Η Ροδίτισσα κ. Τόνια Μοροπούλου, εκ των πρωτεργατών της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και σήμερα καθηγήτρια και αντιπρύτανης Ακαδημαϊκών Υποθέσεων και Προσωπικού ΕΜΠ, προέβη προς τη «δ», απαντώντας σε σχετική ερώτηση, στην ακόλουθη δήλωση:
«Η παγκοσμιοποίηση, η κυριαρχία των Αγορών, το σχίσμα των αγορών του κεφαλαίου από την παραγωγική διεργασία, η υποκατάσταση των θεσμών της κοινωνικής συμμετοχής και αντιπροσώπευσης από «συστήματα διακυβέρνησης» που υποτάσσονται στις επιταγές των «αγορών» και αγνοούν τον κοινωνικό έλεγχο, διαμορφώνει το σύγχρονο τοπίο, όπου υλοποιούνται οι εθνικές πολιτικές αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης.
Τα μνημόνια 1 και 2 αποτελούν την προκρούστια κλίνη επί της οποίας «σφαγιάζονται» δραματικά η κοινωνική πρόνοια και ασφάλιση, οι αμοιβές των εργαζομένων στο δημόσιο, αλλά και τον ιδιωτικό τομέα και περικόπτονται μέχρις ανυπαρξίας οι παροχές του κοινωνικού κράτους με πρώτο θύμα τη Δημόσια Παιδεία και το Δημόσιο Πανεπιστήμιο.
Χωρίς δημοκρατική πλέον νομιμοποίηση δεδομένου ότι τα κόμματα που τη στηρίζουν δεν αντλούν δημοσκοπικά ούτε το 40% του εκλογικού σώματος, η Κυβέρνηση συνεργασίας μόνο σωτηρία δεν μπορεί να φέρει στη χώρα.
Προσδεδεμένη στην αδιέξοδη μοίρα των μνημονίων οδηγεί τη χώρα σε όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από ξένα κέντρα της εξουσίας των «αγορών», υποκαθιστώντας την εθνική μας ανεξαρτησία.
Όχι μόνο λειτουργεί χωρίς κανένα περιθώριο άσκησης εθνικών πολιτικών, αλλά επιπλέον «παγώνει» και κάθε θεσμό που λειτουργεί, κάθε συλλογικότητα, κάθε Αυτοδιοίκηση, προκειμένου να υποτάξει και να ελέγξει απόλυτα κάθε πτυχή της Δημόσιας Ζωής. Η πολιτική της βίαιης προσαρμογής στις επιταγές της τρόικας είναι η μόνη πολιτική που υλοποιεί η Κυβέρνηση και που για χάρη της θυσιάζουν ανενδοίαστα την Κοινωνική Προκοπή και τη Λαϊκή Κυριαρχία.
Αν το Πολυτεχνείο της ιστορικής εξέγερσης του Νοέμβρη του 1973 «άνοιξε» τις πόρτες στην Δημοκρατία της Μεταπολίτευσης, το Πολυτεχνείο σήμερα μπορεί να αποτελεί κέντρο αιχμής ώστε η Γνώση και η Καινοτομία να συμβάλει και στην Ανάπτυξη. Η Πολιτεία οφείλει να αξιοποιεί τα επιτεύγματα του Πολυτεχνείου στην Εκπαίδευση και στην Έρευνα και όχι να το απαξιώνει, να το συκοφαντεί και να το υποβαθμίζει. Το Πολυτεχνείο μπορεί να συμβάλει στην έξοδο από την κρίση τροφοδοτώντας την πραγματική οικονομία με το δυναμισμό της γνώσης και της τεχνολογίας που παράγει, αλλά και με τους νέους μηχανικούς που πρέπει να αναγνωρίζονται τα διπλώματά τους και τα επαγγελματικά τους δικαιώματα, όπως και το πολιτικό τους δικαίωμα να κρίνουν και να μετέχουν στο σχεδιασμό και την υλοποίηση της κοινωνικής, οικονομικής, πολιτιστικής ανάπτυξης της Ελληνικής κοινωνίας ενάντια στην εξάρτηση, την ποδηγέτηση και την κοινωνική εξαθλίωση.
Η Επανάσταση της Γνώσης, η ακεραιότητα της Λογικής, το φρόνημα της Ελευθερίας, μπορούν με το Πολυτεχνείο ως καταλύτη, σήμερα -για άλλη μια φορά- να τροφοδοτήσουν την παλινόρθωση της πολιτικής, το σχεδιασμό και την υλοποίηση της ανάπτυξης με γνώση αλλά και συνείδηση.
Αυτό το ασυμβίβαστο Πολυτεχνείο της δημιουργίας, το Πολυτεχνείο το ανοιχτό στην Κοινωνία, ικανό να εμπνέει, να παροτρύνει, να «ποιεί». Το Πολυτεχνείο έναυσμα προαγωγής Πολιτισμού και όχι καθήλωσης ή βαρβαρότητας. Αυτό είναι το Πολυτεχνείο που θέλουμε σήμερα. Και αυτές τις νέες διαστάσεις του θα θέλαμε να θεσπίσει μια εμπνευσμένη μεταρρύθμιση στην Ανώτατη Παιδεία.
