«Τα Επιμελητήρια πρέπει να αποκτήσουν ακόμα πιο δυνατή φωνή»

Την βαθιά πίστη του στον επιμελητηριακό θεσμό και στη δυνατότητά του να συμβάλει καταλυτικά στην ανάσχεση της κρίσης και των επιπτώσεών της, ανοίγοντας δρόμο στην ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας, εκφράζει σε μια εξαιρετικά επίκαιρη και ενδιαφέρουσα συνέντευξή του στην «δ», ο επιχειρηματίας κ. Γεώργιος Αντώνογλου, που μετά την επιτυχή εκλογή του στις πρώτες εκλογές για τον ενιαίο Δήμο της Ρόδου διεκδικεί και την εκλογή του στο τμήμα μεταποίησης του ΕΒΕ Δωδεκανήσου με την παράταξη του κ. Γιάννη Πάππου.
Aναλυτικά η συνέντευξη του κ. Γιώργου Αντώνογλου
Κύριε Αντώνογλου, οι εκλογές στο Επιμελητήριο της Δωδεκανήσου διεξάγονται σε λίγες μέρες. Με δεδομένη την οικονομική συγκυρία, ποιο θα πρέπει να είναι το κριτήριο επιλογής των ψηφοφόρων – επιχειρηματιών της περιοχής;
Η δύσκολη οικονομική συγκυρία και οι συνθήκες που για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες διαμορφώνονται στην οικονομία της χώρας, κατά συνέπεια και στην τοπική μας οικονομία, συνιστά από μόνη της το βασικό κριτήριο βάσει του οποίου θα πρέπει να αναδειχθεί η νέα διοίκηση του Επιμελητηρίου.
Οι εκλογές αυτές, αποκτούν ιδιαίτερη βαρύτητα στην εξαιρετικά δυσμενή συγκυρία που βιώνουν η αγορά και η κοινωνία. Το Επιμελητήριο πρέπει να αξιοποιήσει τη μέχρι τώρα εμπειρία του, τα επιτεύγματά του και να τα κατευθύνει σε συγκεκριμένες δράσεις και πολιτικές στήριξης της επιχειρηματικότητας , με ένα βασικό στόχο. Την ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας .
Ωστόσο η συγκυρία δε επιτρέπει μεγάλες προσδοκίες …
Έχετε δίκιο. Σε αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη οικονομική συγκυρία, δεν μπορούν να υπάρχουν μεγάλες προσδοκίες.
Αυτό δε σημαίνει όμως ότι πρέπει να σηκώσουμε τα χέρια ψηλά, να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα με ηττοπάθεια, στη λογική μιας επερχόμενης καταστροφής, αν λάβουμε υπόψιν μας τα σενάρια περί ελεγχόμενης ή άτακτης χρεοκοπίας.
Παρά το γεγονός ότι το πολιτικό σύστημα της χώρας μας είχε και έχει κλειστά τα αυτιά του και ποτέ δεν ασπάστηκε αυτά που η υγιής επιχειρηματικότητα τους προέτρεπε να πράξουν, παρά την σχεδόν ενοχική στάση απέναντι στο «επιχειρείν», εμείς οφείλουμε να δώσουμε τη μάχη για την επιβίωση του επιχειρηματικού κόσμου, της ατμομηχανής της οικονομίας της χώρας και να συμβάλουμε στο μέτρο που μας αναλογεί στην έξοδο από την κρίση.
Τα Επιμελητήρια πρέπει να αναλάβουν έναν αναβαθμισμένο ρόλο και να αποκτήσουν ακόμη δυνατότερη φωνή, να προτείνουν και να διεκδικήσουν βιώσιμες λύσεις.
Αποφασίσατε να συνεργαστείτε με τον κ. Γιάννη Πάππου για την νέα διοίκηση. Το κριτήριο της δικής σας επιλογής ποιο ήταν;
Με τον Γιάννη Πάππου συνεργαστήκαμε στενά τα τελευταία χρόνια στο διοικητικό συμβούλιο της ΔΕΤΑΠ. Διαπιστώσαμε ότι υπάρχει συναντίληψη και κοινή οπτική απέναντι στα ζητήματα που κληθήκαμε να διαχειριστούμε. Η συνεργασία μας ήταν πολύ εποικοδομητική ώστε η συμμετοχή μου στην παράταξή του, ήλθε αβίαστα, σαν φυσική συνέχεια. Κάναμε πολύ καλή δουλειά στη ΔΕΤΑΠ και έχουμε ακόμη πολλή δουλειά μπροστά μας, πολλές ιδέες να υλοποιήσουμε.
