Κέντρο Περίθαλψης Παιδιών με αναπηρία: Τα κλουβιά της ντροπής – Τυφλό κορίτσι 10 χρόνια σε κλουβί

Υπάρχει ένα κορίτσι που ζει από τα 7 του χρόνια σε ένα κλουβί. Είναι τυφλή και φέτος τον Αύγου­στο έκλεισε τα 18 της χρόνια. Φαντα­στείτε τη λίγο: ένα αιώνιο κλουβί σε απόλυτο σκοτάδι όλη η ζωή της ως τώρα. Ενας άνθρω­πος καθη­λω­μέ­νος εκεί, άνθρω­πος πραγ­μα­τικά χωρίς ιδιό­τη­τες. Το κορίτσι αυτό δεν κατα­λά­βαινε καλά καλά το όνομά του μέχρι πριν από 2,5 χρόνια.

Τότε, μια ομάδα παρέμ­βα­σης που ανέλαβε να δια­λύ­σει τη φρίκη της καθή­λω­σής της, όπως και δεκάδων ανά­πη­ρων παιδιών και ενη­λί­κων στο Κέντρο Περί­θαλ­ψης Παιδιών με ανα­πη­ρία στα Λεχαινά Ηλείας, ξεκί­νησε να δου­λεύει μαζί της.

Σήμερα αντι­λαμ­βά­νε­ται ότι έχει κι εκείνη ένα όνομα. Και για πρώτη φορά στη ζωή της μπόρεσε να πει κάποιες ακόμα λέξεις. Γιατί την έβαλαν σε κλουβί; «Την έχουν επι­σκε­φτεί από τότε που ανα­λά­βαμε δύο πρό­ε­δροι του Κέντρου Απο­κα­τά­στα­σης Τυφλών, με τελευ­ταίο τον σημε­ρινό, κ. Μενέλαο Τσαούση, και έχουν την αίσθηση ότι ήταν απλώς ένα τυφλό παιδί που δεν εκπαι­δεύ­τηκε. Λέω αίσθηση γιατί τώρα είναι 18 και δεν μπορεί κανείς να κάνει ανα­δρο­μική διά­γνωση. Φαντα­ζό­μα­στε λοιπόν ότι, επειδή ήταν τυφλή, την άφησαν για λίγα χρόνια εκτός, αλλά μόλις άρχισε να πέφτει και να χτυπάει, απλά έβαλαν το παιδί σε ένα κλουβί. Υπάρ­χουν κι άλλοι σαν το κορίτσι αυτό.

Του­λά­χι­στον 10 άτομα βρήκαμε με σύν­δρομο Down που δεν περ­πα­τούν, ενώ το σύν­δρομο αυτό από μόνο του δεν είναι βιο­λο­γικά λόγος για να μην περ­πα­τάει κανείς. Δεν περ­πα­τού­σαν γιατί ήταν συνεχώς καθη­λω­μέ­νοι ή σε κλουβιά. Υπήρξε κορίτσι που το έβαλαν παλιά στο κλουβί γιατί έξυνε το κεφάλι του… τι να σας πω, κατα­λα­βαί­νετε; Δεν θέλω να ακου­στεί μελο­δρα­μα­τικό, αλλά μιλάμε πραγ­μα­τικά για ανθρώ­πους που τους έκλεψαν τη ζωή» τονίζει στο «Εθνος» η Πάττυ Σωτη­ρο­πού­λου, μέλος της ομάδας παρέμ­βα­σης του Ινστι­τού­του Υγείας του Παιδιού.

