Με το υπ’ αριθμ. 149/2011 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Ρόδου που εκδόθηκε χθες αποφασίστηκε να μην γίνει κατηγορία κατά των κκ Παναγιώτη Παπακωνσταντίνου πρώην δημοτικού συμβούλου της μειοψηφίας του Δήμου Λινδίων, φοροτέχνη και Βαρβάρας Βενετούλη το γένος Αχιλλέα Παλαβού για τις πράξεις της πλαστογραφίας μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση, της ηθικής αυτουργίας σε πλαστογραφία μετά χρήσεως κατ’ εξακολούθηση, της απάτης κατ’ εξακολούθηση με σκοπούμενο όφελος και αντίστοιχη ζημία άνω των 73.000 ευρω και της ηθικής αυτουργίας σε απάτη κατ’ εξακολούθηση με σκοπούμενο όφελος και αντίστοιχη ζημία άνω των 73.000 ευρώ.
H δίωξη σε βάρος των ανωτέρω ασκήθηκε μετά την υποβολή μηνυτήριας αναφοράς από τον πρώην σύζυγο της τελευταίας κ. Μιχαήλ Βενετούλη που κατήγγειλε ότι από κοινού μεθόδευσαν την “εξαφάνισή” του από την εταιρεία προκειμένου να καρπωθούν αποκλειστικά τα έσοδά της.
Ο μηνυτής ισχυρίστηκε ότι μέχρι και τον Oκτώβριο του 2002 ήταν διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας και εξαιτίας προβλημάτων στην σχέση με την τότε σύζυγό του έφυγε από το νησί και εγκαταστάθηκε στην Λέρο.
Υποστήριξε ότι στο διάστημα της απουσίας του, η πρώην σύζυγός του με την συνδρομή του φοροτέχνη μεθόδευσε την παράνομη αντικατάστασή του στο Δ.Σ. της εταιρείας, με την κατάρτιση πλαστών ή την νόθευση των πρακτικών Γενικής Συνελεύσεως της εταιρείας, αφού προηγουμένως, πλαστογράφησε άλλως νόθευσε το πρακτικό του Δ.Σ. της εταιρείας, περί υποβολής και έγκρισης ισολογισμού χρήσεως 2002.
Στη συνέχεια σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του, η πρώην σύζυγός του, με την συνδρομή του φοροτέχνη νόθευσε, το από 01-07-2003 πρακτικό της συνεδριάσεως του Δ.Σ. της εταιρείας, κατά την οποία συνεδρίαση, φέρεται να συγκροτήθηκε σε σώμα το Δ.Σ..
Το δικαστικό συμβούλιο έκρινε συγκεκριμένα ως προς την πράξη της χρήσης πλαστού εγγράφου ότι η χρήση των πλαστών εγγράφων ήταν ικανή να προσπορίσει στη δεύτερη όφελος μόνον για τις χρήσεις των ετών 2002 και 2003 και όχι και για τις χρήσεις των ετών 2004-2007 και επομένως ακόμη και αν γίνει δεκτό ότι το συνολικό ποσό των μερισμάτων που δικαιούτο να λάβει ο Μιχαήλ Βενετούλης από τη διαχείριση των ετών 2002 και 2003 ανερχόταν συνολικά στο ποσό των 40.000 ευρώ το αδίκημα είναι πλημμεληματικού χαρακτήρα και έχει υποπέσει σε παραγραφή.
Ως προς την πράξη της απάτης κατ’ εξακολούθηση δεν προέκυψε ότι οι κατηγορούμενοι τέλεσαν την αντικειμενική υπόστασή του, διότι αφενός μεν από τους ισολογισμούς της εταιρίας αυτής για τα έτη 2002 έως και 2006 αφετέρου δε από τη διεξαχθείσα πραγματογνωμοσύνη προκύπτει ότι τα κατά το χρονικό διάστημα των ετών 2002 έως και 2006 δεν προέκυψαν κέρδη αλλά αντιθέτως ζημίες στην ανώνυμη εταιρία και έτσι δεν αυξήθηκαν οι καθαρές θέσεις της εταιρίας αυτής και άρα δεν υπήρχε η δυνατότητα διανεμομένων κερδών και οι μέτοχοι στερήθηκαν μερίσματος στο οποίο απέβλεπαν.
Ενισχυτικό στοιχείο ως προς την ορθότητα των άνω συμπερασμάτων είναι και το ότι η ανώνυμη αυτή εταιρία δεν λειτούργησε κατά το χρόνο 2005 για φορολογικές παραβάσεις και επομένως για το χρόνο αυτό τουλάχιστον δεν μπορεί να γίνει λόγος περί διανεμομένων κερδών.