Γιατί επιλέξατε το Μεταποιητικό Τμήμα για να είστε υποψήφιος, αφού λόγω των δραστηριοτήτων σας θα μπορούσατε να προτιμήσετε το Εμπορικό;
Γιατί πολύ απλά, ο τομέας της μεταποίησης, δηλαδή οικοδομή και βιοτεχνίες είναι εκείνος που έχει πληγεί περισσότερο και μάλιστα από το ξεκίνημα της οικονομικής κρίσης.
Ειδικά η οικοδομή έχει «πεθάνει» και μη σας φανεί αυτό υπερβολικό. Έχει σχεδόν εξαφανιστεί η οικοδομική δραστηριότητα, απόρροια και των συνεχών φοροεπιδρομών και χαρατσιών.
Σήμερα έχουμε φτάσει στο σημείο, λόγω της ανελέητης φορολογίας, το ακίνητό σου να μην σου ανήκει, αλλά να ανήκει στο κράτος! Είναι παράλογα αυτά που συμβαίνουν και απορώ γιατί δεν αντιλαμβάνονται ότι τέτοιου είδους μέτρα δεν φέρνουν κανένα αποτέλεσμα, απεναντίας εντείνουν την ύφεση και την ανεργία.
Από την οικοδομή εξαρτώνται άμεσα και έμμεσα περί τα 250 επαγγέλματα. Ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί τι σημαίνει αυτό. Πόσος κόσμος είναι σήμερα χωρίς δουλειά, πόσες οικογένειες χωρίς εισόδημα. Ο καθένας το αντιλαμβάνεται, εκτός των κυβερνώντων! Γι αυτό το λόγο αποφάσισα να δραστηριοποιηθώ στο συγκεκριμένο Τμήμα. Πρέπει να αναζητήσουμε λύσεις, πρέπει να στηρίξουμε τους συγκεκριμένους κλάδους.
Ας γυρίσουμε λοιπόν και πάλι στο έργο του Επιμελητηρίου. Από τη μέχρι σήμερα εμπειρία σας ως μέλους του ΔΣ του Επιμελητηρίου, σε ποιο επίπεδο μπορεί να παρέμβει το Επιμελητήριο, ειδικά σήμερα που η αγορά βυθίζεται στην ύφεση;
Η διεκδίκηση λύσεων στα προβλήματα του επιχειρηματικού κόσμου αλλά και γενικότερα η δυναμική διεκδίκηση σε κάθε επίπεδο που επηρεάζει την τοπική ανάπτυξη είναι το βασικό μέσο παρέμβασης του Επιμελητηρίου.
Από εκεί και πέρα βέβαια, υπάρχει συγκεκριμένο πλάνο, με συγκεκριμένους άξονες και ιεραρχημένες προτεραιότητες, που παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο των προγραμματικών θέσεων της παράταξής μας από τον πρόεδρό της, τον κ. Γιάννη Πάππου.
Πιστεύω ότι ο κεντρικός στόχος μιας παράταξης πρέπει να περιγράφεται πλήρως από τον τίτλο της. Ο δικός μας είναι «ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΤΩΡΑ».
Η ανάκτηση της χαμένης ανταγωνιστικότητας της Δωδεκανησιακής οικονομίας, με τελικό προορισμό μια πραγματικά ισχυρή Δωδεκανησιακή Οικονομία.
Το χτίσιμο ισχυρής δωδεκανησιακής οικονομίας περνά μέσα από την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητάς της. Την ανταγωνιστικότητα που χάθηκε μέσα από τις λάθος πολιτικές που εφαρμόστηκαν αλλά και από τις ορθές πολιτικές που ποτέ δεν εφαρμόστηκαν.
Η ανταγωνιστικότητα στον τόπο μας, επηρεάζεται και κυρίως καθορίζεται από παράγοντες, όπως το ανθρώπινο δυναμικό, το θεσμικό περιβάλλον, τις επενδύσεις σε υποδομές και μεταφορές, την παραγωγική βάση και βεβαίως τον τουρισμό.
Για όλα αυτά η παράταξή μας έχει συγκεκριμένο πλάνο δράσης.
Ποια είναι η εικόνα της τοπικής αγοράς σήμερα;
Παρά το γεγονός ότι ο τουρισμός κινήθηκε πολύ ικανοποιητικά φέτος για τη Ρόδο και παρότι συγκράτησε – τηρουμένων των αναλογιών με την υπόλοιπη Ελλάδα – τις επιπτώσεις της ύφεσης, εν τούτοις η τοπική οικονομία παρουσιάζει τα ίδια ακριβώς χαρακτηριστικά.
