Το ΠΑ.ΣΟ.Κ και πιθανόν όλα τα πολιτικά κόμματα στη χώρα, βρίσκεται σε «κρίση ταυτότητας». Είναι απόλυτα αναγκαίο να προσδιορίσουμε ξανά «το τι είμαστε, τι θέλουμε και το πώς μπορούμε να το υλοποιήσουμε».
Με αυτές τις καθαρές και σταράτες κουβέντες, σε συνέντευξή του στη «δ», ο πρώην βουλευτής και νομάρχης κ. Γιάννης Παρασκευάς σηματοδοτεί όλα αυτά τα οποία θα πρέπει να γίνουν στο ΠΑΣΟΚ την κρίσιμη αυτή εποχή και ξεκαθαρίζει πως «περαστικοί από το κόμμα καθώς και ενοικιαστές δεν νομιμοποιούνται να σφετερίζονται την ιστορία του και να κακοποιούν τις πολιτικές του παρακαταθήκες».
Σε όσους υποστηρίζουν πως το μνημόνιο ήταν μονόδρομος ο κ. Γιάννης Παρασκευάς απαντά πως αυτές οι επιλογές είναι μόνο για τους «βλάκες και τους ανίκανους χειριστές δύσκολων καταστάσεων». Επιπλέον οι κυβερνώντες επέλεξαν να μην εξηγήσουν στο λαό το τι θα συνέβαινε για να μην τους πάρει με τις πέτρες. Όμως τα μνημόνια, σύμφωνα με τον κ. Παρασκευά, θα γίνουν μνημόσυνα της προσωπικής ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας κάτι που οι περισσότεροι θέλουν να λησμονούν.
Ωστόσο και οι πολίτες, όπως ξεκάθαρα λέει ο πρώην βουλευτής, πρέπει να κάνουν πιο σωστές επιλογές σταματώντας να θυσιάζουν διαχρονικές αξίες στο βωμό των προσωπικών συμφερόντων.
Απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την αξιοποίηση της περιουσίας του δημοσίου ο κ Γιάννης Παρασκευάς σκιαγραφεί το προφίλ της τοπικής πολιτικής εξουσίας που έχει μάθει καλά να διαφυλάττει ως κόρη οφθαλμού την κομματική νομιμοφροσύνη γιατί αυτή αποτέλεσε το όπλο για την επιβίωσή της.
«Δυστυχώς η τοπική πολιτική ηγεσία, διακρίνεται από υπερβάλλουσα γραφειοκρατική – δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, διακατέχεται από την αγωνία μην τυχόν και στραπατσαριστεί η εικόνα του «καλού παιδιού» που με τόσο κόπο και προσπάθειες έχουν κτίσει και διαφυλάττει «ως κόρη οφθαλμού» την κομματική νομιμοφροσύνη γιατί αυτή ήταν το όπλο τους και το εφαλτήριό τους για την πολιτική τους επιβίωση», δηλώνει ο κ. Γιάννης Παρασκευάς.
Η συνέντευξη του πρώην βουλευτή και νομάρχη Δωδεκανήσου κ. Γιάννη Παρασκευά αναλυτικά:
Στην τοποθέτησή σας πρόσφατα στην νομαρχιακή συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ ξεκαθαρίσατε πως είστε αντίθετος με την διαδικασία της συνδιάσκεψης. Ζητήσατε δε τη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου του οποίου είστε μέλος προκειμένου να δρομολογηθούν οι διαδικασίες διεξαγωγής συνεδρίου του κόμματος. Γιατί πιστεύετε ότι θα πρέπει να πραγματοποιηθεί τελικά το συνέδριο;
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ και πιθανόν όλα τα πολιτικά κόμματα στη χώρα, βρίσκεται σε «κρίση ταυτότητας».
Είναι απόλυτα αναγκαίο να προσδιορίσουμε ξανά «το τι είμαστε, τι θέλουμε και το πώς μπορούμε να το υλοποιήσουμε».Το μόνο όργανο το οποίο μπορεί να πάρει αποφάσεις αυτού του επιπέδου είναι μόνο το Συνέδριο. Ενοικιαστές και περαστικοί από το ΠΑ.ΣΟ.Κ δεν νομιμοποιούνται να σφετερίζονται την ιστορία του, να κακοποιούν τις πολιτικές του παρακαταθήκες και να εκμεταλλεύονται τις ιστορικές μνήμες του λαού.
