Αδιαλλαξία και υποκρισία

Της Νε­κτα­ρί­ας Μπίλ­λη

Ο νέος, άγνω­στος, επι­θε­τι­κός ιός που μα­στί­ζει την αν­θρω­πό­τη­τα δεν κα­τα­στρέ­φει μόνο τις αν­θρώ­πι­νες ζωές αλλά και τις οι­κο­νο­μί­ες του πλα­νή­τη. Μέσα από αυτή την κρίση καμία οι­κο­νο­μία δεν θα πα­ρα­μεί­νει αλώ­βη­τη. Ήδη τα ΑΕΠ των χωρών κα­τα­κρη­μνί­ζο­νται και κάθε ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή ελα­χι­στο­ποιεί­ται έως εκ­μη­δε­νί­ζε­ται.

Η νόσος εξε­λίσ­σε­ται, τα κρού­σμα­τα αυ­ξά­νο­νται και οι θά­να­τοι πολ­λα­πλα­σιά­ζο­νται. Η νόσος δεν κάνει εξαι­ρέ­σεις και δια­κρί­σεις. Όλα τα συ­στή­μα­τα θα δο­κι­μα­στούν και θα φθά­σουν στα όρια τις κα­τάρ­ρευ­σης αν δεν υπάρ­ξουν ορ­γα­νω­μέ­νες και συ­ντε­ταγ­μέ­νες ευ­ρω­παϊ­κές πο­λι­τι­κές, προ­κει­μέ­νου να πα­ρέμ­βουν δυ­να­μι­κά και να αντι­με­τω­πί­σουν την κρίση. Η Ιτα­λία και η Ισπα­νία με τις εκα­τόμ­βες νε­κρών θα μα­ζεύ­ουν τα συ­ντρίμ­μια των οι­κο­νο­μιών τους αλλά δεν θα μεί­νουν άτρω­τες και οι οι­κο­νο­μί­ες του Βορρά που φα­ντά­ζουν ως εύ­ρω­στες.

Εννέα αρ­χη­γοί κρα­τών, με­τα­ξύ των οποί­ων και ο Έλ­λη­νας Πρω­θυ­πουρ­γός απηύ­θυ­ναν αί­τη­μα για έκ­δο­ση ευ­ρω­ο­μο­λό­γου, το οποίο απορ­ρί­φθη­κε από τους πλού­σιους Βο­ρειο­ευ­ρω­παί­ους, ιδιαι­τέ­ρως τους Γερ­μα­νούς, τους Ολ­λαν­δούς και τους Φιν­λαν­δούς που σ αυτήν την ορια­κή στιγ­μή και στις πα­ρού­σες συν­θή­κες της θα­να­τη­φό­ρου επι­δη­μί­ας αρ­νού­νται τη λήψη δρα­στι­κών και καί­ριων μέ­τρων προς αντι­με­τώ­πι­ση των δυ­σμε­νών επι­πτώ­σε­ων της. Δια­μη­νύ­ουν δε με κάθε τρόπο ότι δεν προ­τί­θε­νται να δώ­σουν αφει­δώς χρή­μα­τα χωρίς ανά­λη­ψη υπο­χρε­ώ­σε­ων από τις πλη­γεί­σες χώρες, όπερ με­θερ­μη­νευό­με­νο ση­μαί­νει χωρίς την υπο­γρα­φή μνη­μο­νί­ων, συ­νι­στώ­ντας τη χρήση του Ευ­ρω­παϊ­κού Μη­χα­νι­σμού Στα­θε­ρό­τη­τας (ESM). Την ίδια στιγ­μή έγκρι­τοι διε­θνείς οι­κο­νο­μο­λό­γοι κά­νουν λόγο για το πόσο επι­κίν­δυ­νο είναι αυτό το εγ­χεί­ρη­μα αφού τέ­τοια δά­νεια τα οποία πρέ­πει να επι­στρέ­φο­νται εντός δύο ετών θα μπο­ρού­σαν να επι­δει­νώ­σουν έτι πε­ραι­τέ­ρω την κα­τά­στα­ση των πλητ­τό­με­νων χωρών.

