ΑπΆ το Πολυτεχνείο του Ά73, στο 3ο Μνημόνιο: Πορεία Σύγκρουσης

Το μεσοπρόθεσμο πλαίσιο δημοσιονομικής προσαρμογής 2012-2015 καταλύει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τα εμβληματικά αιτήματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου την 17η Νοέμβρη του ’73, για «Εθνική Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Κοινωνική Προκοπή».
Η υποτίμηση της αξίας της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων ήταν το φανερό αποτέλεσμα της πολιτικής της υπαγωγής της χώρας το Μάιο του 2010 στα προγράμματα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.
Το Νοέμβριο του ’11 το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα Δημοσιονομικής Προσαρμογής περιέκοψε οριζόντια μισθούς και συντάξεις στο δημόσιο τομέα και αποδόμησε τα εργασιακά δικαιώματα και τις συμβάσεις στον ιδιωτικό, στο όνομα της επίτευξης πρωτογενούς πλεονάσματος, στο όνομα αύξησης της ανταγωνιστικότητας και πρακτικά για την αποπληρωμή των χρεών προς την Τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ).
Από το σημείο αυτό και με «κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας», αρχίζει ο εκβιαστικός έλεγχος, από τα Διεθνή και Ευρωπαϊκά Κέντρα, κάθε Εθνικής οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής.
Η εγκατάσταση της Task Force της ΕΕ της Ευρωπαϊκής δηλαδή, Ομάδας Κρούσης για την εξυγίανση και την αναδιοργάνωση του Δημοσίου Τομέα, με απόλυτο γερμανικό έλεγχο εγκατέστησε στην Ελλάδα τους «Επιτρόπους και Επιτηρητές» της Ανάπτυξης, που κάθε άλλο παρά Εθνική συσσώρευση θα μπορούσε πλέον να εξυπηρετεί. ¶λλωστε όλοι οι δημόσιοι Τομείς και πρώτα πρώτα η Τοπική Αυτοδιοίκηση γνωρίζουν τον κατακλυσμό γερμανικής τεχνογνωσίας και εμπειρογνωμόνων για κάθε τους πρόβλημα: από τα σκουπίδια μέχρι τη διαχείριση αστικών λυμάτων κ.ά.
Τον Φεβρουάριο – Μάρτιο του 2012, το PSI, το πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων, εκποίησε τα αποθεματικά της χώρας και τιτλοδότησε πρακτικά στο μηδέν τις ονομαστικές αξίες των Εθνικών ομολόγων και τίτλων για να «μασκαρέψει» το χρέος σε βιώσιμο. Και επειδή η συρρίκνωση της εθνικής οικονομίας και η υποβάθμιση της ποιότητας ζωής της Ελληνικής Κοινωνίας δεν αρκούσε για να καταστήσει τον τόπο ελκυστικό για τις ξένες επενδύσεις, με το Μεσοπρόθεσμο που ψηφίζεται το Νοέμβριο του ’12, θεσπίζεται η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας, η κατάργηση οργανικών θέσεων Δημοσίων Υπαλλήλων, η κατάργηση εργασιακών συμβάσεων καθώς και η κοινωνική ισοπέδωση, που φέρνει την ελληνική κοινωνία στα όρια της φτώχειας.
Η Νέα «προγραμματική κυβερνητική σύγκλιση», δεν διαφοροποιείται ως προς τον αντιλαϊκό χαρακτήρα της από την προηγούμενη σύμπραξη «Σωτηρίας» και γι’ αυτό δεν πρέπει να σπείρει αυταπάτες, προσδοκίες, εφησυχασμούς και αναμονές.
Η μετάδοση και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης του «Πολυτεχνείου» δεν είναι ακίνδυνη και χωρίς προεκτάσεις για τη σημερινή πολιτική ζωή. Δίνει ένα άλλο μήνυμα πολιτικής συμπεριφοράς: αυτό της ενεργού κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής του πολίτη για τη διαμόρφωση της ζωής και της τύχης του, με συνειδητοποίηση της κοινωνικής του θέσης.
Σήμερα, 39 χρόνια μετά την κορυφαία αντιδικτατορική εξέγερση του Νοέμβρη του 1973 στο Πολυτεχνείο, τα κύρια συνθήματα της εξεγερμένης νεολαίας και του λαού μας, τότε, για: “Ψωμί -Παιδεία -Ελευθερία”, αποκτούν συγκεκριμένο περιεχόμενο στις συνθήκες που διαμορφώνονται από τη γενικευμένη οικονομική κρίση και τα αντιλαϊκά μέτρα που παίρνονται, δίνοντας σύγχρονα νοήματα στους σημερινούς αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων για ένα καλύτερο αύριο, για μια άλλη εξουσία και πολιτική που να υπηρετεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του λαού και της νεολαίας μας.
• Το πρόσωπο του Πολυτεχνείου είναι ζωντανό· είναι επίκαιρο.
