Ιστορική έδρα του Δήμου Ρόδου θα χαρακτηρισθεί η Ιαλυσός

Τον χαρακτηρισμό της πόλης της Ιαλυσού ως ιστορικής έδρας του Δήμου Ρόδου εξετάζει ο Δήμαρχος Ρόδου κ Στάθης Κουσουρνάς μετά την λήψη σχετικής ομόφωνης απόφασης του συμβουλίου της δημοτικής ενότητας Ιαλυσού.
Σκοπός είναι να υπάρξει μια τιμητική αναγνώριση της ιστορίας του οικισμού και η αξιοποίηση του με την πραγματοποίηση συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου και η διοργάνωση επίσημων εορτών και τελετών.
Ο Καλλικράτης δημιουργεί συνολικά 34 ιστορικές έδρες στην Ελλάδα ανάμεσα τους και αυτή των Αβδηρών που δίνει το όνομα της στο δήμο αλλά περιορίζεται σε μια τυπική αναγνώριση της ιστορικότητας τους.
Στη σχετική με το όλο θέμα απόφαση του τοπικού συμβουλίου της δημοτικής ενότητας Ιαλυσού αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής:
Η αρχαία Ιαλυσός κατείχε το βορειοανατολικό άκρο της Ρόδου και τα σύνορα της εκτείνονταν από το χείμαρρο «Πλατή» του χωριού Φάνες, τη Διμυλιά και την Αρχίπολη, μέχρι την παραλία Αρχαγγέλου.
Ολη η περιφέρεια ονομαζόταν Ιαλυσία και εκτός από την πόλη της Ιαλυσού, είχε τα μεγάλα κέντρα, την Ιστάνη (Θολός,Σορωνή) και τη Βραγίνδαρα (Αφάντου -Κολύμπια) και την Ποντώρεια (Αρχάγγελος).
Η ακρόπολη της βρισκόταν στο λόφο Φιλέρημος, όπου βρισκόταν και ο αρχαιότερος οικισμός, που πήρε το όνομα Αχαϊα από τους Αχαιούς, που κατέλαβαν τη Ρόδο, περί το 1500π.Χ.
Στην ακρόπολη βρισκόταν ένας μεγάλος αρχαίος ναός, αφιερωμένος στην Πολιάδα Αθηνά και τον Δία Πολιέα, του 3ου ή 2ου π.Χ. αιώνα.
Από την ένωση των τριών αρχαίων πόλεων, χτίστηκε το 408 π.Χ. η πόλη της Ρόδου. Από τότε η Ιαλυσός παράκμασε και μνημονεύεται από τον Στράβωνα, σαν μια κώμη.
Η ευρύτερη περιοχή της Ιαλυσού, στο βόρειο τμήμα του νησιού, κατοικείται από την προϊστορική περίοδο. Στο γειτονικό χωριό Τριάντα έχουν ανακαλυφθεί ερείπια μινωικού οικισμού καθώς και μυκηναϊκά νεκροταφεία στους γύρω λόφους που χρονολογούνται από την περίοδο 1700-1400 π.Χ. Η αρχαία πόλη της Ιαλυσού εκτείνεται γύρω από το λόφο Φιλέρημος όπου βρίσκεται η ακρόπολη με μνημεία της αρχαίας, βυζαντινής και ιπποτικής περιόδου, όπως ο ναός της Αθηνάς Πολιάδος, ο οποίος χρονολογείται από τον 3ο ή τον 2ο αιώνα π.Χ. Διάφορα ευρήματα όπως το δάπεδο και κάποια πήλινα ακροκέραμα υπολογίστηκε ότι χρονολογούνται από τον 5ο αιώνα π.Χ, γεγονός που υποδηλώνει ότι υπήρχε κάποιος προγενέστερος ναός κατά την κλασική περίοδο, του οποίου τη θέση κατέλαβε ο ναός της Αθηνάς. Σήμερα μέσα στο ναό δωρικού ρυθμού σώζεται η βάση του αγάλματος της Αθηνάς και μερικοί κίονες καθώς και μερικοί αποθέτες, μέσα στους οποίους βρέθηκαν ειδώλια, κεραμικά και μετάλλινα αντικείμενα. Στο σημείο βρέθηκαν επίσης επιγραφές που αναφέρουν ότι ο ναός εκτός από την Αθηνά ήταν αφιερωμένος και στη λατρεία του Διός Πολιέως. Στη συνέχεια στη σημείο κτίσθηκε χριστιανικός ναός κατά τον 5ο με 6ο αιώνα μΧ. Κατά την παλαιοχριστιανική περίοδο (5ος -6ος αιώνας μ.Χ.) και την περίοδο της Φραγκοκρατίας τη θέση αυτή καταλαμβάνουν μεσαιωνικό μοναστήρι και εκκλησία.