Το κορίτσι στο κλουβί δεν χρειά­ζε­ται όνομα για να το γνω­ρί­σουμε. Ισως και να είναι καλύ­τερα που δεν το ξέρουμε. Χρειά­ζε­ται όμως κάποιος να ασχο­λη­θεί συστη­μα­τικά μαζί του για να μην ντρέ­πε­ται η κοι­νω­νία μας. Αυτοί οι άνθρω­ποι υπάρ­χουν εδώ και μόλις 2,5 χρόνια. Αλλά δεν ξέρουμε αν θα συνε­χί­σουν να υπάρ­χουν του χρόνου. Δεν έχουν κατα­φέ­ρει ακόμα να τη βγάλουν εντελώς από το κλουβί, αφού ο πολυ­ε­τής εγκλει­σμός δεν επι­τρέ­πει άμεση αντι­με­τώ­πιση. Ομως, «της ετοι­μά­ζουμε έναν χώρο πιο μαλακό, γιατί είναι τυφλή και δεν έχει μάθει. Τη βγά­ζουμε έξω 1-2 φορές τη μέρα, να ακούσει μουσική, να παίξει, να μάθει, να δει τον ήλιο. Επεσε και χτύπησε κάποιες φορές και έκανε ράμματα. Χίλιες φορές τα ράμματα παρά συνέ­χεια στο κλουβί, λέω εγώ. Ομως, αν φύγει η ομάδα παρέμ­βα­σης τον Δεκέμ­βριο, δεν ξέρω τι θα απο­γί­νει» συμπλη­ρώ­νει η κυρία Σωτη­ρο­πού­λου.

Εικόνες που σοκά­ρουν

Το «Εθνος» παρου­σιά­ζει απο­κλει­στι­κές φωτο­γρα­φίες από μια αδια­νό­ητη υπόθεση. Σήμερα, εν έτει 2018, υπάρ­χουν ακόμα πέντε άνθρω­ποι που ζουν στα κλουβιά της ντροπής – τα ίδια κλουβιά που παρου­σί­αζε πριν από λίγα χρόνια σε ρεπορ­τάζ του ως και το BBC, ξεση­κώ­νο­ντας θύελλα αντι­δρά­σεων. Αλλά το μείζον πρό­βλημα, όσο τρο­μα­κτικό κι αν ακού­γε­ται, δεν είναι πια αυτό, αλλά ότι εξαι­τίας της γνωστής ελλη­νι­κής αδρά­νειας υπάρχει περί­πτωση το 2019 να επι­στρέ­ψουν στα κλουβιά και οι 30 που κατά­φε­ραν να ελευ­θε­ρω­θούν!

Τριάντα τρό­φι­μοι κιν­δυ­νεύ­ουν να επι­στρέ­ψουν στα δεσμά τους μετά την απο­χώ­ρηση της ΜΚΟ που τους απε­λευ­θέ­ρωσε

Η ομάδα που ανέλαβε να αντι­με­τω­πί­σει την απί­στευτη κατά­σταση στο ΚΕΠΕΠ Λεχαι­νών, όπου έως το 2016 δεκάδες ανάπηρα παιδιά και ενή­λι­κες δια­βί­ω­ναν υπό συν­θή­κες βασα­νι­σμού, δηλαδή ζούσαν είτε δεμένοι από τα χέρια και τα πόδια είτε σε κλουβιά επειδή πάσχουν από σοβαρές ασθέ­νειες που θα μπο­ρού­σαν να οδη­γή­σουν σε αυτο­τραυ­μα­τι­σμούς, έχει ήδη κατα­φέ­ρει μέσα σε 2,5 χρόνια να βγάλει από τα δεσμά τους 30 από τους 36 ανθρώ­πους που ζούσαν υπό τέτοιες συν­θή­κες.

Οπως τονίζει η κυρία Σωτη­ρο­πού­λου, μέχρι τον Δεκέμ­βριο, που λήγει η δράση της, η οποία στη­ρί­ζε­ται χρη­μα­το­δο­τικά και από τη βρε­τα­νική οργά­νωση Lumos της Τζ. Κ. Ρόου­λινγκ (η πασί­γνω­στη συγ­γρα­φέας του «Χάρι Πότερ»), ελπί­ζουν να κατα­φέ­ρουν «να βγά­λουμε και τους υπό­λοι­πους, πράγμα καθόλου εύκολο, καθώς ορι­σμέ­νοι έχουν ζήσει έτσι τόσο πολύ καιρό, που απο­ζη­τούν να τους δέσεις, φοβού­νται ότι θα πέσουν αν δεν είναι δεμένοι».

