Α-τυπος και υπογραμμός: “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;”

Οι «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ», η ιδιαί­τε­ρη αυτή φυλή αν­θρώ­πων, είναι πα­ντός και­ρού και πε­ρι­στά­σε­ων. Η συ­νη­θέ­στε­ρη δε απά­ντη­ση στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ερώ­τη­μα είναι «όχι», αλλά αυτό δεν πτοεί κα­νέ­ναν τους.

Αν χρειά­ζε­ται να φω­νά­ξεις ποιος είσαι, τότε μάλ­λον δεν τυγ­χά­νεις της ανα­γνώ­ρι­σης που νο­μί­ζεις ότι θα πρέ­πει να έχεις. Και είναι πράγ­μα­τι αξιο­πρό­σε­κτο, σε μια κοι­νω­νία όπως αυτή που ζούμε, οι «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ» να θε­ω­ρούν ακόμα πως για κά­ποιο λόγο πρέ­πει να τους ξέ­ρου­με!

Τους συ­να­ντάς πα­ντού, στο δρόμο, στο σού­περ μάρ­κετ, στην ουρά της τρά­πε­ζας, στους χώ­ρους στάθ­μευ­σης, σε πο­λυ­σύ­χνα­στα μα­γα­ζιά, στα γή­πε­δα, στα μέσα μα­ζι­κής με­τα­φο­ράς, στα σι­νε­μά στις πα­ρα­λί­ες, στην πο­λι­τι­κή, στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας… Οπου υπάρ­χει συ­νω­στι­σμός υπάρ­χει κι ένας «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ». Που ακόμα κι αν τύχει να τους ξέ­ρεις, συ­νή­θως έχουν «ψη­λώ­σει» με τις πλά­τες άλλων.

Που λες ανα­γνώ­στη μου… πε­ρί­ερ­γα πλά­σμα­τα αυτοί. Οξύ­θυ­μοι, νευ­ρι­κοί, βια­στι­κοί, ανυ­πό­μο­νοι, εγω­ι­στές, κα­κε­ντρε­χείς και βρί­σκο­νται πα­ντού, έτοι­μοι να ανοί­ξουν πό­λε­μο με την πρώτη ευ­και­ρία για να ικα­νο­ποι­ή­σουν το εγώ τους!

Δεν έχουν αντι­λη­φθεί οι δύ­σμοι­ροι, ότι εκτός από την μάνα τους, ίσως με­ρι­κούς συγ­γε­νείς και κά­ποιους φί­λους, το πολύ πολύ να τους γνω­ρί­ζει και ο πε­ρι­πτε­ράς της γει­το­νιάς τους. Κι όλα αυτά, στην πε­ριο­ρι­σμέ­νη μικρή κοι­νω­νία της Ρόδου…

Γιατί έτσι και τολ­μή­σουν να θέ­σουν το ερώ­τη­μα, πέρα από τα γε­ω­γρα­φι­κά όρια του νη­σιού, όχι μόνο η μάνα τους δεν θα τους ξέρει, αλλά εκεί θα βρουν άλ­λους «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ», που θα τους αφα­νί­σουν.

Οι «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ» ευ­θύ­νο­νται για πολλά από τα δεινά που βιώ­νου­με σή­με­ρα. Κου­βα­λούν στις πλά­τες τους πα­λια­κές νο­ο­τρο­πί­ες και αμαρ­τί­ες του πα­ρελ­θό­ντος, που σή­με­ρα δεν (θα έπρε­πε να) έχουν θέση δίπλα μας. Κι επει­δή βλέ­πουν ότι η ίδια η κοι­νω­νία είναι αυτή που τους απω­θεί και τους θέτει στο πε­ρι­θώ­ριο, προ­σπα­θούν με κάθε τρόπο και σε κάθε πε­ρί­στα­ση να επι­βά­λουν την πα­ρου­σία τους.

Κα­νέ­ναν «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ» δεν έχει ανά­γκη η κοι­νω­νία για να πε­ρά­σει τον σκό­πε­λο που έχει μπρο­στά της. Αντι­θέ­τως, οι «ξέ­ρεις ποιος είμαι εγώ» απο­τε­λούν ανά­χω­μα σε κάθε προ­σπά­θεια εξυ­γί­αν­σης και ανά­πτυ­ξης και η κρί­σι­μη πε­ρί­ο­δος που δια­νύ­ου­με είναι μια καλή ευ­και­ρία να κα­θα­ρί­σει η ήρα από το σι­τά­ρι. Και με­γα­λύ­τε­ρη τι­μω­ρία από το να πε­ρι­θω­ριο­ποι­η­θούν κοι­νω­νι­κά, δεν υπάρ­χει γι αυ­τούς.

Η απά­ντη­ση είναι ξε­κά­θα­ρη: «Όχι, γιατί αν άξιζε να γνω­ρί­ζου­με δεν θα έπρε­πε να ρωτάς»!