Το Πολυτεχνείο δεν είναι Μνημείο – Κραυγή – Ιστορική στιγμή.
Δεν είναι επετειακός εορτασμός, ούτε όμως και επετειακή βία.
Δεν είναι ¶συλο μιας ιδέας ή μιας παράταξης. Είναι όλων των ιδεών και όλων των δυνάμεων που μπορεί να αντιπαρατίθενται, αλλά οφείλουν να είναι ικανές να διαλέγονται και να συντίθενται.
Είναι η αντίσταση στην αφομοίωση.
Είναι η σύγκρουση με κάθε εξουσία που καταργεί την Ελευθερία, τη Δημοκρατία, την Εθνική Ανεξαρτησία και τη Λαϊκή Κυριαρχία.
Είναι η ρήξη με κάθε πολιτική που καταλύει την Κοινωνική Πρόνοια, την Ασφάλιση, τα Δικαιώματα των Εργαζομένων, την Απασχόληση και την Αξιοπρεπή Διαβίωσή τους, εκποιεί τη Δημόσια Περιουσία, την Κληρονομιά του τόπου, το Περιβάλλον, την Ανάπτυξη, το Μέλλον της Νεολαίας, κάθε Πολιτική που καταλύει το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, τη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, το Πανεπιστημιακό ¶συλο.
Σε αυτό το πλαίσιο, του Πολυτεχνείου ως συμβολικού χώρου της Δημοκρατίας, τίθεται επιτακτικά σήμερα και το ζήτημα της σύγκλισης με το Πολυτεχνείο ως χώρου Παιδείας.
Αν το Πολυτεχνείο της ιστορικής εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 «άνοιξε» τις πόρτες στην Δημοκρατία της Μεταπολίτευσης, το Πολυτεχνείο σήμερα αποτελεί κέντρο αιχμής ώστε η Γνώση και η Καινοτομία να συμβάλουν και στην Ανάπτυξη. Η Κοινωνία σήμερα περισσότερο από ποτέ, χρειάζεται το Πρωτοπόρο Πολυτεχνείο για να αξιοποιήσει τα επιτεύγματά του στην Εκπαίδευση και στην Έρευνα. Η Ελληνική Κοινωνία χρειάζεται σήμερα περισσότερο από ποτέ, το δυναμισμό της Γνώσης, της Τεχνολογίας και της Καινοτομίας που παράγει το Πολυτεχνείο, χρειάζεται τη συμβολή του στη διέξοδο από την Κρίση. Τη διέξοδο που θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα της Κοινωνίας και όχι κάποια αλλότρια συμφέροντα. Χρειάζεται το ανθρώπινο δημιουργικό δυναμικό της, τους νέους Επιστήμονες, τους νέους Μηχανικούς, ικανούς να σχεδιάζουν, να υλοποιούν και να διαχειρίζονται την κοινωνική, οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη αποτρέποντας την εξάρτηση, την ποδηγέτηση και την κοινωνική εξαθλίωση.
Η Επανάσταση της Γνώσης, η ακεραιότητα της Λογικής, το φρόνημα της Ελευθερίας, μπορούν με το Πολυτεχνείο ως καταλύτη, σήμερα – για άλλη μια φορά – να τροφοδοτήσουν την παλινόρθωση της πολιτικής, το σχεδιασμό και την υλοποίηση της ανάπτυξης με γνώση αλλά και συνείδηση.
Αυτό το ασυμβίβαστο Πολυτεχνείο της δημιουργίας, το Πολυτεχνείο το ανοιχτό στην Κοινωνία, ικανό να εμπνέει, να παροτρύνει, να «ποιεί». Το Πολυτεχνείο έναυσμα προαγωγής Πολιτισμού και όχι καθήλωσης ή βαρβαρότητας, αυτό το Πολυτεχνείο χρειάζεται σήμερα η Κοινωνία.
Το Πολυτεχνείο άνοιξε δρόμους. Δύσκολους κι αντιφατικούς. Αλλ’ ανοιχτούς σήμερα. Ας τους πάρουμε.
Οι νεκροί του δεν θέλουν δάκρυα, θέλουν αγώνα.
Είναι η πρόκληση του μέλλοντος.
Είναι η νέα πνοή ζωής, κοινωνικής και πολιτικής απελευθέρωσης, που μας ενώνει.
Είναι η αλλαγή του κόσμου.
«Από το χώρο της ιστορικής εξέγερσης, η Πρυτανεία του ΕΜΠ
ΚΑΛΕΙ τη νεολαία,
καλεί το λαό
Να υψώσουν για άλλη μια φορά τη σημαία του Πολυτεχνείου με τα αιτήματά του αναβαπτισμένα στους σύγχρονους, ασυμβίβαστους κοινωνικούς αγώνες, στην Επανάσταση της Γνώσης, στο ασυμβίβαστο της λογικής, στο φρόνημα της ελευθερίας, στο πάθος της συμμετοχής, στο όραμα του μέλλοντος»
ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