Οι 30 τρό­φι­μοι που απο­κα­θη­λώ­θη­καν «έχουν πλέον μια πιο ελεύ­θερη δια­βί­ωση, αλλά και πάλι ασυ­λι­κού τύπου, καθώς ξυπνούν, παίρ­νουν φάρμακα κ.λπ.». Εκτός από το τυφλό κορίτσι, υπάρ­χουν κι άλλες τέτοιες περι­πτώ­σεις. Οπως δύο κορι­τσιών 11-12 ετών το 2016, που έφυγαν σε άλλο ίδρυμα και κατά­φε­ραν να έχουν ένα είδος εκπαί­δευ­σης, έμαθαν να πηγαί­νουν τουα­λέτα… «Η μία, η μικρή, κάνει πια παζλ με κλειστά μάτια. Την είχαν κλει­σμένη σε σοφτ ρουμ» λέει η κυρία Σωτη­ρο­πού­λου.

«Και επίσης προ­σπα­θεί να μιλήσει. Αλλη περί­πτωση αφο­ρούσε δύο αδελφές γύρω στα 30. Η μία ζούσε στο κλουβί, η άλλη ζούσε με χέρια και πόδια δεμένη. Τώρα είναι ελεύ­θερη. Ούτε το κεφάλι της δεν μπο­ρούσε να σηκώσει από τα φάρμακα. Τώρα η μία έχει λυθεί και μπαίνει στο αμα­ξί­διο, βγαίνει να φάει στην τρα­πε­ζα­ρία και σχε­διά­ζε­ται άµεσα και οι δύο, ελεύ­θε­ρες, να µπουν στο ίδιο δωµάτιο. Τα κορί­τσια αυτά είχαν µπει σε άλλο ίδρυµα, σε ηλικία 5 και 4 ετών, και ήταν πολύ κοντά. Αλλά από τότε που µπήκαν στο συγκεκριµένο ίδρυµα δεν είχαν επαφή. Στην αρχή δεν ήθελε καθόλου η µία την άλλη. ∆ουλεύ­τη­καν από την οµάδα, ιδιαί­τερα ψυχο­λόγο, και βάσει προγραµµατισµού θα µπουν µαζί σε δωµάτιο σε κανο­νικά κρε­βά­τια».

Οι εικόνες µε τις συν­θή­κες κάτω από τις οποίες ζουν οι έγκλει­στοι στο ΚΕΠΕΠ Λεχαι­νών έκαναν τον γύρο του κόσµου µέσα από ντοκιµαντέρ του BBC

Και τι πάθηση είχαν; ∆ιάγνωση αυτισµού… Κραυγή αγωνίας Τον ∆εκέµβριο του 2017 η κυβέρ­νηση εξήγ­γειλε την αποϊδρυµατοποίηση ατόµων µε ανα­πη­ρία που φιλο­ξε­νού­νται στο ΚΕΠΕΠ Λεχαι­νών, µε ανα­κοι­νώ­σεις που έκαναν η υπουρ­γός Εργα­σίας, Εφη Αχτσιό­γλου, και η ανα­πλη­ρώ­τρια υπουρ­γός Κοι­νω­νι­κής Αλλη­λεγ­γύης, Θεανώ Φωτίου. Οι δράσεις για την αποϊδρυµατοποίηση περιλαµβάνουν την ανά­πτυξη δοµών φιλο­ξε­νίας των ατόµων µε ανα­πη­ρία, την ανά­πτυξη πιλο­τι­κού προγράµµατος επαγγελµατικής ανα­δο­χής, µονάδας βρα­χείας υποδοµής ατόµων µε ανα­πη­ρία, τη δηµιουργία κινητής µονάδας παροχής υπο­στη­ρι­κτι­κών υπη­ρε­σιών σε οικο­γέ­νειες µε άτοµα µε ανα­πη­ρία, κέντρων δηµιουργικής απα­σχό­λη­σης κ.λπ.

