­γο­ρία αφο­ρούσε εικο­νικά τιμο­λό­για ως προς τις παρα­σχε­θεί­σες εργα­σίες τελικώς στην πορεία και ενώ δια­πι­στώ­θηκε ότι το έργο είχε στο σύνολό του εκτε­λε­στεί, μετε­τράπη σε έκδοση εικο­νι­κών τιμο­λο­γίων ως προς το πρόσωπο του εκδότη.

Τόνισε ότι δεν υπήρξε ούτε ένα ευρώ υπερ­τι­μο­λό­γηση και ότι οι υπε­ρερ­γο­λά­βοι προ­κει­μέ­νου να αυξή­σουν τα έσοδά τους κατέ­φυ­γαν στους υπε­ρερ­γο­λά­βους για την έκδοση τιμο­λο­γίων.

Σε ό,τι αφορά την επι­στροφή χρη­μά­των από τις επι­τα­γές πλη­ρω­μής τονί­στηκε ότι επρό­κειτο για επι­στρο­φές λόγω διπλο­πλη­ρω­μών που είχαν γίνει.

Επι­ση­μάν­θηκε εξάλλου ότι υπήρξε πλήρης έλεγχος της επέν­δυ­σης από τριμελή επι­τροπή του Υπουρ­γείου Ανά­πτυ­ξης που βρήκε ότι το έργο έγινε όπως ακριβώς είχε προ­γραμ­μα­τι­στεί και μελε­τη­θεί.