Πώς μπορεί να αισθάνεται ένα στέλεχος του ΠΑΣΟΚ με ιστορία όπως εσείς όταν βλέπετε να επιβάλλονται στο λαό μέτρα που θα τον οδηγήσουν στη φτώχεια, στην ανέχεια και τελικά σε εποχές που είχαν ξεχαστεί;
Τα συναισθήματα είναι ανάκατα, συναισθήματα ευθύνης γιατί στο μέτρο της συμμετοχής σου και των δυνατοτήτων σου άφησες τα πράγματα να οδηγηθούν εδώ που είναι τώρα, συναισθήματα οργής για την ακύρωση τόσων χρόνων παρουσίας και δράσης μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ και συναισθήματα ευτελισμού για το πού είμαστε και τι κάνουμε σήμερα.
Ήταν μονόδρομος η υπογραφή του μνημονίου και η εφαρμογή του μεσοπρόθεσμου προγράμματος καθώς υπάρχουν και εκείνοι που θεωρούν πως υπήρχαν και άλλοι τρόποι να ξεφύγει η χώρα από το αδιέξοδο;
Οι μονόδρομοι είναι επιλογές μόνο για τους «βλάκες και τους ανίκανους χειριστές δύσκολων καταστάσεων».
Έγινε από την πρώτη περίοδο κακή εκτίμηση της διεθνούς οικονομικής συγκυρίας και των οικονομικό-πολιτικών στοχεύσεων της σχεδιασμένης οικονομικής κρίσης και η χώρα μας αντί να ηγηθεί (ας μην πει κάποιος ότι είμαστε μικρή χώρα) για την εξεύρεση λύσης του προβλήματος, έγινε με λαθεμένες μυωπικές πολιτικές, ο κεντρικός πυρήνας του προβλήματος.
Στην ομιλία του πρόσφατα στη Ρόδο ο Οικονομολόγος κ. Δημήτρης Καζάκης ήταν ιδιαίτερα σκληρός στους χαρακτηρισμούς του, για την κυβέρνηση την οποία κατηγόρησε πως ενήργησε όχι από ανάγκη αλλά από πρόθεση για τα σκληρά μέτρα που τελικά επιβλήθηκαν. Είναι δυνατό να συμβαίνει κάτι τέτοιο;
Υπάρχουν δύο επιλογές στην προσπάθειά σου να ανακαλύψεις το πώς και γιατί η κυβέρνηση σέρνεται όπως σέρνεται.
Ανικανότητα ή πρόθεση;
Επειδή όμως όλοι οι συμμετέχοντες στην κυβέρνηση δηλώνουν ικανοί και ορισμένοι από αυτούς και ως μοναδικοί σωτήρες τότε δια της εις άτοπον απαγωγής οδηγείσαι σε άλλα συμπεράσματα.
Δυστυχώς αυτοί που σχεδιάζουν την εφαρμοστική πολιτική «εν τω βάθει» της πολιτικής τους συνείδησης κατοικοεδρεύει ένας άκρατος νεοφιλελευθερισμός (μόνο ο Μητσοτάκης τους χειροκροτεί και τα λαμόγια του χρηματοπιστωτικού συστήματος).
Πόσο κοντά είναι τελικά το ΠΑΣΟΚ στους πολίτες που θα μπορούσαν να υποστηρίξουν τα μέτρα αν είχαν μπει στον κόπο οι έχοντες την ευθύνη να τους εξηγήσουν τι θα συμβεί και κυρίως πόσο θα διαρκέσει;
Δεν θέλουν να εξηγήσουν γιατί θα τους πάρουν με τις πέτρες. Επέλεξαν το δρόμο των διλημμάτων. Ή αυτό ή χανόμαστε.
Τι να πουν; Ότι ο δρόμος που επέλεξαν οδηγεί
– Σε νέα μορφή αποικιοκρατίας
– Σε πτώση του βιοτικού επιπέδου
– Σε νέες μορφές συσσώρευσης κεφαλαίων
– Στον πολιτικό ευνουχισμό των πολιτών με τη μέθοδο της οικονομικής υποδούλωσης
Τα μνημόνια θα γίνουν μνημόσυνα της προσωπικής ελευθερίας και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Αποτελούν λύση οι εκλογές στην παρούσα φάση για την Ελλάδα;
Πιστεύω πως όχι. Η αντιμνημονιακή πολιτική του κ. Σαμαρά είναι για τα αυτιά των εκλογέων που καταψηφίζουν και δε ψηφίζουν.