Οµως, όπως ενηµερώνει το «Εθνος» ο Γιώργος Νικο­λα­ΐ­δης, ψυχί­α­τρος και διευ­θυ­ντής Ψυχικής Υγείας και Κοι­νω­νι­κής Πρό­νοιας στο Ινστι­τούτο Υγείας του Παιδιού, µέχρι σήµερα δεν έχει γίνει τίποτα. «Εµείς κάναµε µαζί µε την ΜΚΟ Lumos προ­τά­σεις για να ανα­πτυ­χθούν συγκεκριµένες δοµές. Εγκρί­θηκε µάλιστα κονδύλι 8,5 εκατ. ευρώ από το υπερπλεόνασµα του προϋπολογισµού. Στην ΚΥΑ που εκδό­θηκε προ­βλε­πό­ταν δηµοσίευση ανα­λυ­τι­κού σχεδίου για το πώς θα χρησιµοποιηθούν τα χρήµατα για νέες δοµές και για να κλείσει αυτό το ίδρυµα. Επειτα από 11 µήνες, όµως, δεν έχει γίνει απο­λύ­τως τίποτα.

Ενώ υπάρ­χουν και χρήµατα και σχέδιο. Ούτε όµως έχει υιο­θε­τη­θεί το δικό µας σχέδιο ούτε έχουν ανα­κοι­νώ­σει κάποιο άλλο. Μάλιστα, λόγω της προ­ε­κλο­γι­κής χρονιάς που έρχεται, φοβόµαστε µήπως τελικά γίνουν πρό­χειρα στέγες για καµιά δεκαριά από τους 45 ανθρώ­πους και στε­λε­χω­θούν µε επι­κου­ρικό προ­σω­πικό, δηλαδή χωρίς πρό­βλεψη τι θα γίνει ύστερα από έναν χρόνο, ενώ το ίδρυµα θα συνε­χί­σει να λει­τουρ­γεί. Αν συµβεί αυτό και ξανα­πάτε στο ίδρυµα τρεις µήνες µετά που θα φύγουµε εµείς, πολύ φοβάµαι ότι θα ξαναρ­χί­σουν τα δεσίµατα». Με το θέµα του ΚΕΠΕΠ έχει ασχο­λη­θεί από το 2011 ο Συνή­γο­ρος του Πολίτη. Μεταξύ άλλων, δια­πί­στωσε: «Τα παιδιά ήταν µόνα στα κρε­βά­τια τους, ατε­νί­ζο­ντας το λευκό ταβάνι του δωµατίου, για πολλές ώρες καθηµερινά. Σύµφωνα µε άτυπη ενηµέρωση του προ­σω­πι­κού, χορη­γού­νταν κατα­σταλ­τικά φάρµακα. Μικρά παιδιά βρί­σκο­νταν ξαπλωµένα σε παιδικά κρε­βά­τια τα οποία είχαν κου­βέρ­τες γύρω γύρω για προ­στα­σία από αυτοτραυµατισµό και κάποια, αν και πολύ µικρής ηλικίας, ήταν δεµένα στο κρεβάτι τους µε ύφασµα, µε αιτιο­λο­γία την αποφυγή αυτοτραυµατισµού.

Ενα άρθρο των «Sunday Times» για τα παιδιά που ζουν σε κρεβάτια-κλουβιά σε ορφα­νο­τρο­φεία και ιδρύµατα, για λόγους οικονοµικής κατά­στα­σης, ανα­πη­ρίας ή εθνι­κό­τη­τας, ήταν η αφορµή για την ίδρυση της φιλαν­θρω­πι­κής οργά­νω­σης Lumos από τη Βρετανή συγ­γρα­φέα Τζ. Κ. Ρόου­λινγκ