Ας μην ξεχνάμε ότι η ελληνική οικονομία διανύει φέτος τον τρίτο συνεχόμενο χρόνο βαθιάς ύφεσης. Η μάχη επιβίωσης που δίνουν εδώ και μία διετία οι περισσότερες επιχειρήσεις γίνεται όλο και πιο δύσκολη και άνιση. Καθημερινά οικογενειακές αλλά και μεγαλύτερες επιχειρήσεις κλείνουν η μια πίσω από την άλλη, ακόμη και στο εμπορικό κέντρο της πόλης. Η κατάσταση στις συνοικίες είναι συχνά απελπιστική. Για όσα καταστήματα δεν εξαρτώνται από τον τουρισμό και παραμένουν σε λειτουργία, ο τζίρος έχει μειωθεί στα πρωτοφανή ποσοστά του 50% ή και 70%.
Η δραματική μείωση της κατανάλωσης και του τζίρου, ο περιορισμός των πιστώσεων, αλλά και η ατελείωτη καταιγίδα των φορολογικών μέτρων, δημιουργούν ένα περιβάλλον ασφυκτικό, με αποτέλεσμα να αυξάνεται ο αριθμός των επιχειρήσεων που αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις υποχρεώσεις τους. Ο περιορισμένος έως ανύπαρκτος τραπεζικός δανεισμός είναι ιδιαίτερα καθοριστικός παράγοντας για τις επιχειρήσεις του κατασκευαστικού κλάδου, που κάτω από τα βάρη των χαρατσιών στα ακίνητα αντιμετωπίζουν τα μεγαλύτερα προβλήματα ρευστότητας και βρίσκονται πλέον σε αδιέξοδο.
Το Επιμελητήριο έχει χρέος να πείσει τα κέντρα λήψης των πολιτικών αποφάσεων, ότι είναι προς το συμφέρον όλων η αναζήτηση λύσεων που δίνουν οξυγόνο στην επιχειρηματικότητα και στηρίζουν τον παραγωγικό και κοινωνικό ιστό της χώρας. Κάθε άλλη λογική είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσει την ελληνική οικονομία μια ώρα αρχύτερα στην καταστροφή, με σοβαρές συνέπειες για όλους.
Σήμερα, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά την είσοδο της χώρας στο ΔΝΤ, πιστεύετε ότι αν είχαν γίνει άλλες πολιτικές επιλογές, θα μπορούσαμε να έχουμε αποφύγει αυτή τη λαίλαπα;
Δυστυχώς, όπως αποδεικνύουν τα γεγονότα, η ελληνική κυβέρνηση δεν μπήκε καν στον κόπο να διαπραγματευθεί. Απλά, υπάκουσε χωρίς καμία αντίσταση στις επιταγές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και των Ευρωπαίων εταίρων μας. Ακόμη χειρότερα, τα μέτρα που επέβαλε η τρόικα, η κυβέρνηση δεν μπόρεσε να τα εφαρμόσει στην πράξη, ενώ πήγε να εφαρμόσει μέτρα με δική της ευθύνη, που ήταν προς λάθος κατεύθυνση.
Για παράδειγμα, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε καμία από τις χώρες στις οποίες κλήθηκε να παρέμβει, δεν απαίτησε την αύξηση της άμεσης φορολογίας προς τις επιχειρήσεις, όπως έκανε η ελληνική κυβέρνηση. Σε όλες τις χώρες, ο ιδιωτικός τομέας, στηρίζεται από τις κυβερνήσεις. Δυστυχώς η κυβέρνηση έκανε τα ακριβώς αντίθετα πράγματα από αυτά που χρειάζεται η ελληνική οικονομία. Έχει εκτοξεύσει στα ύψη, με τη συνεχή επιβολή έμμεσων και άμεσων φόρων, τη συνολική επιβάρυνση των επιχειρήσεων που ξεπερνά το 45%.
Με τέτοια φορολογία είναι αδύνατη η προσέλκυση επενδύσεων.
Εξακολουθεί να αδυνατεί να εξυγιάνει και να ενισχύσει τους ελεγκτικούς μηχανισμούς, με αποτέλεσμα να οργιάζει το λαθρεμπόριο, το παρεμπόριο και η φοροδιαφυγή.
Επιτίθεται αδιακρίτως στα εισοδήματα των φυσικών προσώπων, απομειώνοντας έτσι την όποια τους αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα καταφέρνει και βυθίζει βαθύτερα την αγορά στην ύφεση.
Σήμερα υπάρχει μια καινούργια κυβέρνηση. Πιστεύετε ότι η Ελλάδα θα μπορέσει να αντεπεξέλθει σ’ αυτή την πρωτοφανή κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει;
Περιμένω κι εγώ όπως και όλοι οι Έλληνες να δούμε τα δείγματα γραφής της νέας κυβέρνησης. Γνωρίζοντας όμως το έργο που ήλθε να διεκπεραιώσει, την απόφαση της 27ης Οκτωβρίου, δηλαδή το «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, είμαι πολύ επιφυλακτικός για το αποτέλεσμα.