Ο κ. Σαμαράς απευθύνεται στο τμήμα του εκλογικού σώματος που είναι υπεύθυνο για όλα τα δεινά του τόπου.
Στηρίζω το δικαίωμα του κόσμου, αλλά δε μπορώ να κλείσω τα μάτια μου και να μην πω για πολλοστή φορά ότι «για όλα φταίνε οι πολίτες» γιατί σύρονται και φέρονται για το μικρό- στενό-προσωπικό τους συμφέρον και γράφουν στα παπούτσια τους το εθνικό, το μεγάλο, το διαχρονικό.
Πώς μπορεί να αξιοποιηθεί προς όφελος του νησιού μας η ακίνητη περιουσία που διαθέτει χωρίς να καταλήξει η όλη διαδικασία σε … ξεπούλημα;
Το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας είναι το μέσο για την επιβολή της νέας μορφής αποικιοκρατίας.
Στην περιοχή μας εκτός μιας ή δύο εξαιρέσεων δεν πρόκειται να έρθουν ενδιαφερόμενοι επενδυτές.
Δυστυχώς η τοπική πολιτική ηγεσία διακρίνεται από υπερβάλλουσα γραφειοκρατική – δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία, διακατέχεται από την αγωνία μην τυχόν και στραπατσαριστεί η εικόνα του «καλού παιδιού» που με τόσο κόπο και προσπάθειες έχουν κτίσει και διαφυλάττουν «ως κόρη οφθαλμού» την κομματική νομιμοφροσύνη γιατί αυτή ήταν το όπλο τους και το εφαλτήριό τους για την πολιτική τους επιβίωση.
Κομματικός φορέας της περιοχής μας προχωρά στην ίδρυση δικτύου για την αξιοποίηση της δημόσιας περιουσίας. Αυτό είναι το ζητούμενο όμως;
Φορείς και θεσμοί υπάρχουν. Διάσπαρτο αναξιοποίητο δυναμικό υπάρχει. Η πολυδιάσπαση του δυναμικού και η κατάθεση πολλών και αντιφατικών προτάσεων είναι βούτυρο στο ψωμί αυτών που «άλλα απεργάζονται».
Αυτοί που έχουν την ευθύνη οφείλουν να απαντήσουν αν μπορούν ή δε μπορούν να αξιοποιήσουν προς όφελος της τοπικής οικονομίας τις όποιες επιλογές υπάρχουν.
Η υπόθεση του Καλλικράτη δεν προχωρά και τόσο καλά γεγονός που φαίνεται από τη λειτουργία του Δήμου Ρόδου. Στην προκειμένη περίπτωση ποια είναι η πολιτική που θα δώσει ώθηση στον τόπο και δεν θα τον πάει πίσω;
Ήταν στραβό το κλήμα το έφαγε και ο γάιδαρος.
Η μόνη σοβαρή και αξιόλογη δράση του ΠΑ.ΣΟ.Κ ήταν ο ΚΑΛΛΙΚΡΑΤΗΣ. Δυστυχώς θυμίζει το «μετέωρο βήμα του πελαργού», η προσπάθεια έμεινε ημιτελής θεσμικά, ευνουχίστηκε οικονομικά, στραγγαλίστηκε διοικητικά.
Η ικανότητα όμως των διοικούντων και των υπεύθυνων καταγράφεται και αναγνωρίζεται στη διαχείριση των δύσκολων καταστάσεων. Θα πρέπει να κατανοήσουν οι «εκλεκτοί του λαού» ότι μέσα στο χάος της ανυπαρξίας σοβαρού – καθαρού θεσμικού πλαισίου υπάρχουν πολλές επιλογές αυτενέργειας και αξιοποίησης των υφιστάμενων κενών.
«Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται».
Δεν έχει γίνει κατανοητή από τους πολίτες ακόμη και η λειτουργία της Περιφέρειας. Ποιος πρέπει να είναι τελικά ο ρόλος της;
Την εποχή της ψήφισης του νόμου για τις Περιφέρειες επικράτησε η άποψη των συμβιβασμών αντί της μεγάλης τομής στη διοικητική μηχανή του κράτους.
Αντί της δημιουργίας μιας διοικητικής μονάδας με οικονομική αυτοδυναμία, διοικητική αυτοτέλεια πλήρως απεξαρτημένη από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος, δημιουργήθηκε ένας άλλος εξαρτημένος γραφειοκρατικός μηχανισμός.