Αντί γι΄αυτήν, το νέο θεσμικό πλαίσιο που εισήγαγε η απελθούσα Κυβέρνηση:
• Αποδομεί το Δημόσιο και ακαδημαϊκό χαρακτήρα του Πανεπιστημίου αγνοώντας τις πραγματικές ανάγκες των Ιδρυμάτων
• Δρομολογεί τη διάλυση των βασικών ακαδημαϊκών και συλλογικών οργάνων
• Παραβιάζει κατάφωρα το Σύνταγμα, όπως επισημαίνει το επιστημονικό νομικό συμβούλιο της Βουλής καθώς και η Σύνοδος των Πρυτάνεων
• Η ρητή κατάργηση του Πανεπιστημιακού Ασύλου, δίνει έδαφος σε δυνάμεις και πρακτικές που απειλούν τις δημοκρατικές κατακτήσεις και την Ακαδημαϊκή μας παράδοση.
• Οι παρεμβάσεις του Υπουργείου Παιδείας στη διενέργεια των εκλογών ανάδειξης των Συμβουλίων Διοίκησης συνιστούν θεσμική εκτροπή και ευνοούν τη δημιουργία ισχυρών ομαδοποιήσεων που διακυβεύουν την ενότητα της Πανεπιστημιακής κοινότητας, αποδυναμώνουν τις Διοικήσεις των Πανεπιστημίων και ακυρώνουν τη συμβολή τους στην έξοδο της χώρας από την κρίση
• Η υποχρέωση της Πολιτείας να παρέχει δημόσια και δωρεάν Παιδεία συρρικνώνεται με τη σταδιακή απόσυρσή της από την υποστήριξη των συγγραμμάτων και της φοιτητικής μέριμνας και την μετακύλιση του αντίστοιχου κόστους στους φοιτητές και τις οικογένειές τους
• Με ουσιαστική πολιτική ευθύνη του Υπουργείου παιδείας, τα Πανεπιστήμια αντιμετωπίζουν οξύτατα προβλήματα προϋπολογισμού, κάλυψης των εκπαιδευτικών, διοικητικών και ερευνητικών λειτουργιών και υποστήριξης του ανθρώπινου δυναμικού τους. Οποιοδήποτε ενδεχόμενο εργασιακής εφεδρείας ή απόλυσης προσωπικού των Πανεπιστημίων, ισοδυναμεί με την αδυναμία λειτουργίας τους
Με αίσθημα ευθύνης και επίγνωση της κρισιμότητας των στιγμών, οι Πρυτανείες των Πανεπιστημίων, απευθυνόμαστε στην πολιτειακή και πολιτική ηγεσία του τόπου, ζητώντας να αναληφθούν πρωτοβουλίες με σκοπό την αποκατάσταση των όρων ομαλής ακαδημαϊκής λειτουργίας των Πανεπιστημίων.
Την ώρα που η κοινωνία δοκιμάζεται και η Οικονομία της χώρας καταρρέει, τα Πανεπιστήμια αγωνίζονται για να μείνουν όρθια.
Σήμερα, 38 χρόνια μετά το Πολυτεχνείο, τα κύρια συνθήματα της εξεγερμένης νεολαίας και του λαού μας, τότε, για: “Ψωμί -Παιδεία -Ελευθερία”, αποκτούν συγκεκριμένο περιεχόμενο στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται, δίνοντας σύγχρονα νοήματα στους σημερινούς αγώνες της νεολαίας και των εργαζομένων για ένα καλύτερο αύριο, για ανατροπή κάθε ξένου και ντόπιου κέντρου εξουσίας, για μια άλλη εξουσία και πολιτική που να υπηρετεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα του λαού και της νεολαίας μας.
«ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ-ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ-
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΚΟΠΗ»
Συνεπείς στα μηνύματα της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου, τα εκβιαστικά διλήμματα που προβάλλονται από το πολιτικό σύστημα και τα Μ.Μ.Ε. για να χειραγωγηθεί και υποταχθεί ο Λαός που ξεσηκώνεται καταγγέλλονται και απορρίπτονται.
Η πρόσφατη πολιτική σύμπραξη «Σωτηρίας», δεν πρέπει να σπείρει αυταπάτες, εφησυχασμούς και αναμονές.
Η μετάδοση και η διατήρηση της ιστορικής μνήμης του «Πολυτεχνείου» δεν μπορεί και δεν πρέπει να μουσειοποιηθεί. Δεν είναι ακίνδυνη και χωρίς προεκτάσεις για τη σημερινή πολιτική ζωή. Δίνει ένα άλλο μήνυμα πολιτικής συμπεριφοράς: αυτό της ενεργού κοινωνικής και πολιτικής συμμετοχής του πολίτη για τη διαμόρφωση της ζωής και της τύχης του με δική του ευθύνη.
Για άλλη μια φορά η σημαία του Πολυτεχνείου υψώνεται με τα αιτήματά του αναβαπτισμένα στους σύγχρονους, ασυμβίβαστους κοινωνικούς αγώνες του λαού και της Νεολαίας.
Επιβεβαιώνοντας τα διδάγματα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, υπογραμμίζω πως είμαστε αγωνιστικά απέναντι σε κάθε πολιτική που απειλεί την Κοινωνική Πρόνοια, την Ασφάλιση, τα Δικαιώματα των Εργαζομένων, την Αξιοπρεπή Διαβίωσή τους, το Περιβάλλον, την Ανάπτυξη, το Μέλλον της Νεολαίας, κάθε Πολιτική που απειλεί το Δημόσιο Πανεπιστήμιο, τη Δημόσια και Δωρεάν Παιδεία, το Πανεπιστημιακό ¶συλο, κάθε πολιτική που απειλεί τις Δημοκρατικές Ελευθερίες.