Η διαγραφή χρεών δεν είναι μία απλή διαδικασία. Οι αγορές μπορεί να εκλάβουν το «κούρεμα» ως πιστωτικό γεγονός, δηλαδή ως χρεοκοπία, με αποτέλεσμα η χώρα να αποκλειστεί από τις αγορές για δεκαετίες.
Το κούρεμα του ελληνικού δημόσιου χρέους θα προκαλέσει άμεσα την ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών από ξένα κεφάλαια. Το αποτέλεσμα και το άμεσο και το μεσοπρόθεσμο για τις ελληνικές επιχειρήσεις θα είναι καταστροφικό, καθώς δεν πρόκειται να επιλυθεί το πρόβλημα της μειωμένης ρευστότητας. Αντίθετα, θα οξυνθεί λόγω και της κακής οικονομικής κατάστασης του ελληνικού δημοσίου. Ήδη, οι ξένες τράπεζες έχουν αναπροσαρμόσει την πρακτική στις συναλλαγές τους με τις ελληνικές επιχειρήσεις, αρνούμενες κάθε πίστωση για επιχειρηματικές διευκολύνσεις. Το τοπίο γίνεται ακόμη πιο αβέβαιο με τους έντονους κραδασμούς του ευρώ. Η κρίση στην Ευρωζώνη επεκτείνεται και οι ηγέτες της Ε.Ε. αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων. Δε θέλουν ή δεν μπορούν να δώσουν λύση στο πρόβλημα.
Πριν από ένα χρόνο, συμμετείχατε στις εκλογές της αυτοδιοίκησης, στην πρώτη περίοδο του «Καλλικράτη». Σήμερα, τι έχετε αποκομίσει από την εμπειρία σας;
Είναι αλήθεια ότι ο «Καλλικράτης» ξεκίνησε με μεγάλες προσδοκίες, οι οποίες καλλιεργήθηκαν από τους εμπνευστές της μεταρρύθμισης.
Σήμερα ο Δήμος Ρόδου βρίσκεται σε επιτήρηση. Έχει γίνει εμφανές σε όλους μας ότι δεν υπάρχει δυνατότητα και προοπτική άσκησης τοπικής αναπτυξιακής πολιτικής.
Η αυτοδιοίκηση, εσκεμμένα ή μη, είναι το πρώτο θύμα του Μνημονίου. Τίποτα δεν κινείται, τίποτα δεν εξελίσσεται, οι εργαζόμενοι στις διάφορες δομές του Δήμου είναι απλήρωτοι και αυτές καθαυτές οι δομές, κυρίως οι δομές πρόνοιας, κινδυνεύουν να βάλουν λουκέτο.
Τίποτα αυτή τη στιγμή δεν δίνει σημάδια ανάκαμψης στο μέλλον. Φοβάμαι ότι θα γίνουν ακόμα χειρότερα. Όσο περνά ο καιρός, τόσο εμπεδώνεται η άποψη ότι ο «Καλλικράτης» σχεδιάστηκε πάνω στις προδιαγραφές του Μνημονίου, έστω κι αν κανένας δεν το ομολογεί.
Δεν είπαν την αλήθεια… Την ευθύνη για την τραγική κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει ο Δήμος Ρόδου, αδυνατώντας να ανταποκριθεί σε στοιχειώδεις λειτουργίες, δεν την έχει μόνο η κεντρική διοίκηση.
Ευθύνες υπάρχουν και στη δημοτική αρχή.
Αδυναμία ουσιαστικής παρέμβασης, μειωμένα αντανακλαστικά, απροθυμία διεκδίκησης και σύγκρουσης εκεί που πραγματικά χρειάζεται. Πιστεύω ότι ο δήμαρχος δεν μπόρεσε να αποβάλει έγκαιρα την ιδιότητα του κυβερνητικού βουλευτή.
Εν κατακλείδι κ. Αντώνολου, τι θα λέγατε, απευθυνόμενος στους επιχειρηματίες, λίγο πριν τις κάλπες;
Πιστεύω βαθιά στον επιμελητηριακό θεσμό και πιστεύω ότι μπορεί να συμβάλει καταλυτικά στην ανάσχεση της κρίσης και των επιπτώσεών της, ανοίγοντας δρόμο στην ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας.
Απευθύνω πρόσκληση σε όλες τις υγιείς επιχειρηματικές δυνάμεις, να συμμετέχουν δυναμικά στις επιμελητηριακές εκλογές. Να επιλέξουν τους καλύτερους, εκείνους που μπορούν πραγματικά να τους εκπροσωπήσουν, να εκφράσουν τις αγωνίες τους, να βρουν λύσεις στα προβλήματά τους. Να ενώσουμε όλοι τις δυνάμεις μας στη δύσκολη προσπάθεια για την αναστήλωση της οικονομίας. Γιατί ο δρόμος για την ανάπτυξη περνάει μέσα από την ιδιωτική πρωτοβουλία.