Η δομή και λειτουργία των περιφερειών πρέπει να απαντά αξιόπιστα στις σημερινές απαιτήσεις για μικρό και επιτελικό κράτος, για αυτονομία των περιφερειών σε αναπτυξιακό και διοικητικό πλαίσιο.
Ως βουλευτής Δωδεκανήσου και ως νομάρχης γνωρίζετε καλύτερα από κάθε άλλον το θέμα του τουρισμού. Πώς εκτιμάτε την προσπάθεια που καταβάλλεται για την επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου;
Δεν θα υπάρξει ποτέ επιμήκυνση της τουριστικής περιόδου εκτός και αν αλλάξουμε νοοτροπία, επιλέξουμε ενδιαφέρουσες παράπλευρες δράσεις και εφαρμόσουμε πρόγραμμα σε βάθος χρόνου.
Η επιμήκυνση έχει κόστος επένδυσης και θα πρέπει να αποφασισθεί ότι θα το καταβάλουμε, διαφορετικά «κουβέντα να γίνεται».
Έχει γίνει κατανοητή στην περιοχή μας η ανάγκη να συνδεθεί ο τουρισμός με τον πρωτογενή τομέα;
Είναι μια παλιά θλιβερή ιστορία. Δυνατότητες υπάρχουν. Βασική προϋπόθεση επίτευξης του στόχου είναι το κόστος παραγωγής των προϊόντων του πρωτογενούς τομέα να είναι ανταγωνιστικό αυτού των εισαγόμενων προϊόντων.
Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την οργάνωση παραγωγικών μονάδων ως κύριο επάγγελμα και όχι ως συμπληρωματική δραστηριότητα.
Με άρθρο σας πρόσφατα κατηγορήσατε τα κυβερνητικά στελέχη για ανικανότητα σχεδιασμού και υλοποίησης πολιτικής για βερμπαλιστική νοοτροπία και συμπεριφορά καθώς και για πολιτική που μόνο διορατική και έξυπνη δεν είναι. Πόσο επικίνδυνα για τη χώρα και κυρίως για τους πολίτες είναι τα χαρακτηριστικά που τους αποδώσατε;
Τα πράγματα ήταν και γίνονται δυσκολότερα και η αντιμετώπιση των επιπτώσεων και η εξεύρεση λύσεων είναι σύνθετα προβλήματα που έχουν ανάγκη από «λύτες» με ικανότητα, θέληση και φαντασία.
Αυτά τα στοιχεία λείπουν από τους σημερινούς υπεύθυνους ή και αν υπάρχουν βρίσκονται «εν ύπνωσει».
Πόσο ακίνδυνη είναι η εμμονή του υπουργείου Μεταφορών που οδήγησε τους ταξιτζήδες και στην περιοχή μας στα άκρα;
Τα πράγματα οδηγήθηκαν στα άκρα όχι για αυτή καθ΄αυτή την απελευθέρωση, αλλά από την ερασιτεχνική αντιμετώπιση του προβλήματος.
Διεθνείς εμπειρίες υπάρχουν αλλά ορισμένοι από εμάς προσπαθούμε να ανακαλύψουμε τον τροχό.
Το πρόβλημα της χώρας δεν είναι η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων που στο τέλος ο πολίτης δεν έχει κανένα ουσιαστικό όφελος, αλλά ο σχεδιασμός του νέου ανταγωνιστικού αναπτυξιακού μοντέλου της χώρας.
Πόσο αισιόδοξος μπορεί να αισθάνεται κανείς όταν Περιφέρεια και Δήμος συζητούν ακόμη για υποδομές που θα έπρεπε να είχαν τελειώσει εδώ και χρόνια. Ποιος έχει τη ευθύνη για την κατάσταση αυτή; Υπάρχουν ελπίδες για ανάπτυξη έτσι;
«Τα παιδία παίζει» μέχρι να ανακαλύψουν τις μεθόδους και τους τρόπους ουσιαστικών παρεμβάσεων στο σημερινό γίγνεσθαι θα έχει τελειώσει η θητεία τους.
Και επειδή δε θα γίνει τίποτα, δε θα έχει ενοχληθεί κανένας, δε θα έχουν δημιουργηθεί αντιδράσεις από αντικρουόμενα συμφέροντα, οι ίδιες πολιτικές δυνάμεις και πρόσωπα που σήμερα είναι στο Δήμο και στη Περιφέρεια, θα κερδίσουν και τις επόμενες εκλογές με μεγαλύτερα ποσοστά από τα περσινά.