Στον αρχαιολογικό χώρο της Ιαλυσού υπάρχει επίσης μια δωρική κρήνη του 4ου αιώνα π.Χ., με τη δεξαμενή της λαξευμένη σε βράχο, η οποία γέμιζε από δύο αυλάκια που μετέφεραν νερό από την κορυφή του λόφου και απορροή σε σχήμα κεφαλής λιονταριού. Η κρήνη αναστηλώθηκε από την Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή κατά τη διάρκεια της Ιταλικής κατοχής του νησιού. Ακόμα διασώζεται ένας ναός  της ιπποτικής περιόδου με δύο παρεκκλήσια, ο οποίος χρονολογείται από το 14ο αιώνα και ένα βαπτιστήριο του χριστιανικού ναού είχε χτισθεί πάνω στο αρχαίο ναό που ήταν αφιερωμένος στην Αθηνά. Ανατολικά του λόφου υπάρχουν κάποια απομεινάρια τειχών της βυζαντινής περιόδου, τα οποία επισκευάσθηκαν από τους ιππότες. Οι συγκεκριμένες  οχυρώσεις  είχαν χτισθεί με υλικό από τον αρχαίο ναό της Αθηνάς. Στο σημείο κατά περιόδους λειτουργούσαν και μοναστήρια, συγκεκριμένα μια βυζαντινή  καθολική μονή στα τέλη του 10ου αιώνα και μια αναστηλωμένη μεσαιωνική μονή κατά τη διάρκεια της ιταλοκρατίας.
Στην περιοχή μπορείτε ακόμα να επισκεφθείτε το παρεκκλήσι του Αγίου Γεωργίου του Χωστού του 15ου αιώνα, στο οποίο υπάρχουν μερικές έξοχες τοιχογραφίες.
Το τελευταίο πράγμα, που ίσως απασχολεί τον πολύ κόσμο εν μέσω ΔΝΤ, τρόικας, οικονομίας που οδηγεί στη  αγχόνη και στην όψη  σκυθρωπών ανθρώπων για την παρούσα κατάσταση με ότι αυτή συνεπάγεται είναι ο πολιτισμός. Πάντα ήταν εκείνος  που βαλλόταν πρώτος σε περιόδους κρίσης, αν και – αν μας επιτρέπεται- ανεξαρτήτως κρίσης, λιθοβολούνταν από πολλούς συνειδητά ή μη .
Αλλιώς πως φτάσαμε σε αυτά τα χάλια;
Εν τούτοις, εν μέσω κρίσης, ομάδα αρχαιολόγων που ζει και δρα στην Ιαλυσό της Ρόδου και ούσα πάντα ερωτευμένη με την εργασία της, ανακάλυψε εξαιρετικής τεχνικής και τέχνης τοιχογραφίες, αλλά και σπίτια που παραπέμπουν στην αρχιτεκτονική των Μινωϊτών, επιβεβαιώνοντας την άποψη των επιστημονικών κοινοτήτων που ήθελαν τον οικισμό της Ιαλυσού   να είναι ο σημαντικότερος του Αιγαίου και δη της προϊστορικής εποχής, καταδεικνύοντας την Ιαλυσό ως την σπουδαιότερη πόλη της Μέσης Εποχής του Χαλκού. Η ηφαιστειακή  λάβα της Σαντορίνης (Θήρας) το 1630π.Χ. που ενεργοποιήθηκε από ένα ισχυρό σεισμό, έκρυψε τον προαναφερθέντα πολιτισμό, τον οποίο για πρώτη φορά έφερε στο φως ο Ιταλός Monaco σε αρχαιολογικές ανασκαφές που γνωστοποιήθηκαν το 1950. Έκτοτε  το βορειότερο τμήμα του οικισμού έχει χαρακτηρισθεί αρχαιολογικός χώρος».
Μετά την παραπάνω αναφορά δόθηκε έμφαση στο νέο θεσμό της «Ιστορικής έδρας» και δόθηκαν απαντήσεις για το τι είναι ιστορική έδρα, τι προνόμια δημιουργεί –αν δημιουργεί-, τι προοπτικές δίνει για την ανάδειξη  του ιστορικού τόπου και αν υπάρχουν τι προβλέπεται για αυτές βάσει της νομοθεσίας.
Η ιστορική έδρα δεν είναι νέος θεσμός, αντίθετα προβλέπεται στο άρ. 6 του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων.