Η αβάσταχτη εθνική ελαφρότητα

Αμετανόητοι οσφυοκάμπτες στους γείτονες οι δικοί μας, από την κεντρική πολιτική εξουσία μέχρι τους εδώ πολιτικάντηδες, δεν εννοούν ότι η υπόθεση της ελληνοτουρκικής φιλίας είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση και όχι γαστρονομικές φιέστες, όπως επιχειρείται σ’ αυτό το διήμερο του ελληνοτουρκικού φόρουμ.
Δεν εννοούν πρωτίστως ότι η φιλία δύο χωρών, οι οποίες στο παρελθόν αιματοκυλίστηκαν ουκ ολίγες φορές, όπως μαρτυρά η Ιστορία, εδραιώνεται μόνο όταν και οι δύο ρίξουν στο ποτάμι της λήθης το αίμα που χύθηκε, όταν πάψουν να έχουν οποιαδήποτε επεκτατική βλέψη σε βάρος του άλλου, όταν ειλικρινά και έμπρακτα επιβεβαιώνουν καθημερινά τον αμοιβαίο σεβασμό και εμπιστοσύνη.
Δυστυχώς, οι γείτονες μέχρι τώρα δεν κάνουν τίποτ’ άλλο παρά να προβάλλουν σε κάθε ευκαιρία εδαφικές διεκδικήσεις σε βάρος της χώρας μας, αλληθωρίζοντας προς τα ελληνικά νησιά του Αιγαίου, οραματιζόμενοι στο “δόγμα Νταβούτογλου” να φτάσουν – κάποια μέρα, όχι μακρινή – μέχρι τη Θεσσαλονίκη, και πιο κάτω στη Λάρισα, αναβιώνοντας την πάλαι ποτέ κραταιάν οθωμανική αυτοκρατορία που έφτασε προ των πυλών της Βιέννης.
Ανιστόρητοι και επικίνδυνα αφελείς της από δω πλευράς παρασύρονται από τον φιλοευρωπαϊκό μανδύα της γείτονος, την ώρα που η μαντίλα γίνεται νόμος στο όνομα του Ισλάμ, και στην πλατεία Ταξίμ χύνεται το αίμα νέων παιδιών, που θέλουν μια Τουρκία ελεύθερη, δημοκρατική, πού σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποφασισμένη να συνυπάρξει ειρηνικά με τους γειτονικούς λαούς.
Ανιστόρητοι και επικίνδυνα αφελείς, γιατί δεν θέλω να πιστέψω ότι όλα γίνονται για τους παράδες του εφέντη Ερντογάν, οι δικοί μας ξεχνούν τη λαϊκή παροιμία ο λύκος κι αν εγέρασε κι άσπρισε το μαλλί του…
Θα πουν, βέβαια, οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν, θέλουν να συνυπάρξουν ειρηνικά. Είν’ αλήθεια. όμως οι λαοί έχουν ηγεσίες, και οι ηγεσίες είν’ αυτές που χαράσσουν τον ρου της Ιστορίας.
Ποτέ, κανένας λαός δεν θέλησε τους πολέμους, τις εκατόμβες των θυμάτων, τα ποτάμια αίματος που χύθηκαν στο διάβα των αιώνων. Μια ματιά μόνο στην Ιστορία του πρόσφατου παρελθόντος το επιβεβαιώνει. Ο γερμανικός λαός δεν είχε να χωρίσει τίποτε με τους γειτονικούς του, αλλά ο Χίτλερ αιματοκύλησε την Ευρώπη και η ίδια η Γερμανία πλήρωσε το βαρύτερο τίμημα.
Ο λαός της Γιουγκοσλαβίας, για να περιοριστούμε στη γειτονιά μας, είχε συνυπάρξει ειρηνικά μέχρι που ο ξένος δάχτυλος και οι ηγεσίες του τον έσπρωξαν στον πιο ματοβαμμένο εμφύλιο.
Ανιστόρητοι, λοιπόν, και επικίνδυνα αφελείς οι δικοί μας πήραν σφουγγάρι και εσβησαν τον “συνωστισμό”, κατά την κυρία Ρεπούση, της Σμύρνης, την πιο μεγάλη εθνική μας τραγωδία. Και μαζί τούς διωγμούς, τις γενοκτονίες του 1954, του 1963, και του 1974, σε βάρος του ελληνισμού της Πόλης. Και, τέλος, την τραγωδία της Κύπρου.
Τώρα ο εφέντης Νταβούτογλου θέλει το Καστελόριζο, το Αγαθονήσι, την Κάλυμνο, το Φαρμακονήσι και οι αρμάδες του, κάθε τόσο προκλητικά, αποκλείουν τον ζωτικό νησιωτικό μας χώρο, στη βήμα – βήμα επεκτατική στρατηγική της ¶γκυρας. Την ίδια ώρα συντηρεί και αναδεικνύει μειονοτικό ζήτημα στη Θράκη και Δωδεκάνησα.
