Ο κυνισμός της εξουσίας

Επι­κοι­νω­νιακά μαθή­ματα και “media training” ανά ομάδες στον ΣΥΡΙΖΑ επει­γό­ντως. Ορι­σμέ­νοι που πάνε στα τηλε­ο­πτικά πάνελ (όχι…ανά 6μηνο αλλά καθη­με­ρινά) χρειά­ζο­νται ταχύρ­ρυθμα και ιδιαί­τερο φρο­ντι­στή­ριο. Κάποιες φορές τα στελέχη του κάνουν δηλώ­σεις, τις οποίες όσο και αν ήθελε κάποιος να δια­κι­νή­σει δολίως ψεύδη, δεν θα μπο­ρούσε να τις φαντα­στεί. Η δήλωση του τέως υπουρ­γού  κ. Δρίτσα, ότι  «βιασμοί μικρών παιδιών στη Μόρια γίνο­νται μία φορά το εξάμηνο». αλλά στον Πειραιά, όπου αυτός ήταν αρμό­διος, δεν άνοιξε ρου­θούνι, και ότι δεν πρέπει να δίνουμε σημασία σε «αυτά που λένε τα κανάλια» είναι για το λιγό­τερο άθλια. Δεν χωράει δικαιο­λο­γία πως ήθελε να πει πως σε μεγάλες συγκε­ντρώ­σεις πλη­θυ­σμού και μάλιστα υπό τις συγκε­κρι­μέ­νες συν­θή­κες, ένας βιασμός παιδιού το εξάμηνο είναι αμε­λη­τέος, ως στα­τι­στικό μέγεθος δεν είναι δα και κάτι το τρο­μα­κτικό. Εστω κι ένα παιδί να βιά­ζε­ται είναι ντροπή, είναι μια αδια­νό­ητη κατά­σταση που προ­σβάλ­λει την Ελλάδα. Εστω κι ένα παιδί να πεθαί­νει από αφυ­δά­τωση, όπως πρό­σφατα στη Μόρια, είναι ξεφτίλα για το ελλη­νικό κράτος, για την ελλη­νική κοι­νω­νία, για το πολι­τικό σύστημα . Πάντως δεν θα μπο­ρού­σαμε να ισχυ­ρι­στούμε πως  ο Δρίτσας είναι cool και άνετος με βια­σμούς παιδιών αρκεί να συμ­βαί­νει ένας το εξάμηνο. Πιστεύω κανένας. Η μόνη λογική εξήγηση για πολλούς πολι­τι­κούς (την πλειο­ψη­φία δυστυ­χώς) είναι πως  κλεί­νο­νται σε περιο­ρι­σμένο κύκλο και σιγά σιγά χάνουν τα κοι­νω­νικά τους αντα­να­κλα­στικά, τις κοι­νω­νι­κές δεξιό­τη­τες, την ικα­νό­τητα να αλλη­λε­πι­δρούν σε μια ευρύ­τερη κοι­νω­νία. Ξεχνάνε. Κι όλο και περισ­σό­τερο η συμπε­ρι­φορά τους γίνεται “περί­εργη”. Δεν τους διορ­θώ­νει κανείς, και αν τους διορ­θώ­σει, είναι αντί­πα­λος, κακός, κάτι. Και έτσι κατα­λή­γουν να λένε εντελώς απα­ρά­δε­κτα πράγ­ματα αλλά δεν έχουν την ικα­νό­τητα να το αντι­λη­φθούν. Τα δάκρυα στε­γνώ­νουν αμέσως αν τα σκου­πί­σεις με μαντη­λάκι που φέρει το εθνό­σημο.