Μέμ­φο­νται τις πο­λι­τι­κές ηγε­σί­ες του Νότου ότι τις καλές πε­ριό­δους που το χρήμα έρρεε δεν προ­νό­η­σαν να ενι­σχύ­σουν τα συ­στή­μα­τα υγεί­ας τους, αλλά δα­πα­νού­σαν τα κον­δύ­λια σε επου­σιώ­δεις δα­πά­νες και σε εκλο­γι­κούς σκο­πούς, κα­τα­λή­γο­ντας ότι δεν δι­καιού­νται στη δε­δο­μέ­νη στιγ­μή πλήρη βο­ή­θεια χωρίς ανά­λη­ψη υπο­χρε­ώ­σε­ων. Η υιο­θέ­τη­ση αυτής της δογ­μα­τι­κής στά­σης πα­ρα­γκω­νί­ζει τις αρχές και τις αξίες πάνω στις οποί­ες στη­ρί­ζε­ται το Ευ­ρω­παϊ­κό οι­κο­δό­μη­μα , θέτει σε κίν­δυ­νο τη συ­νο­χή του. Δεν είναι τυ­χαίο που ο 94 χρό­νος Ζακ Ντε­λόρ μια από τις σπου­δαιό­τε­ρες προ­σω­πι­κό­τη­τες της ευ­ρω­παϊ­κής ενο­ποί­η­σης , ο οποί­ος ηγή­θη­κε της Ευ­ρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής από το 1985 έως και το 1995 και δια­δρα­μά­τι­σε κομ­βι­κό ρόλο στη γέν­νη­ση της Οι­κο­νο­μι­κής και Νο­μι­σμα­τι­κής Ένω­σης, έκρου­σε ήδη στα τέλη του πε­ρα­σμέ­νου μήνα τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου για την Ευ­ρώ­πη λόγω της έλ­λει­ψης ευ­ρω­παϊ­κής αλ­λη­λεγ­γύ­ης λόγω κο­ρο­νοϊ­ού. Ο λόγος του δεν είναι αμε­λη­τέ­ος και προ­κύ­πτει μέσα από το χάσμα αντι­λή­ψε­ων με­τα­ξύ Βο­ρεί­ων και Νο­τί­ων για τον τρόπο αντι­με­τώ­πι­σης των κα­τα­κλυ­σμιαί­ων επι­πτώ­σε­ων της παν­δη­μί­ας.

Η στιγ­μή είναι κρί­σι­μη, κομ­βι­κή και ορια­κή. Υπάρ­χει ένας άγνω­στος, αό­ρα­τος επι­θε­τι­κός και θα­να­τη­φό­ρος ιός που κα­νέ­να από τα κράτη που πλήτ­τε­ται δεν ευ­θύ­νε­ται και δεν μπο­ρεί να κα­τη­γο­ρη­θεί ότι τον προ­κά­λε­σε. Πολλώ δε μάλ­λον κα­νείς δεν δύ­να­ται να πι­στώ­σει σε κα­νέ­να την όποια ολι­γω­ρία και αμέ­λεια. Οι ηγέ­τες και οι επι­κε­φα­λής των κρα­τών μελών κα­λού­νται να ανα­λά­βουν ιστο­ρι­κές ευ­θύ­νες. Η παν­δη­μία δεν κάνει εξαι­ρέ­σεις Ήδη όσοι αψή­φη­σαν τις προει­δο­ποι­ή­σεις των επι­δη­μιο­λό­γων τώρα τρέ­χουν και δεν φτά­νουν. Το ίδιο θα συμ­βεί και με όλους όσοι αρ­νού­νται και δεν προ­τάσ­σουν την αλ­λη­λεγ­γύη και την συλ­λο­γι­κή αντι­με­τώ­πι­ση της παν­δη­μί­ας και κρύ­βο­νται πίσω από συν­θή­κες και συ­νταγ­μα­τι­κές προ­βλέ­ψεις. Θα ανα­λά­βουν το ρίσκο ή θα αφή­σουν την Ευ­ρώ­πη να δια­σπα­στεί;

Και για να μην τεί­νουν οι ισχυ­ροί απει­λη­τι­κά το δά­κτυ­λο ας κα­τα­θέ­σου­με και τούτο: Η γερ­μα­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση είναι από τις χώρες με τα με­γα­λύ­τε­ρα κέρδη από τη συμ­με­το­χή της στην ΕΕ. Είναι μια ιστο­ρι­κή στιγ­μή για την Άν­γκε­λα Μέρ­κελ που είναι η ηγέ­της της Ευ­ρώ­πης να απε­μπο­λή­σει της πτυ­χές της δυ­σκαμ­ψί­ας και των εμ­μο­νών και να επι­βά­λει την κοι­νο­τι­κή αλ­λη­λεγ­γύη, διότι χωρίς αυτήν κλυ­δω­νί­ζε­ται και αμ­φι­σβη­τεί­ται ο λόγος ύπαρ­ξης της ΕΕ.