Κι εμείς εδώ, στις νότιες Σποράδες του ελληνικότατου Αρχιπελάγους, στην εσχατιά της Ελλάδας και της Ευρώπης χορεύουμε ζεϊμπέκικο και υποκλινόμαστε στους Αγάδες της Ανατολίας και τους λέμε “σφάξετέ μας ν’ αγιάσουμε”, θύματα του πλέον αφελή σύγχρονου μύθου περί ελληνοτουρκικής φιλίας.
Αν όσοι επιχειρηματίες από απέναντι βρίσκονται σήμερα κάτω από τον λαμπρό ελληνικό ήλιο της Ρόδου, πιστεύουν στην ελληνοτουρκική φιλία και στην ειρηνική συνύπαρξη των λαών μας, έχουν ένα μόνο χρέος: Να στείλουν μήνυμα στους εφέντες Ερντογάν και Νταβούτογλου να αποδεχθούν την παγιωμένη, με διεθνείς Συνθήκες που συνυπέγραψε και η Τουρκία, κατάσταση σε ό,τι αφορά τα σύνορα των δύο χωρών, να εγκαταλείψουν την επεκτατική στρατηγική τους και, τέλος, να συμβάλουν θετικά στην ειρηνική συνύπαρξη ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων.
Όσο τα όπλα τους είναι στραμμένα έτοιμα να χτυπήσουν τα ελληνικά νησιά η ελληνοτουρκική φιλία θα είναι εξαιρετικά εύθραυστη, όπως η πομφόλυγα στον κυματισμό του αέρα.
Αλλά δεν θα το κάνουν. Γι αυτούς η “φιλία” είναι ταυτόσημη με τη μεγάλη, μοναδική ευκαιρία που προσφέρει η οικονομική κρίση στην Ελλάδα για μπίζνες, που ποτέ δεν είχαν ονειρευτεί στο παρελθόν, στο πλαίσιο ενός γενικευμένου οικονομικού πολέμου, που θέλει το Αιγαίο και τα νησιά του “οικονομικά προτεκτοράτα”, μια νέας μορφής αποικιοκρατία.
Μας το είπε, άλλωστε, χωρίς περιστροφές ο Μουσταφά Κουτλάι, πολιτικός ερευνητής οικονομίας του Διεθνούς Στρατηγικού Οργανισμού Έρευνας της ¶γκυρας:
“Αν και οι διαφωνίες για την Κύπρο και το Αιγαίο συνεχίζονται η Ελλάδα έχει χαλαρώσει τη σταθερή θέση της κατά της Τουρκίας σε πολιτικά θέματα τότε που η οικονομική κρίση έπληξε τη χώρα” για να καταλήξει “η Ελλάδα έχει άρει τα ψυχολογικά εμπόδια και δεν είναι πλέον σημαντικό ποιος είναι αυτός που κάνει την επένδυση”.
Πρόκειται για το “σύνδρομο” που έχει καταλάβει και τα δικά μας παιδιά, του ζεϊμπέκικου και της αβάσταχτης εθνικής ελαφρότητας.
Γιατί, αν ήταν αλλιώς τα πράγματα, θα ‘πρεπε να ξεσηκωθούν οργισμένα κατά του Τούρκου Προξένου ο οποίος, προκλητικότατα, έθεσε θέμα με τα μουσουλμανικά μνημεία στη Ρόδο,
Θα ‘πρεπε, δηλαδή, να του πουν κατάμουτρα τι έκανε η Τουρκία την Αγιά Σοφιά, τι έκανε με το Πατριαρχείο, τι έκανε με τη Θεολογική Σχολή της Χάλκης, τι έκανε με τα ελληνικά μνημεία, τι έκανε με τις περιουσίες των Ελλήνων και Ποντίων, τι έκανε με τις εκκλησίες μας.
Και ακόμα να του υπενθυμίσουν την ανεπίτρεπτη προσπάθεια ωμής παρέμβασής του στην ελληνική Δικαιοσύνη πρόσφατα, με την απροειδοποίητη επίσκεψή του στο γραφείο του Εισαγγελέα Πρωτοδικών Ρόδου, λίγα λεπτά πριν από τη δίκη του καπετάνιου του τούρκικου πλοίου.
Κατάπιαν τη γλώσσα τους τα παιδιά της τοπικής εξουσίας μπροστά στον Αγά, μην τυχόν και στεναχωρηθεί και δεν μας φέρει τους παράδες.
Έφτασε μάλιστα ο δήμαρχος, ο πρώτος πολίτης του νησιού, στο σημείο να δηλώσει “υπερήφανος”, αν σωστά το μετέφεραν τα ΜΜΕ, για τους πολιτισμούς που πέρασαν από το νησί.
Θέλω να πιστεύω ότι δεν τα είπε έτσι όπως είδαν το φως της δημοσιότητας.
Αν, όμως, έτσι είναι, πρόκειται για μέγα ατόπημα.
Διότι, κανένας δεν μπορεί να αισθάνεται περήφανος από τους κατακτητές του τόπου του, άσχετα από τα μνημεία που άφησαν σ’ αυτόν, και τα οποία αποτελούν πια κομμάτια της πολυκύμαντης ιστορίας του και σαν τέτοια οφείλει να τα σέβεται.