Παιδιά µε νοη­τι­κές ανα­πη­ρίες και αυτονοµία βάδισης δια­βί­ω­ναν σε ξύλινα κρε­βά­τια/κου­βού­κλια (ύψους περίπου 2 µέτρων) µε πόρτα και κλει­δα­ριά για πολλές ώρες κάθε ηµέρα (περισ­σό­τε­ρες το Σαβ­βα­το­κύ­ριακο), µε την αιτιο­λο­γία ότι η χρήση τους επι­βάλ­λε­ται προκειµένου να µην κιν­δυ­νεύ­ουν να τραυµατιστούν κινούµενα στον χώρο, δεδοµένης της αδυναµίας επο­πτείας τους. Κάποια από αυτά ζητού­σαν την προσοχή, τη σωµατική επαφή και έδει­χναν επιθυµία να βγουν από τα κρε­βά­τια τους, ενώ άλλα παρέµεναν αδιά­φορα ή κινού­νταν στε­ρε­ο­τυ­πικά. ∆εν υπήρχαν παι­χνί­δια δίπλα τους ή προ­σω­πικά αντικείµενα, καθώς θεω­ρού­νταν επι­κίν­δυνα λόγω πιθα­νό­τη­τας αυτοτραυµατισµού, πάντα µε την αιτιο­λο­γία της αδυναµίας συνε­χούς επο­πτείας τους, λόγω της έλλει­ψης προ­σω­πι­κού».

Η ΜΚΟ που χρηµατοδοτεί η συγ­γρα­φέας του «Χάρι Πότερ»

∆εν πρέπει να υπάρχει άνθρω­πος στη Γη που να µην έχει ακούσει για τον «Χάρι Πότερ» µε το µαγικό του ραβδί. Αυτό που πολλοί δεν ξέρουν, όµως, είναι ότι η εξίσου διάσηµη συγ­γρα­φέας του, η Τζ. Κ. Ρόου­λινγκ, µια γυναίκα µε περιου­σία που ξεπερνά το 1 δισ. δολάρια, έχει εδώ και λίγα χρόνια ιδρύσει µια διεθνή φιλαν­θρω­πική οργά­νωση η οποία έχει ως βασικό στόχο να βοηθά παιδιά τα οποία εξαι­τίας φτώ­χειας, πολέµων ή κατα­στρο­φών έχουν δια­χω­ρι­στεί από τις οικο­γέ­νειές τους και ζουν σε ορφα­νο­τρο­φεία η ιδρύµατα.

Με την υπο­στή­ριξή της, τα παιδιά χωρίς οικο­γέ­νειες ζουν σε περι­βάλ­λο­ντα οικο­γε­νεια­κού τύπου ή σε υπη­ρε­σίες µε βάση την κοι­νό­τητα, όπου µπορεί να τους παρέ­χε­ται η φρο­ντίδα για να καλύ­ψουν τις ανάγκες τους. Η ιδέα αυτή ήρθε στη συγ­γρα­φέα του «Χάρι Πότερ» όταν διάβασε ένα άρθρο στους «Sunday Times» για τα παιδιά σε κρεβάτια-κλουβιά σε ιδρύµατα, οπότε η Ρόου­λινγκ εµπνεύστηκε τη φιλαν­θρω­πική οργά­νωση που ονόµασε Lumos.

Η οργά­νωση φρο­ντί­ζει και για τα παιδιά σε όλο τον κόσµο που ζουν σε ορφα­νο­τρο­φεία και ιδρύµατα, για λόγους οικονοµικής κατά­στα­σης, ανα­πη­ρίας ή εθνι­κό­τη­τας. Η ΜΚΟ της διάσηµης Βρε­τα­νί­δας συγ­γρα­φέως λοιπόν, σε συνερ­γα­σία µε το Ινστι­τούτο Υγείας του Παιδιού, βρί­σκε­ται πίσω από τη µέχρι τώρα φρο­ντίδα των τροφίµων του ΚΕΠΕΠ Λεχαι­νών, όµως η χορηγία της λήγει τον ∆εκέµβριο

πηγή: ethnos.gr

Συντά­κτης Νίκος Μάστο­ρας