Κατανοώ πως η δημόσια έκθεση και λόγος αποτελούν μικρή απώλεια για αυτόν που την αποτολμά, όμως το προτιμώ, γιατί αντιλαμβάνομαι την προσωπική μου αξιοπρέπεια ως αδυναμία να χρησιμοποιώ τον άλλο ως μέσο.
Ανήκω στο κομμάτι των λίγων της τοπικής κοινωνίας που μαζί με πολλά άλλα κοσμητικά, μας χαρακτηρίζουν και “γραφικούς”, προφανώς επειδή έχουμε όραμα για τον τόπο μας και επιμένουμε ακόμα και τώρα σε πείσμα των καιρών, να θέλουμε να τον αλλάξουμε. Ονειρεύομαι για τα παιδιά μου, -ΝΑΙ παρότι μεγάλωσα πλέον αρκετά ακόμα θέλω να μπορώ να κάνω όνειρα- μια χώρα με λιγότερες αβεβαιότητες και περισσότερη ανταποδοτική ευθύνη.
Είμαι κάτοικος του δημοτικού διαμερίσματος Μαλώνας. Είναι το χωριό που λίγοι γνωρίζουν πως ακόμα συνεχίζει να υπάρχει στο χάρτη του νησιού, αφού εκτός από τους πολιτικούς της περιοχής που το εγκατέλειψαν στην ατυχία του, φαίνεται πως το ξέχασε πλέον και ο ίδιος ο Θεός.
Η Μαλώνα είναι μέχρι και σήμερα ένα από τα κατεξοχήν αγροτικά χωριά της Ρόδου και οι κάτοικοί της βιοπορίζονται αποκλειστικά από τους καρπούς των ελαιόδενδρων (ελιές και λάδι) και των εσπεριδοειδών (μανδαρίνια και πορτοκάλια). Τα προϊόντα τους αυτά και παρά την οικονομική ευμάρεια που υπήρξε για τόσα χρόνια στη Ρόδο, συνεχίζουν μέχρι και σήμερα να τα εμπορεύονται ως πλανόδιοι παραγωγοί – μικροπωλητές. Κάτι αντίστοιχο με τους Ρομά!
Στο χωριό αυτό εδέησαν οι τοπικοί άρχοντες να κατασκευάσουν με εθνικούς και κοινοτικούς πόρους ένα σύστημα στάγδην άρδευσης, για να αντικαταστήσει τους παμπάλαιους υδραύλακες, προκειμένου να ποτίζονται καλύτερα τα δένδρα στην κοιλάδα με τις πορτοκαλιές. Παρότι δε η κατασκευή του ολοκληρώθηκε προ διετίας, έγινε μάλιστα και η σχετική πανηγυρική τελετή παράδοσης -παραλαβής, το έργο αυτό δεν λειτούργησε μέχρι και σήμερα ποτέ. Αποτέλεσμα αυτού είναι τα περιβόλια να παραμένουν απότιστα, ο καρπός των δένδρων να έχει πέσει και τα ίδια τα δένδρα να έχουν μαραθεί ή και ξεραθεί.
Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας της Μαλώνας που δεν έχει άλλα εισοδήματα, περιμένει αυτόν το καρπό των δένδρων της για να τον εμπορευτεί και να μπορέσει στοιχειωδώς να επιβιώσει. Την ίδια στιγμή που το σύνολο του πολιτικού προσωπικού της χώρας, προτρέπει τους νέους να γυρίσουν στην επαρχία και να ασχοληθούν με την καλλιέργεια της γης προκειμένου να εξασφαλίσουν την δική τους επιβίωση. Από τη μια οπωροφόρα δένδρα δεκαετιών του πατέρα μου ξεραίνονται εξ αιτίας της έλλειψης νερού στο δίκτυο άρδευσης και από την άλλη θα πρέπει να υποδείξω και εγώ στα παιδιά μου, να αναζητήσουν σε αυτή την καμένη γη των παππούδων τους και την δική τους προοπτική οικονομικής επιβίωσης.
Όλα αυτά τα παράλογα που βλέπουμε και ακούμε σ’ αυτή την καταρρέουσα χώρα με τους ανθρώπους της να πηδάνε από τα μπαλκόνια, δεν νομίζω πως θα πρέπει να συνεχίζουν να σας βρίσκουν αδιάφορους. Στην δική μας περίπτωση κάποιες κακόβουλες ανώνυμες καταγγελίες που αφορούσαν την δημιουργία μιας ιδιωτικής επένδυσης, (KAMINARI Eco park) ήταν αρκετές για να κινητοποιήσετε ολόκληρο τον κρατικό μηχανισμό, προκειμένου να μας ελέγξει από όλες τις πλευρές. Ακυρώνοντας στο τέλος μια από τις πιο παραγωγικές επενδύσεις μικρής οικονομικής κλίμακας για το νησί, σε μια Ελλάδα που χρεοκοπεί και αναζητά επενδυτές και επενδύσεις από όλες τις άκρες της γης.
Εν προκειμένω, γιατί αυτή η ανοχή σε αυτό το τοπικό σύστημα εξουσίας, του πρώην Δήμου Αρχαγγέλου, που διασπάθισε τους δημόσιους πόρους, για να κατασκευάζει δήθεν κοινωφελή και αναπτυξιακά έργα, που όμως αυτά δεν λειτούργησαν ποτέ; Ποιοι είναι οι Θεσμοί που προστατεύουν το περί δικαίου αίσθημα και το δικαίωμα για τη ζωή σε μια κοινωνία, που ζώντας το πρόβλημα όπως το περιέγραψα πιο πάνω, το μόνο που της απομένει είναι ή να πηδήξει ή να αυτοδικήσει;
Δημήτρης Κούκουλας
Μέλος της ΑΜΚΕ
ECOMUSEUM Rhodes
